027==311211==19:00UTC=Positie:=14=43N==017=26W==Dakar========
Visboten op het strand van Dakar
Watertaxi bij CVD Dakar
Vrijdag 30 december zijn we aangekomen, het was een tocht die we maar snel zullen vergeten. Wat dat betreft hebben we bewondering voor Per de zweedse solozeiler. Hij heeft erg veel schade opgelopen vanwege het zware weer. Het begon met zijn eerste rif waarvan de reeflijn brak, gevolgd door de bakstagen waarbij aan beide kanten twee stagen braken. Over zijn babystag die daarna brak mailde hij ons via de SSB "Thanks to interest in Tarzan movies it was no problem to catch the babystay, flying in the wind." Tot slot kwam de hele RVS beugel die bij hem achteropstaat en waar twee zonnepanelen op zitten compleet los en ging stuk, gelukkig kwam hij net de kuip in en kon hij de boel fixeren.
Bij ons eigenlijk geen schade, de GPS viel opeens uit. Erik had zeven jaar geleden een tupperware bakje om de ontvanger gemaakt omdat hij de boel had moeten openbreken omdat er binnenin een draadje los zat. Het bakje bleek nu totaal verpulverd door de UV-straling. We hebben een reserve antenne bij ons die we in de kuip neerlegde en de GPS deed het gelukkig weer. Verder kwam er, ondanks de klei die we er tussen stoppen, veel water binnen via de ankerketting maar dat ontdekte Erik pas toen hij geklots in de bilge hoorde die stond dus vol water. Eerst de bilge gehoost en daarna hebben we om de 1,5 uur de 5 liter fles geleegd die het water uit de ankerbak opvangt. We hebben nog nooit zo ongelooflijk veel water over ons heen gekregen en hebben de hele tocht binnen moeten zitten. Bij elke zeilhandeling waren we gelijk drijfnat en ging Erik uiteindelijk maar in zijn nakie aan dek (wel met reddingsvest natuurlijk) en Ernie in hempje en slip. In de pilot staat dat het een drukke haven is, wij zagen maar geen boten en dachten op een geven moment dat onze AIS of de antenne ervan stuk was. Dit bleek gelukkig niet het geval, we zijn gewoon amper boten tegen gekomen, slechts 5 stuks en allemaal de laatste nacht pas.
Tot 20 mijl voor de kust hadden we een nog net te belopen koers hoog aan de wind en toen was ons geluk op, de wind ruimde en we kwamen veel zuidelijker uit. In plaats van acht uur aan te komen moesten we nu gaan opkruisen en ging het anker pas om 1 uur de grond in. Op 10 mijl afstand roken we het land, een wollige geur van houtskool en kruiden. Het land zagen we pas op 1 a 1,5 mijl afstand omdat er nu de Harmattan, een harde Sahara wind, staat. Vonden we het op de Canarisch zanderig, dat werd erger op de Cape Verde, hier is de boot compleet rood uitgeslagen wat nu nog sneller gaat vanwege de Harmattan. Je mond voelt droog aan en het zand zit zelfs tussen je tanden, het zicht is stoffig en erg slecht.

CVD, Cercle de la Voile de Dakar, is een wonderlijke verzamelplaats van zeilers aan de westkust van Afrika. Voor Euro 35,- ben je met zijn tweeen een week lid en kan je gebruik maken van de faciliteiten die er zijn. We krijgen tekst en uitleg over inklaringsprocedures, taxi, eettentjes, winkeltjes, etc..etc.. van Bernard, de voorzitter van de club. Het gebouw oogt aan de buitenkant wat van vergane glorie, maar binnen de omheining van het terrein broeit het van zeil aktiviteiten. Naast de simpele dingen als toilet, douche, drinkwater zijn er een aantal door lokale Senegalezen gerunde werkplaatsen voor motoronderhoud, zeilmakerij en een nautische winkel. Een dame doet de was voor Euro 4,5 (CFA 2.500,-- west Afrikaanse Franks), een watertaxi haalt en brengt je op gezette tijden naar en van de boot, een Wif-netwerk zorgt voor contact met de rest van de wereld, in de keuken mag je zelf koken en in de koelkast kan je je eigen spullen vers/koel houden, rondom de bar kletsen zeilers over hun plannen. Binnen de groep van leden is het een grote uitwisseling van kennis en wetenswaardigheden. Vroeger kon je hier terecht voor kopien van zeekaarten van de riviergebieden Saloum en Casamanche. Nu worden digitale tracks uitgewisseld voor de beste invaart en mooiste ankerplaatsen. Als je niet zo handig bent met computers is er een franse zeiler die je voor CFA 10.000 je op weg helpt met een programma en alle zeekaarten.
Vanavond is het oudjaar en is er een buffet georganiseerd waar we heen gaan, de watertaxi vaart ieder uur voor halen en brengen tot 's morgens 6 uur. In de watertaxi worden we herkend door een franse zeiler die met kinderen onderweg is en voor ons lag op Sal. Ook de bemanning van de Rafiki wordt herkend maar door een andere zeiler die ze ontmoet had langs de kust van Portugal. Zo zie je maar de wereld is klein. Op het terrein staan een aantal kleine koepeltentjes van motorrijders en een enkele wandelaar, ook niet zeilers zijn welkom in deze enclave. De sfeer is ontspannen en erg relaxed, een gezellig club en dat is ook wat Bernard deze CVD wil laten zijn. Bernard is zelf ook zeiler en drie jaar geleden hier aangekomen met zijn boot, uiteindelijk wil hij ook weer verder met zijn reis maar nu maakt hij deze bijdrage aan de zeilersgemeenschap.
Buiten de poort gaat de gemoedelijke sfeer door in het gewone straatleven. Kleine werkplaatsjes, winkeltjes en eettentjes langs een stoffige zandweg. Linksaf op de asfaltweg en je komt in het industrie gebied van de haven en een bank met gewone betaalautomaat. De bedragen zijn even wennen, 1 Euro = 656 CFA, wij pinnen voor een slordige 90.000 aan lokale muntjes. Als we met de grotere bankbiljetten willen betalen is het overal zoeken naar wisselgeld. Ernie koopt een omslagdoek en Erik een kattepult. Een wandeling van 20 minuten brengt ons bij een supermarkt met vollop keuze, onderweg zijn we dan al talrijke stalletjes met fruit en groente gepaseerd. Onze eerste dag aan de wal van Senegal bevalt goed, hier blijven we nog even hangen. Voor reparaties, inkopen en meer Afrikaanse sfeer.
Cercle de la Voile de Dakar
Happie eten in een lokale tent nabij de CVD


026==271211==16:00UTC=Positie:=16=01N==021=24W==Atlantische=Oceaan==
"Ahgr brulde Erik vannacht, hij hoorde een raar geluid in het grootzeil, keek omhoog en kreeg een vliegende vis recht in zijn gezicht, gelukkig had hij zijn mond dicht. Sinds drie uur tweede kerstdag zijn we onderweg naar Dakar. De hele tocht zal het hoog aan de wind zeilen zijn, niet onze favoriete koers maar we willen alle twee perse naar Dakar dus even kiezen op elkaar. Onder Sal stond er een maffe zee met hoge golven en veel brekers terwijl er niet eens overdreven veel wind stond. De nacht is pikkedonker geen maan of ster te zien. In de baai "Baia da Mordeira" waar we voor anker lagen zat voornamelijk kleine vis maar na een half uur speervissen kwam Erik toch trots terug met een gevangen vis die heerlijk smaakte. Eerste kerstdag heeft Per lekker gekookt voor ons en hadden we wederom een gezellige avond met zijn drieen. Ook Per is nu onderweg naar Dakar. Vandaag, dinsdag kwam er een golf de kajuit in zetten, het toetsenbord van de computer kreeg aardig wat zoutwater over zich heen, kennelijk kan hij daar tegen want hij doet het gelukkig nog. We hebben nog geen andere boot gezien en brengen onze tijd meest liggend door, nog 241 mijl te gaan. De eerste vangst met de harpoen


025==251211==09:00UTC=Positie:=16=41N==022=58W==Baia=da=Mordeira==
Kerstversiering aan boord van de Gabber Gisteren zagen we Per onze zweedse vriend vlak naast ons geankerd. We hadden al de hele dag ervoor naar hem uitgekeken maar zijn tocht vanaf Mindelo naar Sal was pal tegen wind en stroom dus duurde toch wat langer. Het was opeens een drukte op de ankerplek want er kwamen achter elkaar nog negen andere boten binnen. Per kwam gelijk op de koffie en er was een hoop bij te kletsen, 's avonds gingen we gezamenlijk uit eten. Vanmorgen haalde we hem voor de koffie weer op met onze dinghy en net toen we alle drie een hap namen van de pompoenrozijnenbroodcake die Ernie gemaakt had zagen we Y LI, de boot van Per, van anker slaan. Ernie roeide Per als een gek naar Y LI en samen ankerde ze de boot opnieuw. Maar omdat we toch vandaag naar een zuidelijker gelegen baai wilden besloot Per toch maar gelijk te vertrekken. Een half uur later volgen wij hem, met een klein beetje voorzeil liepen we met zeven knoop en waren we een klein uurtje later al in de baai die verder verlaten is. Per komt vanavond bij ons eten maar omdat er te veel wind staat om te roeien zwemt Ernie een lijn over naar Y Li om de dinghy langs te kunnen trekken en Erik gaat allebei de ankers controleren. Om lekker te zwemmen staan er te hoge golven dus de zwempartij is van korte duur. We wensen iedereen fijne kerstdagen ook hier hebben we de kerstboom staan en gaan we nu een lekker maal voorbereiden.
Als het goed is staat hiernaast weer een foto op de vertrouwde manier. Bij AroundTheGlobe.nl hebben we een oplossing gevonden voor het plaatsen van foto's. Mark bedankt voor het activeren van het account en Erik, de webmaster bij AroundTheGlobe, voor de info.


024==221211==20:00UTC=Positie:=16=45N==022=58W==Sal==
Verse groente aan de straat te koop
Dankzij een niet al te best beveiligd Wifi netwerk kunnen we internet raadplegen aan boord. Op Picasa hebben we een nieuw foto album aangemaakt met de meest recente foto's, zie: Picasa album. Maar we ontdekten ook dat Flexwindow, waar ons oorspronkelijke weblog en de foto's van het weblog staan, er al een paar dagen niet meer is. Jammer want daardoor verschenen ook de foto's op onze nieuwe weblog, sy-gabber.blogspot.com, niet. Gisteravond even klussen en de foto's staan er weer. Vanaf nu zullen we alleen nog maar gebruik gaan maken van onze nieuwe omgeving op sy-gabber.blogspot.com. We hopen dat de trouwe lezers de nieuwe plek kunnen vinden en opslaan bij hun favorieten. De layout van de website is helaas ook veranderd omdat we geen verwijzingen meer kunnen maken naar onze foto's. Bij Flexwindows wisten we altijd precies waar ze stonden. We blijven opzoek naar een site waar naartoe we foto's per email kunnen oploaden en dat de foto's dan ook nog een logische naam en locatie op internet krijgen, suggesties blijven welkom.
Vandaag zijn we weer naar Espargos geweest. In Palmeira konden we de ansichtkaarten niet posten bij gebrek aan brievenbus of postkantoor. Gelijk ook boodschappen inkocht en geld gehaald. Ondanks dat de bankautomaat geen Maestro logo had en alleen maar Visa kaarten leek te willen bedienen kregen we toch gewoon Escudo's uitbetaald. In de supermarkt namen we verse eieren mee. We waren voorbereid op pad gegaan en we konden ze zonder schade transporteren in ons plastic eierdoosje.
Van de sy-Vrijheid kregen we enthousiast bericht dat de faxen die we al 3 weken dagelijks uitzenden voor Marscha en Maarten goed te ontvangen zijn op zee. Ook Erik en Ella van de Vrijheid zijn sinds vijf dagen onderweg naar de Carieb en zijn blij met onze dagelijkse gribfile van de gehele Atlantische oceaan. Je vraagt je bijna af waarom zoiets niet door een van de vele maritieme fax zender stations wordt gedaan. Kleine moeite en groot gemak voor iedereen die onderweg is. De traditionele weer en route begeleiding in gesproken woord van Herb neemt meer tijd in beslag ten opzichte van het als een fax uitgezonden plaatje van een gribfile met de 48 uurs verwachting.
Voor verse hele eieren neem je je eigen eierdoosje mee


023==181211==20:00UTC=Positie:=16=45N==022=58W==Sal==
Verse vis op de pier bij Santa Maria Met de verzamel taxi zijn we gisteren via Espargos naar Santa Maria geweest. Santa Maria ligt in het zuiden van het eiland en herbergt de meeste toeristen. De vele hotels en appartementen complexen hebben toegang tot de mooie zandstranden. Helaas hebben de overinvesteringen hier ook toegeslagen en zijn er meer lege dan bevolkte resorts. Het straatbeeld is gevuld met slenterende witte toeristen en zwarte verkopers. In de wat achteraf gelegen straten komen we weer Cape verdianen tegen en straatverkoop van groente en fruit. De keuze is ruimer dan in Espargos, maar de toeristische sfeer maakt het voor ons minder aantrekkelijk.
Op de pier wordt verse vis aan land gebracht. Flinke tonijnen en een veelheid aan kleinere tropische vissen met prachtige kleuren. Fileren gebeurt op de kade en per kruiwagen worden de moten tonijn verder vervoerd naar de afnemers. Wij nemen lunch in een strandtent. Het is een buffet van vlees, vis, pasta, rijst en groenten, bij de kassa wordt je bord gewogen en is het voor een vriendelijke prijs afrekenen. De ankerplaats bij Santa Maria is erg open en er staat een flinke deining. Aan land gaan met de bijboot is niet echt een optie door de flinke branding. Goed dat we het gezien hebben, hier gaan we niet ankeren. Na een paar uurtjes Santa Maria gaan we weer retour.
Op de terugweg zitten we in een verzameltaxi met in de hoofdleuning een video scherm, als in een vliegtuig. Er worden videoclips gedraaid en de hard staande swingende muziek komt uit alle boxen. Op verzoek van de instappers achterin draait de chauffeur wat meer bas in de mixer. Voor al deze service geen meerprijs, voor Euro 1,5 p.p enkele reis komen we van Santa Maria weer naar Palmeira.
Eenmaal op de boot komt Ton van de Argo naar ons toe om te melden dat ze vanavond met meerdere boten de wal op gaan omdat er BBQ in het dorp is, of we mee willen. Dat doen we en 's-avonds hebben we een gezellige avond met duitse en nederlandse zeilers en een nederlander die hier zijn nieuwe vriendin gevonden heeft en 2 maanden op vakantie is. Zo leren we dat ze aan boord van de Argo ook yoghurt maken en dat ze die zacht van smaak vinden. De volgende dag krijgen we een zakje verse yoghurt van ze en de korrels waar ze het zelf van maken. Zo kunnen we onze eigen kweek enten met een nieuw smaakje. De broer van Ton is professioneel yoghurt maker en de betere bereidings tips krijgen we ook.
De komende dagen blijven we nog in Palmeira wachten op een gunstigere windrichting om naar Dakar te varen. Voordat we oversteken gaan we eerst nog even op anker liggen in een iets zuidelijkere gelegen baai. Op land is daar niets, maar we verwachten dat dat gecompenseerd wordt door een mooie snorkel, speervis en zwem ankerplaats. Hier in de ankerbaai moet Erik op letten niet een andere boot lek te schieten met zijn harpoen want het is best druk.
In een busje als verzamel taxi passen 13 personen zonder probleem


022==151211==20:00UTC=Positie:=16=45N==022=58W==Sal==
Een dag is zo voorbij als je druk bent. Leven we doorgaands een rustig bestaan, vandaag was het weer een drukte van jewelste voor ons doen. De dag begon met waterhalen. Erik ging er alleen op uit om water te halen en wat kleine boodschappen te doen, het waaide hard en het had geen zin om allebei drijfnat te worden in de dinghy. Ernie poetste ondertussen het dek, de verstaging en waslijnen schoon. De continue noord oosten wind plakt een dunne laag fijn rode stof op alles wat buiten is. Het is de rode aarde vanaf het vaste land van Afrika dat de boot langzaam doet verkleuren.
Het water halen we in jerry cans van 30 liter bij het verdeelpunt in het dorp. Omdat we niet zo handig zijn als de lokale dames is het flink sjouwen. De dames zetten zonder zichtbare moeite een open ton van 25 liter op het hoofd en lopen er zonder morsen mee naar huis. Een kruiwagen hebben we ook al niet dus iedere 100 meter was het even uitrusten voor Erik. Als we met zijn tweeen water halen hevelen vanuit de grote jerry-can 10 liter over in onze opvouwbare jerry-can. Dan zijn de jerry-cans net wat aangenamer om te tillen. Bij het overhevelen trekken we de aandacht van een groepje kinderen. Communicerende vaten en een doorzichte jerry-can zorgen voor de verbazing.
Erik haalde vandaag 2x water omdat het beddengoed gewassen wordt. Op de boodschappenlijst stonden verder nog appels, sinaasappels en verse vis. Verse vis werd net aan wal gebracht. Omdat het de eerste boot was deze dag en de, vooral vrouwelijke, particuliere visverkopers uit Espargos (de hoofdstad, 10 km verderop) het wachten beu waren, werd de lading van de boot besprongen door deze zeg maar viswijfen. Met een flink tumult, maar in een gemoedelijke sfeer, was de lading snel verdeeld over een tiental emmers, wasteilen en plastic zakken. Zelfs het plastic zakje van Erik kreeg 8 verse vissen voor maar 2 euro toebedeeld. Vis is hier het enigste wat goedkoop is.
Eenmaal aan boord konden Erik's kleren gelijk gespoeld worden in zoetwater omdat hij flink nat was geworden van het overspattende zeewater. Na een kop koffie werd het beddengoed gespoeld. Daarna brachten we de kooklessen van de duitse buren in praktijk. Aan het einde van de middag waren we klaar. Drie potten pate, een pot bouillon, een pot gekookte filets op olie en nog 3 filetjes voor het avondeten.
2 Kg verse vis voor Euro 2,-

na een middag in de keuken: pate, bouillon, gekookte file en verse filet


021==141211==13:00UTC=Positie:=16=45N==022=58W==Sal==
De duitse buren van de Amica Of mijn "durchfal" al over was vroeg mijn duitse ankervoorbuurvrouw toen ze mij op de voorpunt zag staan,dat klinkt toch heel wat leuker dan of je diarree al over is. Maar ik had geen durchfal want het waren maagkrampen en ja ik ben weer helemaal gezond.
Of de vis lekker was, was mijn tegenvraag, ik had gezien dat ze de dag er voor van een visser drie hele grote vissen had gekregen. Ze vertelde uitvoerig en enthousiast wat ze allemaal van de vis ging maken. Bij het woord vispate spitste ik mijn oren, op dat idee waren we zelf nog niet gekomen. Ik vroeg of ik het recept mocht hebben, waarop ik werd uitgenodigd om te komen kijken want ze ging het over 30 minuten maken. Wij de dinghy in en naar hun toe geroeid.
Eerst sneden ze filets van de vissen, het waren 3 verschillende vissen en het kan met elke soort vis vertelde ze maar tonijn en makreel was volgens haar altijd het lekkerst. Gekookte filets kun je een week bewaren door ze in glazen potten te doen met (provenciaalse) kruiden en zout en peper en ze onder te zetten met zonne of olijfolie. Van de visresten maakte ze bouillon door het in water met zout, peper en andere kruiden naar wens te koken met groenten naar keuze b.v. ui, wortel, knoflook, prei in grove stukken erbij te doen. Als de wortel gaar is is de vis ook goed. Groenten eruit halen de rest door een zeef doen. Bouillon kokend in glazen potten doen (potten en deksels wel eerst omspoelen met kokend water) de bouillon blijft maanden goed.
Vervolgens werden de gare visresten van alle graten ontdaan , de gare groenten klein gesneden en erbij gedaan. Blender erdoor, dan een paar flinke scheppen visbouillon, een rauw ei en zonnebloem olie erbij en weer blenderen. Op smaak maken met peper en zout en verder naar eigen fantasie b.v. paprikapoeder of chilipoeder. In kleine glazen potten doen, (eenmaal geopend is het n.l. beperkt houdbaar) daarna 20 minuten in de hoge drukpan. De vispate potten zijn zo circa een maand houdbaar. Het glazen potten sparen aan boord van de Gabber is weer begonnen.


020==121211==21:00UTC=Positie:=16=45N==022=58W==Sal==
Zondagavond veranderd Palmeira in een bruisende plaats. Nabij de haven staan vrouwen vlees te grillen op eenvoudige BBQ's en eten, snoep en drank te venten. Het terras van de kroeg is de dansvloer voor jonge en oudere stelletjes. Een portier houdt toezicht wie er heupwiegend mee mag doen.
Overdag maakt Palmeira een altijd slaperige indruk. Het enigste leven in de brouwerij is als er weer de dagelijkse bussen en landrovers met toeristen vanuit Santa Maria worden uitgeladen. Kort lopen ze door het plaatsje onder begeleiding van een gids. Een kletspraatje over de Cape verde archipel aan de hand van een muurschildering met alle eilanden. Een bezoekje aan de lokale school, geklik van camera's in de handen van roodverkleurde verse toeristen. Wat jembe getrommel en het af en aan varen van een rubberboot naar de grote catamaran die de toeristen voor een half dagje mee neemt op zee.
Zondagavonds ziet het er echter zwart van de lokale bevolking. Een rustig dansje, een hapje en voor een aantal vooral ook een stevig drankje. Wij, bemanning van Gulliver- G, Innamorata II en Erik, worden continu "aangesproken" door één van de vriendelijke maar iets te dronken jonge mannen. Door ons gebrek om Creools te spreken, en gebrekkig frans van de andere kant, komt het niet verder dan "hollandais, tranquile, barco, bateau, en een ferme handdruk van notre ami". Jong en oud kletsen in groepjes rond de BBQ's en venters. Een gemoedelijk sfeertje. De voor anker liggende zeilers, opstappers van de Nederlandse driemaster Oosterschelde, bemanning van de Deens/Spaanse werkboten vermaken zich prima. Ze hebben elkaar gemakkelijk gevonden, als blanke val je op in het gezelschap.
Ernie is niet mee met dit uitstapje, ze is net een beetje bijgekomen van twee dagen misselijkheid en maagkrampen. Vandaag heeft ze voor het eerst weer wat gegeten en blijft aan boord een E-boek lezend van Saskia Noort. Op de terug weg naar de boot hapert de buitenboord van de Innamorata II en Erik moet meehelpen met peddelen met het blad van een roeiriem in zijn hand om thuis te komen. Bij controlle blijkt er gerommeld te zijn met de brandstoftank, het filter is verdwenen en Steve vertrouwd de brandstof niet meer. Jammer dat je je bijboot niet ongestoord achter kan laten.
Sate, kip barbeque op straat in Palmeira
Zondagavond dansen in Palmeira


019==091211==21:00UTC=Positie:=16=45N==022=58W==Sal==
Kleine wasjes doe je met zo min mogelijk zoetwater Ongeruste moeders willen het graag weten, "zorgen ze wel goed voor zich zelf" en "verslonsen ze niet, het is toch maar behelpen op zo'n boot". Tot de Canarische eilanden konden we volop gebruik maken van stromend water in de haven. Je liet de grote tobbe vol lopen, wat sop erbij, de vuile was een nachtje weken en spoelen maar. Voor de kookwas vulde je eenvoudig de tobbe met kokend water uit de waterkoker, we lagen toch aan de walstroom.
Nu op de Cape verden is het anders. De spaarzaamheid met zoetwater gaat Afrikaans ver tegenwoordig. De was weken we in zeewater. Met de zoutwaterzeep blokken van Ernie's broer Mark proberen we er wat schone frisheid aan te geven. Daarna een paar keer spoelen met zeewater, goed uitwringen en dan pas in zoetwater naspoelen. Een paar uurtjes tropische zon zorgt voor het drogen en bleken.
Borrelen bij medezeilers doen we bij voorkeur in de kuip en de bovenwindse zitplekken zijn standaard voor de gastheer. Binnen is het vaak warm en gaat een ventilator aan, herschikkingen hebben we nog niet meegemaakt. Dus de zoutwaterzeep doet goed hun werk concluderen we dan maar.


018==081211==21:00UTC=Positie:=16=45N==022=58W==Sal==
"Espargos, Espargos" roept de chauffeur naar ons. Het is een van de vele busjes die in het kleine plaatsje Palmeira steeds maar rondrijden in de hoop passagiers op te pikken. We stappen in om ons naar de hoofdplaats van het eiland Sal te laten brengen voor 0,50 euro pp. Er worden eerst nog enkele rondjes gereden in de hoop meer passagiers op te pikken. Espargos ligt op circa 10 minuten rijden vanaf Palmeira. Ook hier ongelooflijk veel mini supermarktjes met nog best veel spullen, helaas weinig groente, en allemaal erg duur voor ons, maar zeker voor de lokale bevolking. Net als Palmeira lijkt deze plaats niet zo lang geleden gebombadeerd te zijn, overal puin en niet afgemaakte huizen. We zien ook hier verhoudingsgewijs heel veel jonge kinderen en maar een paar echt oudere mensen. Grote werkloosheid gezien de enorme aantallen mensen die op straat rondhangen. Meisjes tussen de 15 en 20 jaar met bijna altijd een baby op de arm. Iedereen is vriendelijk en er is een relaxte sfeer. Na 2 uur rondlopen en wat papaya en pompoen gekocht te hebben zoeken we een mini-busje om weer terug naar Palmeira te gaan. kaartspelende mannen in de schaduw van de bomen

Kuilvisserij in de haven door lokale visserlui    uitzicht over Espargos

017==071211==21:00UTC=Positie:=16=45N==022=58W==Sal==
Cybercafe in Palmeira Om toch even te kunnen skypen met onze ouders hebben we het Palmeira cybercafe bezocht. Voor 1,30 euro konden we ruim een halfuur skypen met thuis. Tijdens de tocht hier naar toe kregen we onverwacht het bericht dat Ernie's vader is opgenomen in het ziekenhuis. Hij heeft een telefoon naast zijn bed en het is fijn om ook hem te kunnen spreken. Daarna zijn we weer op het bankje gaan zitten voor het gewone internet werk. We ontdekten dat op blogspot.com de volgorde van de berichten fout was. Bericht nummer 12 bleef bovenaan staan, de oorzaak was dat de berichten geplaatst worden op datum volgorde en dat de datum gebruikt wordt van de PC waarvan de upload is gedaan. Erik had inderdaad even zitten spelen met de datum omdat ie niet wist of november nu 30 of 31 dagen heeft.
Verder weer water halen en groente gekocht bij een van de straathandeltjes. Vrouwen met kinderen spreiden hun handelswaar uit op een jutte zak. Zoontje doet het wegen, moeders kijkt toe en als er betaald moet worden lijkt ook pa te voorschijn te komen. Morgen pompoensoep.
Ernie doet het roeiwerk en dat geeft jaloerse blikken en het nodige commetaar van de mannetjes aan boord van de andere boten naar Erik. Ondanks zijn geblesseerde schouder probeert hij ritmisch het roeitempo te drummen op de lege jerry can die we voor het water halen bij ons hebben. De blessure ontstond tijdens het uitzetten van de boom door het in toom houden van een heen en weer rukkende fokkeschoot.
Gisteren was het plots vroeg op en gelijk erg actief. Bong..bong er werd om 8:00 uur op de boot geklopt. Of we anker op wilden gaan en verder op gaan liggen want men wil beginnen met werkzaamheden aan de pijpleidingen die hier bij de haveningang onderwater liggen. Tja meneer, dat willen we wel maar het kan even duren want het anker ligt erg vast. Erik springt snel overboord met duikbril om te kijken wat er loos is. Inderdaad we liggen als een huis. De ankerketting is om een betonblok van 1x1m geslagen en ons anker ligt tussen de pijpleidingen in. Na een paar hoekduikjes op de snorkel is de klus geklaard. Gelijk ook maar het markeringsboeitje van de pijpleiding bevrijd want die zat ruim 2 meter onderwater omdat zijn lijn eerst nog onder een derde pijpleiding door ging. Nu drijft hij weer als markering aan de oppervlakte.
We vinden een ankerplek dichter bij de kade en beter beschut. Bij onderwater controle van het anker, deze ligt nu keurig ingegraven in het zand, ontdekt Erik dat vlak achter ons een wrakje ligt van 10 meter lengte. Het drijvertje is dus geen mooring van een lokale visser maar een aanduiding van het wrak. Het ligt op iets meer dan 2 meter diepte voor ons geen probleem. De losse lijn die vanaf het hek van het wrakje omhoog drijft krijgt van ons een plastic fles als drijver.
Kade bij haven van Palmeira


016==051211==21:00UTC=Positie:=16=45N==022=58W==Sal==
Water halen bij de openbare waterverdeling
Internetten op een bankje in het dorp
We liggen sinds zaterdag avond 22:00 uur stevig achter ons anker bij Porto da Palmeira op Sal, het meest noordoostelijke eiland van de Cape verde. Inderdaad stevig op anker want toen we zondag ochtend wilden verplaatsen naar een beschuttere plek en dichterbij het dorpje kregen we het anker met geen mogelijkheid omhoog. Dus zijn we maar blijven liggen.
Palmeira is prima bij nacht aan te lopen, een verlichte geul en uiterton wijzen de weg naar de beschutte ankerbaai en havenkade. Er liggen hier een twintig tal andere boten van verschillende nationaliteiten, meerdere boten met kleine kinderen aan boord. Vandaag, maandag, zijn we voor de eerste keer wezen inklaren. Dat ging heel gemoedelijk, wat papierwerk invullen,5 euro betalen, ontvangstbewijs krijgen en een stempel in je paspoort. Tussendoor even wachten op de juiste mensen met de juiste stempel, maar we konden het plaatsje verkennen en met lotgenoten kennismaken. Al met al een uurtje werk.
In het dorp is er, op de hoek van een bankje, een redelijk gratis internet verbinding mogelijk leerden we tijdens het wachten. Er zijn vele kleine winkeltjes met fruit, groente en een kleine sortering kruideniers artikelen waarvan de prijzen doen vermoeden dat ze niet gekocht kunnen worden door de lokale bevolking. Tussen 07:00 en 16:00 kan er water gehaald worden in een soort van openbaar tappunt. Voor 15 lokale Escudos (1 Euro = 100 Escudos) kan je circa 25 liter water tappen. Wij vullen onze meegebrachte flessen voor 30 cent bepalen de twee dames die de waterverdeling runnen. Volgende keer nemen we slechts een grote jerry can mee, net zoals de lokale bevolking.
's-Middags proberen we bij het internetbankje te skypen met Nederland, maar dat lukt helaas niet goed. Wij verstaan NL maar zij horen ons niet. Ook kunnen we eindelijk onze email controleren. Berichtjes met goede wensen voor de overtocht, van bekenden en onbekenden, altijd leuk om wat te horen. Ook uit Nieuw zeeland was er post. Daar liggen nog reserve onderdelen voor de Gabber die wederom te voorschijn kwamen met een zolder opruiming. Tja wat te doen met die spullen, we zijn onderweg maar het duurt nog even voor we er zijn. Terug aan boord kan de gele inklarings vlag naar beneden. We bakken nog een brood en gaan op de borrel bij de Innamorata II. De engelse lotgenoten tijdens het inklaren.


015==031211==16:00UTC=Positie:=17=06N==022=59W===16Nm=NE=Sal==
Deze nacht hadden we ongenode bezoekers aan boord. Een 3 tal vliegende vissen kozen ons voordek als landingsbaan. Op de foto een klein exemplaar, de grotere heeft Erik deze morgen als de ideale lokvis verwerkt in zijn vistuig. Stevige RVS-staaldraad (2mm) met vishaak vanaf de buikzijde door de vis heen prikken tot de draad er bij de mond uitkomt. Vishaak mooi laten aansluiten bij de buikzijde, bij de mondzijde een voorlooplijn bevestigen en dan weer overboord. Klinkt wat wreed misschien maar het visje was natuurlijk al ernstig dood toen wij hem pas vonden. Het was inderdaad een prima lokvisje want het leverde ons tijdens deze tocht de grootste en derde dorade op. Het is dus eigenlijk niet nodig om dure imitatie lokvisjes te kopen, de meest natuurgetrouwe lokkertjes springen vanzelf aan boord.
Klein exemplaar vliegende vis
014==021211==13:00UTC=Positie:=18=12N==021=41W===105Nm=NE=Sal==
Eindelijk een dorade aan de haak Eindelijk is het dan zover we hebben een vis gevangen. Na ruim 2 dagen slepen van 2 lijnen hadden we vanmiddag een dorade beet en we kregen hem zonder te veel problemen aan boord en straks in de pan. Met de gedachte van een koelkast aan boord gaan we door met vissen, straks op de ankerplaats komt het er misschien niet van.
Met onze uitzendingen van de gribfiles als fax voor de Vida Vagabunda ging het niet goed ontdekten we. Tja het blijft natuurlijk lastig om iets uit te zenden en niet zeker te weten of het aankomt. Via Erik van sy-Vrijheid ontdekte Erik (van de Gabber) dat hij het geluidsniveau van de geluidskaart had uitgezet. De Vrijheid meldde dat hij niet eens het geluid van een fax had gehoord op de afgesproken tijd en frequentie. Die fout is gisteren hersteld en de Vrijheid kon een prima gribfile als faxbericht ontvangen. Nu maar hopen dat Maarten en Marsha na een paar dagen tevergeefs luisteren de hoop op gribfiles van ons niet hebben opgegeven. We gaan de komende dagen door met dagelijks uitzenden voor de Vida en ook de Vrijheid toonde belangstelling voor de ontvangst.
Vanacht was het niveau van de accu's sterk gedaald, 10,6 Volt. We varen dan wel in de tropen maar de uren met zonneschijn zijn maar matig. Pas na 09:00 uur komt een waterig zonnetje boven de wolken uit die op de horizon liggen, overdag is er hoge sluierbewolking en zonsondergang is al om 19:00 uur. Dat zijn te weinig zonuren om de accu's op peil te houden. Maar ja het is hier nu natuurlijk ook winter. Vandaag heeft de motor een paar uur bijgestaan om de accu's weer op te laden. Jammer want er was wind genoeg om alles op zeil te varen.
Waarom we zo lang in Spanje/Canarische eilanden bleven werd ons wel eens gevraagd. Nou ja we zijn natuurlijk Hollanders, eerst opmaken wat je hebt (zie foto versleten gastenvlag).
Onze versleten Spaanse vlag, de hoogste tijd om verder te gaan voor je weggestuurd wordt


013==011211==13:00UTC=Positie:=19=39N==020=44W===207Nm=NE=Sal==
Het grote genieten is begonnen. De wind is een rustige 3 a 4 Bft, de temperatuur is aangenaam, we schommelen met een gemiddelde knoop of 4 richting Sal. Beide bomen staan uit, het kotterfok is helaas maar een klein lapje maar alle kleine beetjes helpen. We hebben het prima naar ons zin en het zo best wat langer mogen duren. Per slot van rekening zijn we echte K4 (kussentje, koffie, koekje, krantje) zeilers. Dat zou dan nu K3 moeten zijn want dat krantje gaat helaas niet lukken op de oceaan.
Erik heeft een tijdelijke oplossing voor het uitzetten van het zonnepaneel, waarvan we de helft van het uitschuif systeem zijn verloren, gemaakt. Nou kan het weer gunstig ten op zichte van de zon uitgezet worden. Verder vermaakt hij zich prima met zijn zender en de ipod. Ernie is inmiddels aan het zevende digitale leesboek begonnen. Alleen die vissen he......die willen maar niet bijten. Bij de "borrel" hebben we olijven uit blik in plaats van verse sushi. Het uitschuifbare plankje met gaten doet prima dienst als borrel tafel onder schommelende zeegang.
Donderdag 12.30 utc nog 208 mijl te gaan.
Fok en kotter uitgeboomd met rustig windje in de rug
Onze borreltafel voor onder zeil     Zonsopkomst


012==3001111==11:00UTC=Positie:=21=10N==019=41W===315Nm=NE=Sal==

We zijn ruim over de helft van de tocht, de rode cirkel was onze positie op woensdag morgen. De blauwe lijn de geplande route en in het paars de gevaren route. We zijn eerst wat oostelijker gebleven omdat we dachten minder last van de scheepvaart te hebben en de wind uiteindelijk naar oost zal draaien volgens de verwachtingen. Dichter bij de kust was er echter wel meer scheepvaart. Het alarm van de de AIS radar waarschuwde ons regelmatig, we zagen tientallen boten voorbij komen. Ook hebben we 1 grote boot en nog 2 vissersboten gezien die alle drie geen AIS uitzonden, gelukkig waren ze goed verlicht. Vannacht was even anders. De Ocean Pagasus, een coaster, kwam ons achterop gevaren. Op de AIS zagen we dat hij op een kruisende kers met ons zat. Na een kort overleg over de marifoon maakte hij een koers wijziging en zette wat gas bij zodat ie toch nog voor ons langs passeerde.
We vinden het behoorlijk koud. Tijdens de nachtwacht hebben we meerdere lagen kleren aan en zelfs onze fleece jacks. Overdag warmt het zonnetje wat bij, maar de wind blijft erg fris. In januari, tijdens de tocht van Portugal naar de Canarische eilanden, was het warmer. Vandaag is het een grauwe dag, de luchtvochtingheid boven de 70 en het ziet er naar uit dat we een regenbuitje krijgen. Misschien een prima gelegenheid voor een douche en haren wassen ?
Onze route van Gran tarajal naar Sal, met een gribfile


011==2801111==11:00UTC=Positie:=23=45,0N==017=06,0W===520Nm=NE=Sal==

Ernie leest uit Ereader De eerste drie nachten zitten er op nog minstens vijf te gaan. We maken aardig snelheid met 4-5 Bft in de rug komt Sal dagelijks 100Nm dichterbij. Niet alleen in de vaarrichting maken we snelheid maar ook van stuur- naar bakboord slingeren we nog altijd heen en weer. Een van de telescopische uithouders van een zonnepaneel zat niet goed geborgd en hebben we vannacht verloren. De laatste maaltijd is uit de koelkast dus het wordt tijd voor koken en visvangen aan boord. Gelukkig is Erik ingeslingerd dus de vislijnen gaan vandaag uit.
Dagelijks kletsen we via de SSB kort bij met SA0BIW (Per) en gisteren was ook Erik van de Vrijheid op de frequentie. De eerste gribfiles zijn als fax uitzending verzonden voor de Vidavagabunda, nu maar hopen dat de ontvangst goed is. Misschien luistert er nog wel iemand en krijg ik een ontvangst rapportje.
Voor de afleiding tijdens de wacht leest Ernie in haar E-reader en Erik luistert naar hoorcolleges op de Ipod. Er is regelmatig scheepvaart op dit traject en ieder uur zien we wel een boot. De AIS informeert ons ruim op tijd, het alarm staat op 8Nm ingesteld en slechts een keer hebben we koers verlegd om ruim afstand te houden.Het is maandag 15.30 utc nog 524 mijl te gaan.


010==2601111==23:45UTC=Positie:=25=58,7N==015=41,0W===120Nm=NE=Dakhla==

Alles knarst, kreunt, piept, rammelt en klapt, overal hebben we theedoeken, handdoeken en vaatdoekjes tussen gedaan maar het is ondoenlijk alle geluiden te verhelpen. We zitten afwisselend op onze linker en dan weer op onze rechterbil want we varen pal voor de wind alleen op de kluiverfok. Bij deze koers rolt de Gabber behoorlijk.
Per etmaal hopen we 100 mijl te varen, het eerste etmaal hebben we 113 mijl afgelegd, dat is het leuke van stevige wind. Minder leuk is dat Erik bij dit weer last heeft van zeeziekte. Vanmiddag de fok maar een beetje kleiner gemaakt want het werd wel erg oncomfortabel aan boord. Het is wennen aan de lange nachten, om 18.30 wordt het al donker tot 7 uur 's ochtends.
Gisteren bij het afscheids-koffie-uurtje op de Vida wisselden we afscheidscadeautjes uit. Rond 7 uur 's avonds zagen we het rode navigatielicht van de Vida west uitgaan. We hebben ze nog opgeroepen om te bedanken voor de cadeautjes die we van ze kregen. Zij mogen vandaag pas hun eerste pakje uit pakken. Gisteren en afgelopen nacht geen scheepvaart gezien maar vandaag hadden we opeens 5 boten om ons heen. We zijn meer oost gaan varen om uit de scheepvaart route te komen. Juist toen vanmiddag de een op bed lag en de ander op het toilet zat liep de boot helemaal uit het roer. Een stuurlijn van de windvaan was afgebroken, terwijl de een de boot op koers hield heeft de ander gauw een nieuw stuk lijn gezet.
Het is nu 23.30 uur utc. nog 680 mijl van de 840 mijl te gaan.
Op de kluiver naar de Cape verden


009==231111==18:00UTC==Positie:=28=12,4N==014=01,6W==Fuerte=ventura==Gran=Tarajal=======
Schroef met aangroei
Schroef na schoenmaakbeurt door Propperprop Lmt.
Zo vlak voor vertrek geven we de onderkant van de Gabber een flinke poets beurt. Erik hoopte dat het er niet van zou komen, maar Ernie drong aan en sprong ook zelf het water in. Indirecte aanleiding was het praatje dat Erik maakte bij Engelse buren met hun zeilboot Marval. Ze klaagden dat hun schroef zo was aangegroeid dat zelfs de voortstuwing niet meer goed was. Of Erik het tegen betaling wou schoon maken. Dat was niet tegen dovemans oren. Eerst nam hij de schroef van de Gabber onderhanden om zo het werk in te schatten en of het resultaat betaalbaar was. Een half uurtje snorkelen en flink bikken en poetsen met plamuurmes en schuurschijf en de schroef blinkt weer als nieuw. De fotos hiernaast van voor en na het werk tonen aan dat het geen geld in water gooien was voor de bemanning van de Marval. Misschien inderdaad een leuke bijbaan, een naam voor het nieuwe bedrijf hebben we al "Propperprop".
De Zweedse solozeiler Per is inmiddels al een paar dagen onderweg naar Sal. Hij heeft flinke wind en zeegang. De eerste nacht zette hij zelfs zijn stormfok. Via de SSB hebben we dagelijks contact en ook per SSB email vernemen we hoe de tocht gaat. Zo kregen we de waarschuwing over een shipping lane (route waar de scheepvaart op zit) tussen de Canarische eilanden en de Cape Verden. Per kruist de achterlijke wind af, hiermee blijft het comfortabeler aan boord. Maar helaas is hij door het kruisen 3x de shipping lane overgestoken en dat maakt het er weer niet rustiger op. Inmiddels heeft ie koers verlegd en geen last meer van de scheepvaart. Zo zie je maar, altijd handig om contact te hebben met iemand die vooruit vaart.
Aan boord van de Gabber worden de laatste vrije hoeken en gaten vol gestopt met eten, drinken, drank en knabbels. De laatste was wordt gedaan. Morgen slaan we de vers producten in en kookt Ernie een paar dagen vooruit. 's-Avonds nemen we met Marsha en Maarten afscheid van de lokale pizzeria en hopen we nog te kunnen skypen met Nederland. Vrijdags gaan onze Breewijds van scheepswerf de Kuijper weer de oceaan bevaren. De Vida vagabunda zet koers naar Tobago en wij naar Sal. Het zal lang duren voor we gezamenlijk een haven opsieren met onze bootjes.


008==221111==18:00UTC==Positie:=28=12,4N==014=01,6W==Fuerte=ventura==Gran=Tarajal=======
Yoghurt taart van Dr. Oekter bij de koffie
Boston: 6340,5 - 9110 kHz
             0325/1525 en 0925/2125 UTC

Louisiana: 4317,9 - 8503,9 - 1278,9 kHz
                 0020/1220 en 0620/1820 UTC

RadioFranceInt: 15300 kHz 1140UTC

PE2ENE: 14080 kHz 1800 UTC
Samen met de bemanning van de Vida vagabunda rekken we ons verblijf in Gran tarajal steeds verder op. De afscheidsetentjes over en weer bevallen zo goed dat ze herhaald worden. Is het geen sollicitatie of skype gesprek met familie dan willen we een reserve wierpot, nieuwe lijn voor ons derde handje, een spaanse ovenpan (wonderpan) voor broodbakken of doen we aan simultaan brood maken om te onderzoeken waarom het rijzen toch maar niet lukt (gist van over datum werkt echt niet meer !). Maarten van de Vida leent op de valreep ons kuipvloertje om hem te laten kopieren door een lokale timmerman. Manana komt ons vloertje retour en de kopie is donderdag klaar was gisteren de belofte. Ach dan schilderen we de roestplekken bij de loosgaten in de kuip nog maar voor vertrek en betalen we havengeld tot vrijdag. Nog een paar dagen genieten van de bekende en vertrouwde omgeving was vanmorgen de planning.
Vanmiddag wordt Maarten door de timmerman bij de haven afgezet met onze en zijn nieuwe kuipvloer, kunnen ze/we toch weer eerder weg. In manana land is het dus soms ook gewoon twee dagen eerder klaar.
Voor onze tochtplanning hebben we de afgelopen dagen ruim de tijd gehad om de mogelijkheden voor weerbericht ontvangst uit te zoeken. Wij hebben via de SSB-zender en Winlink de mogelijkheid om gribfiles en de Inmarsat weerberichten op te halen. De Vida vagabunda gaat de weerfaxzenders in Boston en Lousiana en het gesproken weerbericht van Radio France Internationaal gebruiken. Dagelijks zal ik ook nog een gribfile plaatje als faxbericht via de SSB versturen zodat de Vida die ook kan ontvangen met hun Nasa SSB ontvanger.
De weerberichten zijn voor de overtocht naar de Carieb handig om te bepalen hoe zuidelijk of noordelijk je moet varen om wind te hebben uit NO tot O rond de 15 knopen. Tropische depressies die ontstaan nabij de Carieb en naar Europa trekken, kunnen het stabiele hoge drukgebied rondom de Azoren beinvloeden en daarmee de band van gunstige passaat wind tussen de 10 en 20 breedte graad op de Atlantische oceaan.
Spaanse ovenpan, voor op het fornuis, spaart gas bij broodbakken, gewoon te koop bij vele winkels voor Euro 23,00     Ventilatoren bij de kooi van Erik     Voorbeeld van gribfile plaatje, pijltjes geven windrichting en sterkte aan, lijnen zijn de isobaren, in grijs rechts WestAfrica en links Carieb en noordelijk zuid Amrika


007==191111==18:00UTC==Positie:=28=12,4N==014=01,6W==Fuerte=ventura==Gran=Tarajal=======
Ons vertrek van de Canarische eilanden wordt maar uitgesteld. Eerst was er het "noodzakelijke" klussen, daarna het klussen, toen het vaarklaar maken en het spoelen van lijnen en ander havenspul dat we lang niet meer gaan gebruiken. Nu is er het wachten op lekker weer. Geen haast hebben maakt dat je kieskeurig kan zijn. De komende week staat er een ruime 20 knopen volgens de gribfiles, zeg maar 5-6Bft in de rug en dat dan 8 dagen. Niet echt rustig comfortabel zeilweer. Wel hebben we al het afscheidsetentje bij Marsha en Maarten en taartjes bij de koffie ter afscheid van Per gehad. Maar dat was voor we het weerbericht zagen.
De foto hiernaast toont de nog altijd actieve onderwater vulkaan iets ten zuiden van El Hierro. Inmiddels zijn er twee kraters actief. De zee kleurt over groeiend gebied bruin van de vulkaan as, en aan de oppervlakte van de als een jacuzzie borrelende zee verschijnen regelmatig rokende brokken lava. Voor onze vaarplannen geen probleem, maar wel een spectaculair gebeuren zo dichtbij.
Van Télémaque en Josiane, de Griekse Belg die ons wegwijs maakte in Agadir, vernamen we dat ze hun boot te koop hebben in Rubicon (Lanzerote). Voor wie opzoek is naar een kleine stalen langkieler met nagenoeg nieuwe motor en een zonnig vaargebied kijk eens op de advertentie site: Troll. En als je een goedkope haven uitzoekt heb je een varend tweede huisje op de Canarische eilanden !
Onderwatervulkanen bij Restinga, El Hierro
Per neemt gebak mee voor bij de koffie     Canarische gebakjes


006==151111==18:00UTC==Positie:=28=12,4N==014=01,6W==Fuerte=ventura==Gran=Tarajal=======
Samen op de foto door Per Als jullie dit lezen is het dus gelukt om op de nieuwe plaats van ons logboek te komen. Omdat we vanaf nu onzeker zijn over de toegang tot een vlotte internetverbinding houden we alvast een dubbele (log)boekhouding bij. Zowel op Blogspot als op de vertrouwde Flexwindow omgeving posten we per email dezelfde berichten met kleine foto's. Als Flexwindow er in maart mee stopt is nu alles alvast voorbereid voor de continuiteit van lees en schrijf plezier.
De etensvoorraden voor de tochten naar Cape Verden, Senegal en Gambia zijn aan boord. Bij de aankoop letten we goed op de houdbaarheids datum zodat we de voorraden ook kunnen gebruiken als we, zoals het er nu naar uitziet, medio maart 2012 de oversteek naar Brazilie doen. Het klussen aan boord krijgt zijn afronding, ook Erik heeft nu ventilatoren bij zijn kooi. Jawel, twee stuks Be quiet PC ventilatoren, ze zijn heel stil maar geven ook veel minder wind dan de ene server ventilator die Ernie bij haar kooi heeft. Een los liggend voedingsnoertje van een laptop maakte eergisteren sluiting in de beeldscherm verlengkabel. Een rokende transformator, gesmolten stekkertje, en een geel gekleurd beeld als we films van de PC op de TV wilden kijken waren het resultaat. Een dagje klussen, nieuwe VGA (beeldscherm) kabel kopen, en alles werkt weer. Ook een zekering in het snoertje van de transformatoren gezet om toekomstige kortsluitingen minder schadelijk te laten zijn.


005==131111==10:00UTC==Positie:=28=12,4N==014=01,6W==Fuerte=ventura==Gran=Tarajal=======
Vele jaren maakten we dankbaar gebruik van de gratis service van Flexwindow maar helaas gaan ze er mee stoppen. Bij deze een hartelijk dank aan het Flexwindow team en een succes wens voor hen met vervolg projecten. Inmiddels hebben we bij blogspot.com al een tijdje een copy draaien van ons logboek, de lay-out kunnen we nog niet helemaal via de email naar eigen hand zetten vandaar de wat andere vormgeving. Voor de toekomst wordt dit, sy-gabber.blogspot.com, de omgeving waar we via een praatje bij een plaatje verslag doen van onze belevenissen.
De Gabber was bij terugkomst keurig gewassen en vrolijk versierd met molentjes dankzij Maarten en Marsha van de Vida vagabunda. Tussen het gezellige bijkletsen met oude bekenden is er nog tijd voor de voorbereidingen. Het groffilter is vervangen, stevig aandraaien scheelt in het aantal keren ontluchten; warmte wisselaar ontkalkt en van nieuwe anode blokjes voorzien; gordijntjes en klamboe genaaid; etens voorraden verder aangevuld; weblog opnieuw opgezet; etc ... etc ... Met Maarten en Marsha trekken we weer veel op. We kunnen lekker doorklussen als we bij ze eten, Maarten helpt met de motor en ik help ze weer met de radio. Zo delen we op een vrolijke manier kennis en vaardigheden en leren we van elkaar.
Maarten helpt bij het ontkalken van de interkoeler en het ontluchten van de motor
Ernie aan het werk met de nieuwe naaimachine     Deksel van de warmte wisselaar met nieuwe zink anode


004==041111==10:00UTC==Positie:52=16,9N==005=09,9E==Bussum=====================================================================
Vandaag is de laatste dag van onze Gabber Dutch tour. Met de trein en kortingskaart of met de auto van Pa schreven we vele kilometers bij op het log. Met de heerlijke etentjes sterkten we aan voor het vervolg van onze reis naar Afrika. We genoten van het weerzien van onze winterhaven buurtjes Joop en Ria tijdens hun trouw en pensioen feest waarbij we de Batavia werf bezochten. En op onze oude haven in Eembrugge een 7 gangen etensreis diner gaven in het restaurant. De verjaardag van de moeder van Ernie was een voorproefje op onze reis naar het Kuifje continent met een bezoek aan safari park Beekse bergen. ondertussen wandelde Erik met zijn moeder langs de veranderende boulevard van Schevingen.
Batavia, vlaggenschip van de VOC
Erik met zijn moeder op de bank Naast de bezoekjes natuurlijk ook de nodige organisatorische klussen gedaan. De piano heeft weer een nieuw thuis, de tanden zijn verzorgd, de reisverzekering ( JoHo ISIS extra) opnieuw afgesloten en electronica gekocht. We gaan retour met een koffer extra en niet alleen gevuld met pindakaas, hagelslag, havermout, griesmeelpudding, sandwichspread en appelstroop.
Voor de Vida vagabunda nemen we de actieve korte golf antenne mee van PA0RDT, de mini-whip. We hebben er zelf ook een voor de ontvangst van Navtex en weerkaarten op de kortegolf. Het compacte ontwerp, de zelfbouwoptie en de prijs maken het een goed alternatief voor de serie productie antennes die in de watersport winkel te koop zijn. Ernie heeft eindelijk haar verlate verjaardagscadeau, een Sony Ereader. Tot laat in de nacht leest ze digital boeken, Erik hoopt dat dat tijdens de nachtwachten ook gaat gebeuren en dat ze zo de tijd vergeet en hij nog wat kan door slapen. Met de E-Ink technologie gaat een accu vulling ruim 14.000 bladzijden leesplezier mee ! Op het laatst toch ook nog een kleinere Singer naaimachine in de aanbieding bij de Blokker gekocht.

Van Richard en Nicoline ontvingen we "Klem", de nieuwe van Zwol. Het is het tweede boek van onze beroeps avonturier en wildernessguide. Dus voor het genre avonturen thriller is het niet meer nodig om te wachten op vertaalde buitenlandse schrijvers het is er ook van neerlandsch bodem.
Helaas hebben we onze 10ft Porta bote niet kunnen ruilen voor een kleiner exemplaar. Deze handige opvouwbare bijboot ligt nu bij de andere spullen opgeslagen in onze garage. We hebben hem nog wel even helemaal opgetuigd om te zien hoe het is om een zeilende bijboot te hebben. Maar de 3,25m is echt te groot voor ons gangboord. Tijdens een volgend bezoek van ons aan NL komt hij weer te koop of te ruil.
Via uitzending gemist hebben we, de voor ons nieuwe, nederlandse TV-series als Seinpost en Overspel gedownload, en ook de tijd genomen om alle software van de laptop van updates te voorzien. Op vele bezoekjes was het ook digitaal bijpraten met de uitwisseling van pilots, films en EBoeken. De losse harde schijven met vele Gigabytes lopen aardig vol.
De eerste dagen na aankomst op de Canarische eilanden willen we nog wat rustig klussen en voorbereiden voor de overtocht naar de Cape verden. We hopen over uiterlijk 2 weken de trossen los te gooien voor het vervolg van ons "blijven zeilen".
Ernie zeilt met de porta bote

003==241011==10:00UTC==Positie:52=16,9N==005=09,9E==Bussum=====================================================================
De afgelopen en komende dagen zijn we nauwelijks thuis bij de ouders van Ernie, slechts aan de ontbijt tafel zien we elkaar. Het is een drukte met bezoekjes en eetafspraken.
Nederland bereidt zich voor op de winter. De neefjes Daan en Sem zitten op skiles, de tuinstoelen kunnen de schuur in, dagelijks kunnen er bladeren geruimd worden. In de Bieslandse bos nabij Delft heeft Erik een dag meegeholpen met het ruimen van een omgezaagde populier. Een lekkere dag in de buitenlucht aan het klussen, geweldig dat dat mogelijk is zo dichtbij de Haagse randstad.
Bij de tandarts kregen we gereedschapjes mee om een noodvulling te plaatsen en ook zo'n handig om de hoek kijk spiegeltje. De tandarts hoopte dat we hem alleen nodig zouden hebben bij andere klussen dan aan het gebit. De EHBO koffer is na een bezoekje aan de huisarts uitgebreid met een katheder en zure oordruppels. De oordruppels als preventie bij intensief zwemmen en duiken in tropische oorden. De katheder hopen we niet nodig te hebben, maar bij een oversteek naar Brazilie zitten we ruim 4 weken verstoken van medische hulp en dan is zelfredzaamheid belangrijk.
Helaas gaat Flexwindow.com er volgend jaar mee stoppen. Via dit bedrijf kunnen we eenvoudig deze pagina middels email onderhouden. Het mooie was dat dat voor klein gebruikers een gratis service was. Vanaf maart 2012 moeten we over naar een andere oplossing. Een eerste speurtocht op internet leverde niet gelijk een alternatief. Wie weet een vergelijkbare service: update van weblog met email, het gebruik van HTML code in de email toegestaan en de optie om (kleine) foto's te uploaden waarnaar links gemaakt kunnen worden. We horen het graag.
Dagje werken in de Bieslandsche bos nabij Delft met Jos

De neefjes hebben ski les, Daan     De neefjes hebben ski les, Sem    
Erik houdt het stoepje schoon     In de herfst vallen de bladeren van de boom



002==181011==10:00UTC==Positie:52=16,9N==005=09,9E==Bussum=====================================================================
Erik geeft lezing: Radio hobby tussen wal en schip - over nut en noodzaak van draadloze communicatie in de pleziervaart Gisteren was Erik bij wegrestaurant en pannekoekhuis de Lichtmis om in te vallen als lezinggever bij de clubavond van Veron afdeling Meppel. Altijd leuk om het enthousiasme over de radio hobby te delen. De afdeling staat bekend om zijn radio vlooienmarkt en de antenne meetdagen. Naast de lezing was er een foto verslag van het plaatsen van de nieuwe antenne voor het D-star repeater netwerk. Met D-star wordt spraak en data digitaal verzonden, nog een nieuwtje in de omroep wereld maar al veel gebruikt bij de radio-amateurs. Ook hoorde Erik hier van de Hy-End-Fed antenne van PA3EKE en PA3RK. Klinkt wat technisch maar voor zeilers die nog geen antenne tuner en geisoleerde achterstag hebben mogelijk een aantrekkelijk alternatief om de zendhobby mee aan boord te nemen. Onlangs hebben ze een antenne ontwikkeld die gebruikt kan worden op 40,20 en 10 meter en slechts 12 meter lang is.
Als we terug zijn op de Canarische eilanden kunnen we waarschijnlijk een nieuw eiland bezoeken. De onderwater vulkaan die iets ten zuiden van El Hierro is uitgebarsten is niet een aardkost kuchje van een dag maar de vulkaan is al een week actief. De diepte kaart moet worden aangepast denk ik. Op de foto hier onder is de " slapende" vulkaan als een onderwater bergtop van ruim 100 meter boven de omringende zeebodem op 500 meter diepte nog te zien. Op Youtube staan recente beelden van een als een jacuzzi bubbelende oceaan van deze plek. Kunnen ze de onderwater vulkanen niet beter met een geel kruis ton, afzonderlijk gevaar, markeren ?

Onderwater vulkaan uitbarsting nabij El Hierro, de zee is als een Jacuzzi     Onderwater vulkaan op C-map zichtbaar, ovale diepte lijn naast pijl


001==131011==18:00UTC==Positie:52=16,9N==005=09,9E==Bussum=====================================================================
Onderwater vulkaan uitbarsting nabij El Hierro Op de Canarische eilanden hebben we heel wat slapende vulkanen beklommen. Onlangs is een onderwater vulkaan iets ten zuiden van El Hierro actief geworden. Op circa 2Nm (3km) ten zuid westen van het plaatsje El Restinga is op 500m onder water een vulkaan uitgebarsten. Op Youtube is een filmpje te zien waarin het water bruin/groen verkleurd is en een enorme stofpluim in het water zichtbaar is. Ook zijn er meldingen van veel dode vis, zwavellucht en lichte aardbevingen. Een deel van de bevolking van El Restinga is gisteren geevacueerd.
Op het moment lijkt het weer rustig, maar het blijft een raar idee dat slapende vulkanen wakker kunnen worden. Klik hier of op de foto voor het filmpje.
Meer informatie over de aardbevingen en vulkaan activiteit is te vinden op Earthquake-report.

==============================================================================================

===============================================================================================


==101011==18:00UTC==Positie:52=16,9N==005=09,9E==Bussum=====================================================================
De agenda stroomt vol met ontmoetingen van vrienden en familie. Dennis en Ank van de Bodyguard ontmoeten we bij de ouders van Ank thuis. Meer dan een jaar geleden namen we afscheid van elkaar in La Caruna. Via de SSB hielden we regelmatig contact, het kruisen van onze routes zoals ik op 16 september vorig jaar schreef is er niet meer van gekomen. Wij gingen op ons gemak langs de Spaans Portugese kust naar beneden op zoek naar een overwintering in Europa. De Bodyguard stak over naar Suriname en de Carieb. De door Dennis gesteste IVT zonnepaneel laadregelaars kwamen retour en natuurlijk de gebruikelijke digitale uitwisseling van leuke dingen voor onderweg zoals zeekaarten, lees en luisterboeken. Vanuit Grenada kregen we van hun "verse" nootmuskaat.
Op internet komen steeds meer zeekaarten beschikbaar. De ENC's (Electronic Navigation Charts) van de Amerikaanse kust zijn bij de meesten wel bekend denk ik. Maar de ingescande zeekaarten van Brazilie en Nieuw Zeeland wellicht minder. Brazilie is te vinden op Brazilie zeekaarten, hier staan de kaarten inclusief de calibratie files om ze zichtbaar te maken in OpenCPN (gratis navigatie programma). Nieuw Zeeland publiceert alleen de kaarten op "Sourced from Land Information New Zealand data. Crown Copyright Reserved.", gelukkig is er Marco Certelli die het calibratie werk gedaan heeft en de bestanden beschikbaar stelt op Calibratie bestanden Nieuw Zeeland.
Met het ruilen van onze opvouwbare bijboot schiet het nog niet op. We zijn opzoek naar iemand die een 8ft (2,75m) Porta Bote heeft en hem wil ruilen met onze grotere 10ft (3,25m). We hebben al advertenties staan bij Marktplaats en verschillende vissersfora, het bootje wordt veel gebruikt door zoetwater vissers. We hopen dat onder de lezers van onze berichten iemand zit die mogelijk zelf een porta bote heeft of misschien iemand kent. Hoort zegt het voort, en al vast bedankt.
Weerzien met Dennis en Ank van de Bodyguard in Nederland

==041011==18:00UTC==Positie:52=16,9N==005=09,9E==Bussum=====================================================================
Stokbrood bakken boven kampvuur We zijn weer terug in Nederland en genieten van het mooie nazomer weer. Het was nog wel even wennen om het enthousiasme van de ijsverkoopster te delen, " heerlijk he, al een week mooi weer !", we wisten niet goed wat te zeggen en keken elkaar wat glazig aan met onze gebruinde gezichten. We haalden onze achterstand aan lekkernijen snel in; kroket, drop, kruidnootjes, yoghurt en karnemelk.
Zaterdag vierden we de 50-jarige verjaardag van Jos mee. Ontvangst in het filmhuis van Delft, waar hij als vrijwilliger werkt, met vertoning van "Jungle book" uit 1942. Daarna een wandeling naar het Bieslandse bos, eerst door Delft en via de polder naar het scouting kampeerterrein. Daar was in de vuurkuil een ruim kampvuur voor barbeque. Eerst wat aarzelend, maar al snel zat iedereen zijn eigen stokbroodje te bakken. Doe een dunne laag gerezen deeg rondom een lange stok en houdt hem boven het vuur, langzaam draaien voor het beste resultaat. Een gezellig en aktief samenzijn met familie en vrienden.
Natuurlijk hebben we in Nederland gebruik gemaakt van de betere en snellere internet verbindingen, op Youtube staat nu een filmpje met hogere resolutie van onze duiken in Gran canaria, zie duikfilm. Ook heb ik nu de link naar de film van de Rougtoothed dolfijnen, zie dolfijn filmpje.

==260911==18:40UTC=Positie:=28=12,4N==014=01,6W===Fuerte=ventura==Gran=Tarajal===========================================
De laatste tocht van dit "seizoen" varen we van Las Palmas de Gran Canaria naar Gran tarajal op Fuerteventura. In de haven van Las Palmas zijn ze blij dat we weg gaan, er moet ruimte in de haven komen voor de deelnemers van de ARC (Atlantic Rally Crossing) een toertocht voor zeilboten van Las Palmas naar de Carieb. Er doen 250 boten mee en in hun kielzog zeilen waarschijnlijk nog eens een kleine 100 boten rondom dezelfde tijd naar de overkant.
Aan de oostkant van Fuerteventura werden we nabij Gran tarajal verwelkomd door een grote groep "rough-toothed" dolfijnen, op ons Youtube kanaal weer een filmpje voor de liefhebbers. Ze vroegen zich vermoedelijk af welke walvis er zo'n moeite had om tegen de stroom in te zwemmen. Tegenwind, korte golfslag en tegenstroom maakten dat we slechts 2 knoop voortgang hadden. Bij de haveningang hadden we een tweede welkom van Frederick en Steffie van de Wildeman. De beveiligers van de haven, helaas een ander bedrijf dan een half jaar geleden toen we hier waren, zijn erg formeel, de havenmeester is op vakantie en alles wordt stipt volgens de regeltjes uitgevoerd. Het havengeld is dus al betaald, de papieren getoond, discussies over waar we moeten liggen gevoerd. Een heel ander welkom dan de vorige keer. Uiteindelijk liggen we naar tevredenheid aan een steiger langs de "breakwater"-kademuur, de pontoons waar we eerst heen moesten zijn gevoeliger voor swell.
De Vida vagabunda ligt al de hele zomer hier in de haven. Ze lag er prima bij, alle landvasten en stootwillen hebben hun dienst gedaan, alleen had ze een dikke laag fijn zand over het dek. Een flinke douche met de zoetwater slang en navegen met een natte dweil en ze glom weer als in april. Zie de foto's van voor en na.
In de bijna 8 maanden dat we rondom de Canarische eilanden zeilden hebben we 1433 Nm afgelegd en alle eilanden bezocht. De teller voor de totale tocht vanuit Nederland staat nu op 4065Nm. Gelukkig gaat de navigatie nauwkeuriger dan de vermelding van onze positie in dit weblog. Al sedert ons vertrek uit Olhao vermeldt het weblog dat we op het Oostelijk halfrond zitten, dat moet natuurlijk Westelijk zijn. Zo zie je maar weer dat kopieren uit eerdere berichten, de positie van Bussum, niet altijd goed is. Gelukkig hebben we de vergissing zelf ontdekt.
Vida vagabunda, na een paar maanden in Gran tarajal onder dikke laag zand
Vida vagabunda, na een flinke spoel beurt weer als herboren

==220911==18:40UTC=Positie:=28=07,9N==015=25,58E===Gran=Canaria=Las=Palmas===========================================
De ankerbaai bij Las Palmas op Gran Canaria, Gabber in de rode cirkel Eindelijk liggen we weer op anker bij Las Palmas. Gisteren heeft Erik getest met onze 300Watt 220Volt omvormer en de theorie klopt. Korte dikke draden geven een stuk minder spanningsverlies dan de draden die nu naar ons 12 Volt stopcontact lopen. Weer een klus erbij, een appart stopcontact maken met korte dikke draden naar de accu. Onze omvormer heeft een veiligheidsstop voor als de spanning onder de 10,5Volt komt en bij een beetje belasting met bijvoorbeeld de keukenblender stopt ie omdat de spanning te laag werd, dat probleem kan dus nu eenvoudig worden opgelost.
Van Dennis (zeilboot Bodyguard) vernamen we dat onze zonnepaneel laadregelaars goed zijn gemodificeerd door de leverancier IVT. Hij heeft ze in een EMC laboratorium kunnen testen en was tevreden over de aanpassingen die door IVT gedaan zijn om de storing op de marifoon te verminderen. Ook is de piek laadspanning van 14,2 (goed voor vloeibare loodaccu's) naar 14,4 Volt (goed voor gel loodaccu's, en die hebben wij) veranderd.
Minder goed nieuws vernemen we van een andere zeiler. Als je gebruik wilt maken van de bijzondere economische zone die de Canarische eilanden is voor "ships in transit". Formeel hoeven die zelfs het aantrekkelijk lage BTW tarief van de Canarische eilanden niet te betalen. Maar transporteur Fedex maakt er een zooitje van. Bij gebrek aan een kantoor op de Canarische eilanden laten ze poststukken onder het hogere belastingtarief van het vaste land van Spanje in Madrid binnen komen. Daarna claimen ze deze kosten bij de klant. En deze zit dan gevangen in tijdsdruk en zonder zijn aantrekkelijk geprijsde nieuwe spulletjes, want die houdt Fedex onder zijn beheer in Madrid, tenzij je betaald natuurlijk.
Op Youtube hebben we een flimpje van onze duiken geupload, klik hier om naar Youtube te gaan. Ook is ons foto album op Picasa weer bijgewerkt, zijn wel heel veel foto's inmiddels. Tussendoor was er voor Erik nog gelegenheid voor een lekker kopje koffie aan boord van de Kostat, een boot met een vermakelijke naam die we jaren in Den Oever hebben zien liggen toen wij daar ook lagen.

==200911==18:40UTC=Positie:=28=07,9N==015=25,57E===Gran=Canaria=Las=Palmas===========================================
We komen maar moeilijk los uit de haven van Las Palmas. Het liggeld is aantrekkelijk en koken op electra spaart gas. Ernie vult bij iedere boodschappen ronde de voorraden blikvoer en lang houdbare producten aan. Ook heeft ze al tweemaal een inmaaksessie gedaan met rundvlees dat hier goedkoper is dan kip of varkensvlees. Onder de luiken staan nu potjes ingemaakt vlees voor 8 maaltijden, in totaal hebben we voor circa 50 dagen eten onder de vloer en in de kasten liggen.
Als voorbereiding op de tochten naar Cape Verden, Senegal en Gambia krijgen de RCC pilots volop aandacht. Het hoofdstuk over tropische ziekten en ongedierte weerhoudt ons er nog niet van verder plannen te maken. Op de Cape Verden hopen we te kunnen duiken en zullen dan wat langer op één plek bijven. We bezoeken dan alleen het noordelijke eiland Sal om vervolgens nog een gunstige koers naar Dakar te houden. De Senegalese rivier de Saloum, 60 mijl zuidelijker van Dakar, met misschien een doorsteek vanaf de Saloum naar de Bandiala rivier wedijveren in onze fantasie met een rustiger en langduriger verblijf op de Gambia. Van deze rivieren zijn de vaarkaarten spaarzaam of niet voorhanden. Op internet vindt Erik wel een uitgebreide collectie van topografische kaarten van hetzelfde gebied bij de Universiteit van Texas in Austin. Het lijkt Erik een mooi vooruitzicht om weer met een eigen boot door de mangrove te varen.
Natuurlijk zijn er ook de daagse dingen die moeten gebeuren. Tijdens de reparatie van een paar weken geleden gingen de laatste reserve onderdelen het pomphuis van het toilet in. Gisteren toch maar besloten om een nieuwe WC te plaatsen, gelukkig was er nog een op voorraad en konden de slangen eenvoudig worden overgezet. Een paar nieuwe gaten in het vloertje en de pot staat stevig. Daarna het dilemma een foto met of zonder, het is zonder geworden.
Nieuw toilet van Jabsco

==150911==18:40UTC=Positie:=28=07,9N==015=25,57E===Gran=Canaria=Las=Palmas===========================================
We waren de afgelopen dagen weer druk met duiken. Per, onze Zweedse vriend, heeft de smaak van het duiken ook flink te pakken en het smaakte naar meer. Dus huurden we wederom voor 3 dagen gezamenlijk een auto bij Lencar (Calle Ruiz de Alda) (3 dagen Euro 71,-). Maar voor het zover was hebben we eerst wat klusjes afgemaakt aan boord.
Bij het vluchtluik in de punt zit nu een traliewerk. Vanaf de Canarische eilanden zullen we in diefstal gevoeliger gebieden reizen. Het traliewerk moet voorkomen dat ongenode gasten eenvoudig aan boord komen als het luik open staat. Tijdens het varen kan het traliewerk eenvoudig verwijderd worden, zodat de functie van vluchtluik behouden blijft.
Verder nog wat schilderwerk en eindelijk de reparatie van een dolgedraaide schroef in de beugel die het vluchtluik open houdt. Het uit graven van de duikspullen die keurig waren opgeborgen is op zich ook al een klus.
Nieuw traliewerk bij vluchtluik

Erik bespreekt met Paco zijn vistuig
Koffie drinken
Erik is bij Paco gaan informeren wat er verbeterd kan worden aan het vistuig dat we gebruiken. Paco is naast oud schipper in Europa ook kapitien geweest op visboten vanaf de Canarische eilanden en is nog steeds fanatiek visser dus daar valt het nodige van te leren. De lokaasjes van ons waren goed maar de haken moesten van 2cm naar minimaal 4 cm lengte. Als voorbeeld krijgt Erik een mooie haak van 6cm met voorlooplijn. Erik verheugt zich nu op de tocht naar Gran Tarajal en droomt van grote tonijnen.
In het weekend hebben we een uitstapje gemaakt naar het Columbus huis. Met de 10 ritten kaart die we nog kado hadden van de Vida vagabunda waren we snel in het oude centrum van de stad. Het Columbus huis is een gratis museum en zeker de moeite waard. Naast informatie over de tochten van Columbus waren er ook nautische instrumenten, schilderijen, en kunstvoorwerpen uit Latijns Amerika te bewonderen.
Vorige week kwam er ook een verrassende email van Niek en Anke Kuijper. Onze Breewijd is gebouwd bij scheepswerf Kuijper uit Schoorldam en Niek is de zoon van de oude eigenaar. Vermoedelijk heeft Niek meegebouwd aan onze boot maar heeft hem op zijn minst gezien tijdens de bouw op de werf. Ze zullen in de archieven zoeken naar mogelijke leuke en relevante papieren over onze Gabber.
Na afloop van een laat avondje film kijken ("longitude" over de zoektocht naar een uurwerk dat geschikt is voor gebruik op zee) hoort Erik een zeil klapperen. Mogelijk een verlaten boot waarvan de fok is uitgerold denkt hij en gaat polshoogte nemen. Nee hoor, een flink beschonken eigenaar staat wat hulpeloos in zijn kuip. Inmiddels zijn ook twee andere zeilers van de steiger te hulp geschoten maar de beschonken toestand van de eigenaar maakt hulp geven lastig. Het waait stevig en de fok trekt flink aan de boot, maar de eigenaar kan de rolfok niet oprollen en wil hem niet laten zakken. Het moet netjes gebeuren, keurig in afwisselende plooien wil hij het zeil in het gangboord hebben. Wij als hulpverleners vinden dat geen klus voor 2 uur 's-nachts. De eigenaar blijft weigeren het zeil te laten zakken terwijl wij klaar staan om te voorkomen dat het zeil te water kan raken. Pas onder de dreiging dat we van boord stappen laat de eigenaar de fok zakken. Misschien wat rommelig maar na korte tijd ligt het zeil veilig in het gangboord. De eigenaar moppert en scheldt nog een paar uur door naar zijn te hulp gekomen buurman. Gelukkig ligt hij wat verderop de steiger zodat wij wel kunnen gaan slapen.

Vanaf maandag zijn we aan het duiken geweest. In Sardina hoorden we van lokale duikers dat er bij een bundel touwwerk op de bodem een zeepaardje zou zitten. Ernie ging op kompas voorop, daarna nog even zoeken naar de juiste bundel touw en het verscholen zeepaardje. Ondanks de uitstekende camouflage hebben we hem gevonden. Op de foto (met flits) is het beestje mooi rood van kleur maar onderwater ging hij met zijn kleuren en uitsteksels helemaal op in de achtergrond van wier bedekt met zandkorrels. Ook de gitaar haai (angel shark) hebben we gevonden.
Op de ondiepere duikstek bij Taliarte maakten we duiken van ruim 75 minuten. Hier vonden we veel octopussen en sepia's en een kleine Sepiola die zijn best deed niet op te vallen tussen de op de bodem heen en weer schommelende plukken zeewier. De Vrijheid van Erik en Ella lag voor kluswerk in de haven herinnerde Erik zich en Ernie gaat even gedag zeggen. Terwijl wij aan het duiken waren gingen Erik en Ella snorkelen en maakten ze onderstaande foto van ons. De Vrijheid zet ook koers naar Gambia dus misschien gaan we elkaar nog wel vaker ontmoeten.
zeepaardje op duikstek Sardina

foto door de Vrijheid van ons aan het duiken      Sepiola op duikstek bij Taliarte      Een lizzard vis eet een schorpioenvis bij Taliarte

De laatste dag zat het allemaal een beetje tegen. Omdat ze in Spanje de zweedse gasfles van Per niet kunnen vullen hebben Erik en Per de avond ervoor de gasfles van Per gevuld met een hevelslang vanuit onze laatste volle gasfles. Voor de mogelijke navolgers: sluit de flessen op elkaar aan met een stevige slang (20bar) zonder reduceerventielen, houdt de volle fles op zijn kop zodat het vloeibare gas er uit kan stromen naar de lege fles, eerst zal de slang afkoelen omdat de vloeistof verdampt naar gasvorm als de druk gelijk (paar minuten) is stopt het gesis en de afkoeling, daarna circa 4 uur geduld voor het laten uitstromen van het vloeibare gas (wij hingen de volle gasfles op), alles uitvoeren in de buitenlucht stiekem in het donker want de buren vinden het vast niet leuk en bij twijfel niet doen ! Daarna was er dus de noodzaak om onze gasflessen te vullen.
In Arecife was dat een eenvoudige klus omdat we wisten waar we moesten zijn. Nu werden Erik en Per door vele vriendelijk Spanjaarden alle kanten op gestuurd maar zonder resultaat. Uiteindelijk moest het dan kunnen bij de Disa fabriek achter de Ikea in Salineta. Omdat dat onderweg naar de duikstekken bij Arinaga was gingen we zwaar beladen met gasflessen en duikflessen op pad. We konden er de gasflessen vullen maar slechts tussen 9:30 en 11:30 en we waren er pas om 12:15. Dan maar door naar de duikstek bij El Cabron (iets ten noorden van Arinaga). Helaas de golven sloegen flink op de kust dus hier konden we niet duiken. Om van de nood een deugd te maken toerden we dwars over het eiland richting Sardina om onze laatste duik te maken. Het was een prachtige tocht over het hoogste punt van Gran Canaria heen. Bij Sardina gingen we wederom opzoek naar het zeepaardje voor wat aanvullende filmbeelden als bewijs dat het allemaal echt waar is. Want op face-boek waren er reacties van ongeloof op de primeur van de eerste foto. Tot slot tracteerde Per ons op een heerlijk maal in de Sailors bar als dank voor het begeleiden tijdens de duiken. We hebben enorm genoten van de gezamenlijke duikdagen.
zeepaardje in detail op duikstek Sardina
Heremietkreeft bij Taliarte

Gitaarhaai op duikstek Sardina      Naaktslak op duikstek Sardina


==080911==18:40UTC=Positie:=28=07,9N==015=25,57E===Gran=Canaria=Las=Palmas===========================================
Al sinds Portugal maken we voor emailverkeer, het onderhouden van dit logboek en weerberichten veel gebruik van het Winlink station EA8CRT. EA8CRT is het clubstation in Las Palmas en wordt zoals alle Winlink stations geheel door vrijwillgers onderhouden. Een geweldige service. De frequenties in de 40 meter band geven prima verbinding. De foto hiernaast toont het antenne park en het clubgebouw dat op steenworp afstand van de haven ligt.
Vandaag was het weer fiesta en dus een vrije dag. Ieder dorp of stad heeft hier een eigen heilige beeld dat vereerd kan worden, met feestje en processie. In het nabije Teror vieren ze Virgen del Pino. Tijdens dit feest worden landbouw producten geofferd aan de kerk die het dan weer uitdeelt aan de armen. Vandaag zag Teror er uit als "the day after", rommelig, marktkooplui die aan het inpakken waren, meer gesloten dan open eet/drink tenten. Gisteren zagen we op TV een live verslag van het brengen van de offers met veel volksdans en lokale muziek. Kortom de vrije dag is niet om te feesten want dat gebeurt de dag ervoor ! Helaas het feest gemist maar wel Teror en de zoveelste Virgen gezien.
Het clubstation EA8CRT

Virgen de Pino     Virgen de Pino     Teror straatbeeld


==070911==18:40UTC=Positie:=28=07,9N==015=25,57E===Gran=Canaria=Las=Palmas===========================================
Even een gereedschapje lenen van de buren, elektrische cirkelzaag met verstek bak Het maken van de nieuwe roeidolhouders was nog even een klusje. Ik kon bij Per aan boord een haakse slijper gebruiken. Maar toen we die met de losse hand op het blok nylon zette meldde de buurman dat hij beter gereedschap had. Even later werd er een electrische cirkel zaag met verstek onderstel aan boord gesjouwd. "Kijk zo zet je hem aan, let op je vingers, en succes jongens." Wat lawaai en vooral veel nylon zaagsel later was de basis vorm gezaagd. Daarna nog gaten boren van 20,5mm. Zal wel een engelse maatvoering zijn, want wij hadden alleen een 20mm spieboor. Vervolgens kon Ernie, tot blarens toe, met een veil aan de gang om de laatste 0,5mm eruit te halen.
Op de foto hieronder het resultaat (wit blok met de 2 moeren), de oude gespleten houten uitvoering en de plek op de rand van de bijboot waar het geheel weer in terug moet. De oude uitvoering had twee simpele houtschroeven om het inzet stukje vast te zetten, bij de nieuwe komen er twee geborgde bouten waarop het inzet stuk kan worden vast gezet met een zelfknel moer.
Het inlijmen is ook al gebeurd. Prima lijm, "colle pu speciale pneumatique", maar controleer bij aankoop wel of het potje harder nog goed gevuld is. Ik kon in de winkel 2 potten weigeren omdat ze gelekt hadden. In de pot die ik meenam zat net genoeg harder voor deze klus, maar ik had nog de helft lijm over. Zonder problemen kreeg ik een nieuw potje harder extra bij Rolnautic.
Ook bij Yamaha in zuid-Afrika ontving ik prima service. Onze buitenboord komt daar vandaan. Ik had nog geen onderdelen lijst en technische tekeningen hoe alles in elkaar zit. En dat is wel handig om te hebben als je iets wilt repareren. Mijn vraag per email werd binnen een uur beantwoord met de gevraagde documentatie over ons model uit 2001. Als ik er niet gelijk uitkwam kon ik ook een foto opsturen van het probleem meldde de technische afdeling. Gelukkig was dat niet nodig.
Ernie is zich al aan het inlezen voor het vervolg van onze zeilreis en heeft ook een nieuw gastenvlaggetje gemaakt.

Oude en nieuwe roeidolhouder     de vlag voor onze zeilplannen is al klaar


==030911==18:40UTC=Positie:=28=07,9N==015=25,57E===Gran=Canaria=Las=Palmas===========================================
Na de fijne duikdagen is het weer hoogste tijd om verder te gaan met het klussen. Het lakwerk binnen is nog niet klaar, maar het schuren en de eerste lagen lak hebben het "sleetse" karakter van sommige delen doen verdwijnen. De kluslijst wordt korter maar er staan nog belangrijke dingen op. Nieuw vetkoord om de schroefas, olie verversen van de keerkoppeling en reparatie van de roeidollen op de bijboot. Daarna hebben we weer wat dagen om te duiken fantaseren we al.
Het ingelijmde hout waarin de roeidollen bevestigd worden is in de loop der jaren gespleten en gerot. De dollen doen hun naam eer aan, de schroeven zijn dol en je wordt dol als je roeit van de telkens uitschietende riemen. Per had tijdens het Zweedse borrel uurtje (vrijdags om 19:30 uur) in de Sailorsbar vernomen dat je bij Graubassas kunstoffen als Derlin en Nylon kon kopen. Dit is een prima vervanging van het hout en is net zo gemakkelijk te bewerken en nog beter te lijmen. In de laatste uurtjes huur auto doen we de boodschappen in de industriewijk.
Dat de Sailorsbar een prima ontmoetings plaats is hebben ook Hilde en Tos van www.filosofietsen.nl ontdekt. Zij zijn met de fiets uit Nederland onderweg naar Brazilie. Nee geen waterfietsen ! daarom zochten ze een opstap mogelijkheid bij een boot die de oversteek maakt. Ondanks dat het nog vroeg in het seizoen is hadden ze al na een dag rondvragen beet en zijn ze inmiddels onderweg naar de overkant.
Ernie lakt het interieur
Een klus is wel van de to do lijst want inmiddels zijn we een bimini rijker. We kunnen er nu onder staan en we hoeven niet te bukken als we de kuip uit of in willen stappen. Vooral tijdens het zeilen is dat een stuk prettiger. De zij/voor/achter-flappen zijn met nylon ritssluitingen bevestigd aan het dak van de bimini, spanbanden en elastiek met haakjes houdt alles op zijn plek. Een zomer lang gebruikten we onze eigen gemaakte bimini en met die ervaring konden we goed aangeven wat we precies wilden aan Philippe. De RVS beugel van de oorspronkelijk bimini is hergebruikt.
Bimini met zijflappen     Bimini zonder zijflappen     Bimini vanuit de kuip    


==020911==18:40UTC=Positie:=28=07,9N==015=25,57E===Gran=Canaria=Las=Palmas===========================================
Per en Ernie tijdens de duik De afgelopen dagen zijn we wezen duiken op een paar mooie duikstekken die vanaf het strand toegankelijk zijn. Meestal huren we een auto om het achterland te verkennen en uitgebreid boodschappen te doen. Nu waren we 3 dagen volop bezig met duiken; flessen brengen en halen om te vullen, naar duikstekken rijden, duiksets spoelen met zoetwater, snel eten koken en de dag is weer voorbij. Het waren drukke dagen maar het was heerlijk om weer gedoken te hebben. In totaal hebben we 5 duiken gemaakt, 3x in Sardina en 2x in het "El Gabron" reservaat ten noorden van Arinaga.
Bij Sardina ga je te water langs een trappetje van de kade muur bij de haven. In Arinaga kan je beter een 4x4 meenemen om op de duikstek te komen. De grond bestaat daar uit kalkig zand dus ook een kleedje om je op om te kleden is niet gek. Beide duikstekken zijn de moeite waard. Sardina ligt goed beschut, bij Arinaga is het duiken niet te doen bij flinke golven uit het oosten. Op internet zijn beschrijvingen te vinden van de duikstekken, zie o.a. Davy Jones Dive Centre prima plek om de flessen te vullen tussen de duiken door. Ook op de haven in Las Palmas en bij de duikwinkel in Sardina konden we onze duikflessen vullen. Wel even op letten met de keuring, in Spanje gaat ie maar 3 jaar mee en in Nederland 5 jaar.

Een sepia houdt zich schuil onder het zand     De sepia aan het zwemmen

Bij Sardina zitten zandpalingen (Sandeels) en die wil Erik graag op de foto en video zetten. Tijdens de duik zwemmen we daarom de zandplaat over die op circa 15-17 meter diepte ligt. Er zitten veel zandpalingen en ze zijn niet zo schrikachtig als op andere duikstekken, gelegenheid dus voor foto en film. Klik op de foto hiernaast voor een filmpje op Youtube.
Ook gaan we op zoek naar de gitaarhaai of Angelshark. Deze zijn vrij algemeen rondom de Canarische eilanden. Helaas zien we ze niet, later horen we dat we niet rechts maar linksaf hadden moeten zwemmen. Zo zie je maar weer dat lokale kennis belangrijk is. Tijdens de gehele duik zwemt er voortdurend een grote Yellow Jack (makreel achtige) rond om ons. Dat is af en toe schrikken als ie beeldvullend voor je duikbril langs zwemt. De sepia's met hun schutkleuren blijven prachtig om te zien evenals het kleine spul als borstelwormen en naaktslakken. De beginnende duiker Per doet het prima. Met z'n 15 liter duikfles compenseert hij zijn hogere luchtverbruik en we maken duiken van 45-60 minuten. Wij hebben onze shorties (korte mouwen en pijpen neopreen duikpak) aan en dat gaat goed in het water van 23 graden Celsius. Sommige lokale duikers zien we met semi droogpakken te water gaan, wat zullen ze van ons denken ?
Zandpalingen, klik voor Youtube filmpje

Stekelige borstelworm     Een Yellow Jack zwemt met ons mee


==280811==18:40UTC=Positie:=28=07,9N==015=25,57E===Gran=Canaria=Las=Palmas===========================================
Paco de Spaanse buurman laat z'n hond uit zwemmen Bij aankomst in de haven werden we geholpen met vastleggen door de buren. Een jonge buurman duwde de boot af maar hing uiteindelijk aan de boegspriet en raakte te water. De wat oudere Paco kletste honderd uit in gebroken nederlands tegen ons. Hij was vroeger werkzaam als kapitein binnenvaart en werkte een flink aantal jaren in Zwitserland, Frankrijk, Belgie en Nederland. Inmiddels is hij 71 en geniet van zijn motorboot. Regelmatig laat hij zijn hond uit op de steiger, nee nee geen geklaag over hondepoep van ons. De hond is een echte zwemmer, Paco loopt op de steiger en de hond zwemt rustig mee in het water. Het is een soort van Portugese vissershond. Als Paco ons ziet grijpt hij zijn kans om herinneringen aan Nederland op te halen. "... mosselen met friet in Vlissingen ... maar ook zigeunersnitzel ... en Nederlands erfgoed als Vader Abraham en zijn smurfen lied ...".
We zijn niet veel te zien bovendeks door het geklus. Zo was de zoutwater voetpomp verstopt. In Portugal hadden we hem gebruikt en was ie verstopt door ingepompt zeegras en modderig water. Het zeewater en de organische stoffen waren gaan broeien in het pomphuis en hadden de ventiel kogel geheel geoxideerd (links op de foto). Een vieze zwavelige lucht kwam uit de pomp, goed schoonmaken met "aqua forte" (verdund zwavelzuur) en daarna lang doorspoelen met zoetwater. De pokdalige ventiel kogel konden we vervangen door een nieuwe uit de reserve onderdelen voorraad. Het herplaatsen van zo'n geoxideerde kogel is niet mogelijk omdat hij met zeewater en een beetje lucht meteen weer verder gaat oxideren en het opgepompte zeewater tot een ongezonde zwarte zwavelige drek maakt.
Het schuren binnen is klaar nu nog meer lagen lakwerk aanbrengen. Alle voorraad zijn we aan het inventariseren en omdat alles dan toch van zijn plek is maken we gelijk kasten en vloeren schoon met chloor.
Een van de ventiel kogels uit de voetpomp voor zeewater is helemaal geoxideerd
de aluminium anodes zijn flink opgelost Water, metaal en stroom zijn geen vrienden, daarom hebben we anodes op de boot. De anodes zijn van een makkelijker oplosbaar metaal gemaakt, inplaats dat het staal van de boot oplost (roest) lossen de anodes op. Regelmatig vervangen is dus noodzakelijk. Vanuit Nederland hadden we nog 2 Aluminium anodes onder de boot. Aluminium is beter oplosbaar in zoetwater dan Zink, en omdat we in Nederland afwisselend op zoet en zout zeilden hadden we 2 Zinken en 2 Aluminium anodes. Maar na een jaartje in zoutwater waren de Aluminium anodes wel aan vervanging door Zinken toe. Gelukkig kon deze klus al snorkelend geklaard worden.
Met Pel heeft Erik een oefenduik gemaakt vanaf het strandje. Pel had nog maar een paar keer in buitenwater gedoken, maar alles ging goed. Voor komende week huren we gezamenlijk een auto om andere duikstekken hier op het eiland te verkennen.
Nu de duikflessen toch uit de hondekooi gehaald waren was er gelegenheid om de bekabeling van de gashendel te inspecteren. Regelmatig hoor je dat bij manoeuvreren in havens plots blijkt dat de koppeling of gaskabels breken omdat ze roestig zijn. Gelukkig zaten ze nog altijd glimmend in het vet, een kwastje vet erbij en aftimmerplaat er weer voor. De duikflessen bergen we nog niet op.
Inspectie van de aansluiting van de gashendel kabels          Erik maakt met Pel een oefenduik


==250811==18:40UTC=Positie:=28=07,9N==015=25,57E===Gran=Canaria=Las=Palmas===========================================
Voor het eerst sinds onze tijd in Gran Tarajal zijn we voornamelijk aan het klussen aan boord inplaats van het nieuw aangelopen eiland te verkennen. We zien Las Palmas op Gran Canaria als een laatste mogelijkheid om makkelijk speciale boodschappen te doen op het gebied van watersport en techniek. Gisteren was Philippe van Blue marine aan boord om de maten op te meten voor onze nieuwe bimini. Het wordt een bimini waar we onder kunnen staan tijdens het zeilen en met aan iedere zijde ritsen om er zij/achter/voor-flappen op te kunnen aansluiten. De voorflap kan er alleen op als we de groot schoot wegzetten en de flap sluit dan aan op de buiskap, zo hebben we gelijk een regenscherm. Later deze week foto's van het geheel.
Hoog op het verlanglijstje van Ernie staat al jaren een bijboot waarmee je kan zeilen. Spaart brandstof en is leuk om op de ankerplaats of haven mee te spelevaren. Toen onze bijboot aan reparatie toe was zijn we op internet gaan zoeken naar bijbootjes. De Walker bay 8 leek de beste optie, een vaste bijboot, maar helaas te groot voor aan dek. De Porta bote is opvouwbaar en kan in het gangboord worden opgeborgen. Nieuw kopen kost een centje en bracht twijfelachtige levertijden en verzendingen met zich mee. Op internet vindt Erik een advertentie die 15 minuten ervoor is geplaatst. Met bemiddeling van onze vrienden in Baarn is het gelukt om de boot na keuring te kunnen kopen. Het is wel een maatje groter dan we zochten, maar met zeiluitrusting.
We zijn nu dus opzoek naar iemand die een 8 voet (2,75m; 2 bankjes) wil ruilen tegen onze 10 voet (3,25m; 3 bankjes), afhankelijk van de conditie van de boten kan dat met gesloten beurs. Hoort zegt het voort !
Philippe neemt de maten van de bimini
Porta bote wordt door George gekeurd bij aankoop          Porta bote 10 voet

Bij Tapizados Moya , meubelmaker, laten we de rugleuning van de stuurboords bank inkorten zodat hij weer net als vroeger ruim omhoog geklapt kan worden om de langszij kooi te maken. Onderweg er naar toe zien we een auto-onderdelen winkel, voor ons het beste adres voor nieuwe olie filters en bougies. De modellen heeft hij niet op voorraad maar kunnen besteld worden, overmorgen zijn ze in de winkel. Mooi dan moeten we toch weer in deze buurt zijn om de rugleuning op te halen. Bij alle 3 de zaken (bimini, meubel, auto) was manana ook daadwerkelijk de volgende dag. Waardoor we tussen het klussen en boodschappen door genoeg tijd hebben voor een verfrissende plons in de zee en een etentje aan boord bij de zweedse solozeiler Pel.

De rugleuning kon niet voorbij de TV omhoog          Rugleuning kan na inkorten voor de TV omhoog


==200811==18:40UTC=Positie:=28=07,9N==015=25,57E===Gran=Canaria=Las=Palmas===========================================
Etentje aan boord van de Wildeman met Frederik en Steffi Sinds maandag liggen we in de haven van Las Palmas. We dachten gelijk aan de slag te kunnen, maar maandag was een nationale feestdag voor de Canarische eilanden. Candelaria, een beeld van een heilige maagd verscheen in 1594 op het strand aan de oorspronkelijke bewoners. Deze bekeerden zich tot het toen ware geloof en alles was Pais en Vree in het zich uitbreidende Spaanse rijk. Op de TV was een live uitzending van het lekenspel dat werd opgevoerd in Candalaria de Tenerife over deze gebeurtenis.
Van de bemanning van de Wildeman krijgen we een snelle introductie in waar zoek en vind je het in Las Palmas. Zo nemen we de taxi naar de industrie wijk " El Sebadal" om een aantal specialistische zaken op het gebied van RVS, scheepsbenodigdheden en doe het zelf gebied te bezoeken. Vervolgens doen we boodschappen bij de Mercado centraal en 's-avonds eten we heerlijk aan boord van de Wildeman. Geweldig om in zo korte tijd de beste stekjes te ontdekken en een hoop gezelligheid erbij. Door de bemanning van de Vrijheid worden we getipt om Phillipe eens te vragen voor het laten maken van een bimini (zonnetentje). Met beide boten komt het natuurlijk weer tot een digitale uitwisseling.
Inmiddels is het lakwerk binnen aangepakt, de lekkende bijboot gelijmd, ontwerp gemaakt voor bimini en inbraak beveiliging bij vluchtluik, olie ververst, de zweedse solozeiler Pel uit Graciosa te eten gehad, etc. etc.


==140811==18:40UTC=Positie:=28=07,9N==015=25,57E===Gran=Canaria=Las=Palmas===========================================
Vanaf de ankerstek is het een klein stukje varen naar de haven. Hier kunnen we water halen en de bijboot veilig achterlaten als we de stad in gaan voor boodschappen. Erik ging gisteren even de grote (6l en 8L) flessen water vullen en een eerste verkenning van Las Palmas doen. Langs het haventerrein zijn tal van watersport zaken met een goede sortering aan materialen. Ook is er een duikschool waar je voor Euro 3,- de flessen kan vullen, dus dat wordt later deze periode een duikje. Bij de superdino (supermarkt) wordt brood, vleesbeleg en een paar tomaten gekocht voor het zondag ochtend ontbijt. De buitenboord had het prima gedaan op de heen weg, maar is niet meer aan de praat te krijgen voor de terug tocht. De haven doorroeien gaat nog met de kapotte roeidollen, weinig golfslag en windbeschutting, maar voor de oversteek naar de ankerbaai neemt Erik een sleepje van een passerende bijboot.
Vandaag moest er dus gesleuteld worden aan de buitenboord motor. De helmstok doet dienst als bok en de wastobbe als watervat bij proefdraaien. De brandstofleiding zit verstopt en op de bodem van de flotterkamer ligt een hoop drap. Tevreden draait de motor proef, maar als Erik op pad wil met de boot hapert hij weer. Alles weer open, brandstof slang naar verbrandingskamer doorblazen en dan ook maar de bougie controleren. Deze is vies drappig zwart, tijd voor een nieuwe, uit de voorraad van de oude eigenaar. Werd misschien ook wel tijd na 8 jaar. Weer proefdraaien en hij loopt inderdaad beter. Erik kan weer waterflessen vullen in de haven. Daarna een verfrissende duik, Ernie had al voor het ontbijt gezwommen !
Buitenboord reparatie, hoe doe je dat zonder helmstok ?


==120811==18:40UTC=Positie:=28=07,9N==015=25,57E===Gran=Canaria=Las=Palmas===========================================
Dorade van ruim 30cm, smaakte weer goed Gisteren stond de wekker op 06:00 uur, de voorspelde rustige wind was er nog niet dus draaiden we ons nog een keertje om. Pas na negen uur kwamen we het bed uit, ...zullen we wel ...zullen we niet was de gedachte. De wind was minder geworden, maar het tijdstip aanzienlijk later. Het werd toch trossen los om 10:30 .
De eerste mijl zaten we nog in de beschutting van het eiland, daarna kwam de venturi zone, hadden we vanaf een uitzichtpunt op het eiland goed kunnen zien. Langs de kustlijn van Tenerife, in rustig water, hoogte winnen en dan met een belopen koers naar Gran Canaria werd onze taktiek. Het derde rif moest er gelijk in, net toen we daar mee bezig waren kregen we de volle laag van een breker over ons heen en hadden we geen droge draad meer aan ons lijf. In twee slagen hadden we genoeg hoogte gewonnen om daarna in een rechte lijn zeilend naar Gran Canaria te komen. Door het hoogte winnen werd de tocht 10 Nm langer dan een rechtstreekse vaart, de 65Nm volbrachten we in 15,5 uur met een gemiddelde van 4,2 knoop. Niet gek voor een aan de windse koers met stevige zeegang.
Onderweg haalde Erik een dorade uit het water met zijn nieuwe lok inktvisjes. Ernie die zat te suffen tijdens haar wacht zag van wel heel dichtbij een grote tanker op haar afkomen, nog net op tijd kreeg ze de boot overstag. Sinds Graciosa hadden we nauwelijks scheepvaart gezien waardoor de alertheid was verdwenen. De laatste mijlen werd het zeilen steeds aangenamer, halve wind en minder zeegang. Omstreeks 02:00 uur gingen we ten anker ten noorden van de jachthaven.
Vandaag was een slome dag van bijkomen. Nog net voor de siesta even naar het havenkantoor om te betalen, ja op anker moet je hier ook betalen (Euro 4,41 voor 26,9m^2 voor 3 dagen). Daarna de "bekende" nederlandse vlaggen in de haven begroeten. De "Vrijheid" die we alleen via de ssb kennen, is nog in Nederland, en kennismaken met de "Wildemannen", kennissen van Maarten en Marscha van de Vida, die waren wel thuis. Later in de week, als we uitgeslapen zijn, gaan we echt op bezoek.

==100811==18:40UTC=Positie:=28=28,0N==016=14,7E===Tenerife=Santa=Cruz=====================================
Afgelopen zondag zijn we naar de vlooienmarkt geweest in Santa Cruz, die wekelijks wordt gehouden. Het leek wel konninginnedag in Nederland, straten vol met allerlei prullaria. Prive verkopers met tweede hands spul en handelaren wisselden elkaar af. Als je boodschappen moet doen is zondag hier de beste dag. Prima koopjes op deze vlooienmarkt en zelfs de verse groente, fruit en vlees stalletjes zijn open in de Mercado nuestra senora de Africa, als je dan nog niet gevonden hebt wat je zocht kan je terecht bij de Superdino. Erik schafte een leuk opvouwbaar leesbrilletje met etui aan en Ernie een armbandje. Santa Cruz heeft een prachtige moderne bibliotheek die een bezoek zeker waard is.
Op maandag lukte het om om 12.30 een auto te huren. Er zijn op Tenerife namelijk zoveel toeristen dat je blij mag zijn als ze een auto voor je hebben. Wij bezochten tevergeefs 3 verhuur bedrijven en bij de vierde bleven we op de stoep wachten tot de voorgaande huurder de auto terug kwam brengen.
Zondags is het vlooienmarkt in Santa Cruz de Tenerife

Met zijn honderden in de rij om de Teide te zien De vulkaan de Teide stond boven aan ons verlanglijstje. Je kunt er met een kabelbaan van 2356m naar 3555m omhoog. Dat is tot 200 meter onder de top. Voor die laatste 200 meter moet je een wandelvergunning aanvragen. Dat aanvragen kan via internet, maar dan moet je er wel op tijd bij zijn ontdekten we want de komende 6 weken is alles al volgeboekt. Zie de site van het nationalpark, Reservasparquesnacionales.es.
We houden van rust, dus waren we vroeg bij de kabelbaan, dachten we, die om 09:00 uur open gaat. Bij aankomst om 9.30 stond er reeds een snel groeiende rij van al een paar honderd man. Achter ons is het op de parkeerplaats een nonstop komen van bussen, dubbeldekbussen en huurauto's. Toeristen betalen 25 euro per persoon voor een retourtje, de eilanders gaan zelf voor half geld. Voor een ritje van 8 minuten vinden we dat belachelijk duur, plus daarbij de mensenmassa, we geven Pico del Teide een koekje van eigen deeg, ons ziet ie niet ! Vooral rond Erik's hoofd hangen de uren daarna donkere wolkjes ter verwerking van de teleurstelling en het besef dat de wereld anders is tegenwoordig. Reserveren voor een beklimming ? ... vegen ze het pad soms voor je schoon ... of zetten ze anders de piek niet neer ! moppert hij regelmatig.

Mooie architectuur bij de bibliotheek van Santa Cruz de Tenerife     Rotsformaties bij de Teide

We hebben, denken we, de verkeerde volgorde van eilanden gedaan, als je eenmaal La Palma en El Hierro hebt gezien dan kan Tenerife alleen maar tegenvallen. Tenzij je van disco's en attractieparken houdt dan zit je op Tenerife helemaal goed. Het komt ons allemaal nogal uitgemolken en platgetreden over. Tijdens de laatste uurtjes autohuur maken we nog een mooie autotocht aan de noordkant van het eiland door het natuurgebied Anaga. Ernie had bij het aankomen varen deze kuststreek vanaf de boot gezien en verwachtte dat het een mooi gebied zou zijn, en dat is het !
De Lidl, hier op het eiland vertegenwoordigt met maar liefst 5 filialen, hebben we ook 2 x bezocht om alvast een voorraad aan te leggen voor onze verdere tocht naar Senegal en Gambia. Maar eerst willen we morgenochtend verder richting Las Palmas op Gran Canaria.

mooi uitzicht in natuurpark Anaga met in de verte Gran Canaria


==060811==18:40UTC=Positie:=28=28,0N==016=14,7E===Tenerife=Santa=Cruz=====================================
Het is goed te merken dat we 100 mijl oostelijker zitten het is hier een stuk warmer en in een park in de stad vliegen er kleine papegaai achtige vogels rond. De Canarische eilanden zijn in twee provincies verdeelt met elk een eigen hoofdstad. Santa Cruz de Tenerife is de hoofdstad van La Gomera, La Palma, El Hierro en Tenerife. De andere hoofdstad is Las Palmas op Gran Canaria waar Lanzarote en Fuerteventura bij horen. Santa Cruz de Tenerife is niet echt bijzonder maar heeft wel erg veel leuke parken en pleinen.
Gisteren gingen we op zoek naar een ruime en goed gesorteerde supermarkt, helaas de kleine winkeliers hebben het hier nog voor het zeggen lijkt het wel. Uiteindelijk belanden we na een flinke wandeling bij de Mercado central, in de verdieping er onder zit nog een Superdino supermarkt, maar met al de verse groente, vlees en vis in de nabijheid heeft dat toch de voorkeur. Op de terugweg lopen we over een brug met in het hekwerk wat hangsloten.
slot met tekst van verliefd stelletje

brug met hekwerk en sloten Als Utrechters verbazen we ons daar niet over, restanten van gestolen fietsen denk je dan. Maar het worden er steeds meer en ze zijn beschreven, soms zitten er kleine slotjes bij in gehaakt. Geen gestolen fietsen maar gestolen harten lijkt het verhaal. Meisjes en jongens namen en jaartallen staan op de sloten, verliefde stelletjes, trouwdata en de kleine slotjes van de kinderen ?
Vandaag gingen we met de tram naar La Laguna een oud plaatsje meer het binnenland in. Omdat de plaats veel hoger ligt dan de haven was het er veel kouder en het regende ook nog eens. Daar hadden we niet opgerekend qua kleding, dus we liepen er te vernikkelen van de kou. Het oude gedeelte van La Laguna is leuk om even door heen te lopen maar erg toeristisch. Erik koopt er een nieuwe zonnebril. De oude was na 15 jaar versleten en de zijkapjes afgebroken. We drinken koffie en hielden het toen voor gezien. Met de tram gingen we snel terug naar de zon en warmte van Santa Cruz.

Volgens de almanak zou de Haven van Santa Cruz erg duur zijn maar dat valt gelukkig erg mee, we liggen hier voor 10 euro per nacht. Helaas is er hier geen internet. Op de kade muur zien we opeens een muurschildering van een bekende boot van de toerzeilers vereniging staan. Het is de Aventyr van Bert en Annette die hier in 2009 met hun boot lagen. Ernie vindt het ook nodig om ons te vereeuwigen en is aan de slag gegaan met verf en kwast.
muurschildering van de Aventyr Ernie haar creatie


==040811==19:50UTC=Positie:=28=28,0N==016=14,7E===Tenerife=Santa=Cruz=====================================
Ernie op wacht Niets zo veranderlijk als het weer. Eergisteren zagen we alsnog een kans om La Palma te verlaten en naar Tenerife te zeilen. Dinsdag's zou er een matige wind staan uit Noord tot Noord-Oost en woensdag was de verwachting dat de wind oosterlijker werd en zou gaan toenemen. De dagen daarna zou de wind oosterlijker blijven en ook harder, geen reeele optie meer om naar Tenerife te komen. Dus we hebben de kans gepakt die we zagen. De eerste vaardag was met prachtig helder weer, La Gomera, Tenerife en zelfs El Hierro tezamen met La Palma waren voor het eerst tegelijk zichtbaar, de top van de Teide (3718m) toornde daar als hoogste berg van Spanje continu boven alles uit. De tweede vaardag was grauw en bewolkt, ondanks dat Tenerife dichterbij kwam zagen we pas op 20Nm afstand de kustlijn, het hogere landschap ging schuil achter de wolken.
De tocht van Santa Cruz naar Santa Cruz is rechtstreeks circa 95Nm. De veerdienst doet het in een kleine 4 uur, met de Gabber waren we 36uur onderweg en maakte er een aan de windse zigzag zeiltour van over 151Nm. Nee, we hebben ons niet vergist in de havenplaatsen. Het ontbreekt de Spanjaarden blijkbaar aan fantasie, dus zowel op La Palma als Tenerife hebben de belangrijkste havenplaatsen dezelfde naam.

zeiltocht van de Gabber, met dank aan GoogleEarth en GPSBabel

Erik was weer in zijn oude doen en ving vis in plaats van ze te voeren. Deze keer gebruikte hij de laatste aanwinst in zijn vistuig garderobe, plastic inktvisjes in de frisse kleur paars-wit. Na uren slepen was het de tweede dag eindelijk raak. Deze kleine Dorade kon aan boord gehaald worden, een groter exemplaar wist zich langszij van de Gabber los te spartelen van de vislijn. Jammer want hij smaakte naar meer; gebakken met wat sesam zaadjes en voor het eten besprenkelen met japanse kikkoman soy saus en een vleugje wasabi pasta.
Op het havenkantoor in Tenerife worden we voor het eerst geconfronteerd met de "vuurtorenbeslasting". Of we nog een rekening hebben van de voorgaande havens vraagt de juffrouw. Erik laat de rekeningen van El Hierro en La Palma zien. Dat is aanleiding tot telefoneren en faxen met de haven in El Hierro vindt de receptie medewerkster. De rekening doet vermoeden dat we daar belasting betaald hebben maar het bedrag op de rekening klopt niet met wat de dame narekent of zo. De discussie over de telefoon duurt een tijdje, maar de uitkomst is verrassend, het is niet nodig om hier belasting te betalen.
Erik vangt deze keer de vissen


==010811==19:50UTC=Positie:=28=40,7N==017=46,0E===La=Palma=Santa=Cruz=====================================
haven Santa Cruz op La Palma Gisteren ging de laatste verflaag op de voormalige roestplekken aan dek en vandaag zouden we vertrekken. Zouden, want inmiddels waait het weer als een gek en zijn we lekker blijven liggen. Regelmatig klinkt er in onze kajuit "houd je glas (of beker etc.) vast" als we weer eens scheef hangen in de touwen en servies op tafel begint te schuiven. De komende dagen ziet het er niet naar uit dat de wind wat minder wordt.
De haven van La Palma is sowieso erg beweeglijk; swell, wind en vooral de aan- en afvarende grote veerponten zorgen voor veel deining aan de pontoons. De paar vaste ligplekhouders die de haven heeft liggen allemaal midden in een box met lijnen naar de vingersteigers aan bak- en stuurboord, ze gebruiken dus eigenlijk twee ligplaatsen.
Na drie keer naar de schoenmaker te zijn gelopen is het eindelijk gelukt om Erik's sandalen te laten repareren met nieuw klitteband wat we bij een handwerkzaak op de kop hadden getikt. Geinspireerd door de erg mooie kookhomepage van Ernie's nicht Ellen, Ellen kookt hebben we een spaans kookblad gekocht en heeft Ernie een paar recepten vertaald, waar we morgen een paar recepten van gaan uitproberen.


==================================================================
Deze pagina vertalen
Verzorgd door Microsoft® Translator

==290711==15:30UTC=Positie:=28=40,7N==017=46,0E===La=Palma=Santa=Cruz=====================================
Het wachten op de rugzak van Ernie was van korte duur. We dachten dat de havenpolitie in El Hierro gebruik zou maken van de rechtstreekse veerdienst met Armass. Maar eergisteren kwam de havenmeester al met een keurig pakketje voor ons waar de rugzak met alle spulletjes in zat. Wat een geweldige service van iedereen die hier aan mee geholpen heeft. Muchas gracias !
De havenautoriteiten in El Hierro hadden ons trouwens snel gevonden. Vermoedelijk hebben onze positie meldingen op de homepage er voor gezorgd dat we snel te traceren waren. Naast de vertrouwde Winlink meldingen kunnen we rond de Canarische eilanden ook gebruik maken van het radioamateur netwerk voor APRS. De zendamateur EA8CDF heeft op Gran Canaria een relaystation staan die onze signalen door geeft aan internet. Als je op de link (APRS) klikt en dan toon laatste 7 dagen selecteert kan je in het kaartje de verschillende rode punten aanklikken en zien via welk relay station onze positiebepaling doorgegeven is aan internet. Enkele signalen tijdens onze tocht liepen zelfs via het vaste land van Spanje en Portugal, dat waren record afstanden van meer dan 1200km ! Deze afstanden zijn alleen mogelijk via reflecties van de radiogolven in de E-laag, doorgaands is de afstand beperkt tot circa 100km afhankelijk van de hoogte van het relaystation.
We zijn wat loom en sloom de laatste dagen. Niet dat het te warm is, we zijn al zo gewend aan de hogere temperaturen dat we onder een dekentje slapen en niet meer in de kuip ontbijten omdat er een "kille" wind staat. Prima weer hier op La Palma hoor, rond de 25 graden af en toe een wolkje en altijd een frisse bries vanaf zee. Ernie leest boeken en Erik werkt de database met digitale boeken bij. Tussendoor wat handwasjes en natuurlijk kleine klusjes. Schilderen, diesel tanken, hoesje voor verrekijker maken.
het afgeleverde rugzakpakketje



==270711==13:00UTC=Positie:=28=40,7N==017=46,0E===La=Palma=Santa=Cruz=====================================
Ouders Ernie en haar broers via skype op bezoek Voor de tweede keer zijn we in La Palma. Omdat we het eiland al goed verkend hadden tijdens ons eerdere bezoek zitten we nu veel tijd achter internet, spaanse TV, nederlands TV downloads, puzzelen, boeken lezen, de was en maar weer eens wat verven.
In de haven is gratis Wifi-internet. Via Len, aan boord van syPresent, ontdekken we de vrolijke mogelijkheden van dropbox. We wisselen digitale informatie uit alsof de computers en harde schijven naast elkaar op de koffie tafel staan. Maar wij zitten een kleine 750Nm bij elkaar vandaan. Via de SSB en de email kletsen we eveneens draadloos digitaal bij.
Er is ook weer gelegenheid om te skypen. Toen we Ernie's ouders belden waren haar broers er toevallig ook, leuk om iedereen weer "live" te zien en bij te kletsen. Per email ontvingen we bericht dat het tijdelijk onderkomen voor de piano in Utrecht bij een vroegere leerling van Ernie ten einde gaat komen, het huis wordt verkocht.

Nu zijn we dus op zoek naar een nieuw tehuis voor een mooie mat zwarte Ibach piano. Welke muziekliefhebber heeft er, wel voor langere tijd, ruimte ? laat het ons weten.
Omdat we iedereen in Nederland zo enthousiast over de herfst horen spreken willen we dat zelf ook meemaken. Bij Ryanair hebben we al een vlucht geboekt voor een verblijf in Nederland van 29 september tot 6 november. De boot laten we achter in Gran Tarajal op Fuerteventura en we vliegen naar het net over de nederlandse grens gelegen duitse Weeze.
Naast het downloaden van nederlandse TV (journaal, labyrint) heeft Erik ook de Youtube filmpjes ontdekt van TED. Het was Roger van de sy Kauri die hem tipte. Leerzame en inspirerende lezingen van circa 15-20 minuten over tal van onderwerpen.
En nu we toch links aan het opnemen zijn naar andere plekken op internet. Binnenkort vertrekt ook Joshua met zijn zeilboot Hope voor een 3 jarige zeilreis. Het belooft een uitdagende onderneming en leefstijl te worden die hij met zijn "Positive wave" wil volbrengen.
Welke muziekliefhebber heeft een tehuis voor onze Ibach piano ?


==250711==21:00UTC=:=28=40,7N==017=46,0E===La=Palma=Santa=Cruz=================================
meerrittenkaart voor de bus in El Hierro, een besparing van 30% Tijdens onze laatste dag op El Hierro gaan we nog een keer met de bus naar ons internet cafe in Valverde. De cafe con leche bevalt goed bij La Taberda - de La Villa en we hebben met de meerrittenkaart die we gekocht hebben een korting van 30% op de busritten. Bij de bushalte kregen we spontaan een lift aangeboden van een circa 30 jarige spanjaard die vloeiend engels bleek te spreken. We kletsten samen honderd uit, hij over zijn manier van leven en wij over het onze. In het cafe aangekomen kon Ernie haar leesbril niet opzetten want die zat nog in haar rugzak die nog in de auto lag van die chauffeur. Geen woordenboek, telefoon, zonnebril etc. meer.
De hele dag hoopten we dat de chauffeur de rugzak zou langs brengen want hij wist dat we in de haven lagen en aan boord woonden. Maar helaas was dat niet het geval. We lieten onze gegevens achter bij de havenpolitie in El Hierro en zeiden dat we naar Tenerife gingen. Ze beloofden een mail te sturen als de rugzak toch nog boven water zou komen.
Het varen leek meer op rodeo rijden dan op zeilen. Erik, die bijna nooit zeeziek is ging onmiddelijk de vissen voeren en was zo lief omdat de hele tocht te blijven doen. Het was zo'n trip waar van je denkt, het leven is leuk maar nu even niet. Wederom klopte de gegevens van de pilot niet, er was geen sprake van een zone van acceleratie het was een grote acceleratie van begin tot het eind. Ernie vond La Palma opeens een prima tussenstop, even op adem komen maar ook om de havenmeester, die heel goed engels spreekt (dat wist ze nog van het vorige bezoek), te vragen naar El Hierro te bellen i.v.m. de rugzak. We hebben het niet hoeven vragen, in El Hierro hebben ze op onze homepage gezien dat we naar La Palma waren gegaan in plaats van Tenerife en hadden al gebeld met de haven hier. De rugzak komt a.s. vrijdag met de Ferryboot van Armass mee naar La Palma. Wat een bof dat er zoveel aardige mensen bestaan.

De tocht van El Hierro naar La Palma is rechtstreeks slechts een 55Nm. Voor ons zou dat een 12 uur zeilen zijn. Maar met de heersende noordoosten wind hier op de Canarische eilanden werd het opkruisen tegen de wind. De heersende winden hebben invloed op de golven en de stroming, dus behalve tegen de wind moesten we ook tegen de golven en stroming in. Iedere golf waar we tegen aan botsen remt de Gabber waardoor de snelheid weer terug valt. Met een half fok, kotter en een derde rif in het groot zeil stuiteren we door een 5+Bft wind met motorsteun richting La Palma. De slagen naar het oosten kunnen we maar moeilijk hoogte houden, door een stroming die zuid staat.
Uiteindelijk duurt de hele tocht 28 uur en leggen we 116 mijl af.
rodeo rit van El Hierro naar La Palma



==200711==21:30UTC==Positie:=27=47,1N==017=54,1E===El=Hierro=Puerto=de=la=Estaca=================================
Op het kleinste eiland van de Canarische archipel zitten we alweer bijna 2,5 week. Voor de havenautoriteiten, de buschauffeurs en de havenwandelaars zijn we bekenden. Wat ze allemaal over ons te melden hebben weten we niet maar we hebben de indruk dat steeds meer Hierroianen ons bekijken als dat stel van die zeilboot. Van de week was het even druk in de haven een Noors en een Sloveens jacht lagen ook langs de kade muur. Om het eiland te verkennen hadden ze aan 1 dag genoeg. Voornamelijk ingegeven door de lastige afmeer plek. Een bemanningslid van de noorse boot vroeg zich verbaast af "wat doe je dan" toen we vertelden dat we hier ruim 2 weken waren. Rondom de haven is inderdaad niets te doen, de spaarzame veerponten brengen wat vertier. Of beter, wij brengen wat vertier want we zijn een bezienswaardigheid voor de mensen die op de vertrekkende veerpont wachten.
Gabber in de haven van La Estaca op El Hierro

De eerste winkel is 2km verderop in Timijiraque, mini market Paraiso. Toen Erik opzoek ging naar de winkel kreeg hij bij het vragen van de weg spontaan een lift, heen en terug, aangeboden van iemand die bij de haven woont. De meeste boodschappen doen we echter om de paar dagen met de bus in de hoofdstad Valverde, en internetten dan ook gelijk in een cafe.
Gisteren stonden we ineens met de bus in een kleine file in het hoofdplaatsje vanwege een samenscholing, toen ontdekten we dat ze hier ook al protesteren tegen bezuinigingen. Volgens ons ging het om bezuinigingen op voorzieningen voor gehandicapten.
We zwemmen, net als de bevolking, regelmatig in het heldere water van de haven. 's-Nachts is het op de wanden van de kade onderwater een gekrioel van de vele garnalen. We horen dan ook krekels en een ander raar geluid, gemiauw lijkt het wel, van een soort meeuwen.
Demonstratie in Valverde
Garnalen Ons lange verblijf op El Hierro komt voornamenlijk omdat we op rustig weer zitten te wachten. De heersende NO-passaat in combinatie met de versnellingszones maken van dit meest zuidelijke eiland een lastig punt om weer terug te komen op de andere eilanden. Het zal flink aan de wind zeilen worden met een stevige zeegang, niet onze meest favoriete koers. El Hierro is zeker een bezoekje waard, maar we zullen het slechts aanraden als je na het bezoek in zuidelijke richting verder wil.
In de avonduren vermaken we ons met video's uit de serie Onedin line en kokkerellen. In Marokko hebben we erg genoten van Smoothies, vruchtensappen. Vandaag hebben we er zelf een gemaakt met verse Papaya, banaan, sinaasappelsap en stukjes kiwi. Heerlijk als middag drankje en toetje, helaas al weer op, morgen maar weer met de bus naar Valverde.
smoothie ingredienten     eindresultaat een heerlijke smoothie


==140711==19:00UTC==Positie:=27=47,1N==017=54,1E===Hierro=Puerto=de=la=Estaca=================================
Via een kneuterige binnenweg rijden we van Valverde door Tinor naar Isora. Onderweg is het mistig maar we zien veel bloeiende geraniums en oleander in de tuintjes staan. Het gebied heeft ommuurde stukken landbouwgrond die nog in gebruik zijn. We worden kort opgehouden door een passerende kudde geiten die de steile helling afdalen en oversteken. Erg snel kunnen ze niet lopen want van alle dieren zijn 2 pootjes aan een zijde aan elkaar gebonden. Zal wel handig zijn voor de boer, maar voor deze geiten niet echt. Na wat rondvragen komen we bij de kaasfabriek, die eigenlijk meer in La Cuesta ligt dan in Isora. We kopen twee kaasjes en volgen de bordjes Fuente de Isora, een steile afdaling brengt ons naar een doodlopende weg die verder gaat als voetpad.
Fuente betekent iets als fontein, bron, maar aan het einde van het pad, een kleine 150 meter dalen vinden we een "oude" wasplaats met cisterne (ondergronds waterreservoir). Oude tussen aanhalingstekens want het geheel dateert uit 1963 ! Oeps, in Nederland hadden we toen warm en koud stromend water met een lompe wasmachine in het bad. Hier kon de was pas gedaan worden na een halfuurtje heuvel af lopen en warm water werd gemaakt op open vuur.
geiten op de weg bij Isora, 2 pootjes aan elkaar gebonden, kunnen ze niet zo snel lopen

een moderne wasplaats met cisterne wordt nog in 1963 aangelegd We gaan verder naar Restinga, de zuidelijke havenplaats van El Hierro. Het is een klein dorp met duidelijk meer leven en toerisme dan bij onze haven. Op een terrasje drinken we koffie. In de haven ligt een duikboot voor toeristen vaartjes, er is een zwemgedeelte en er wordt zelfs duikles gegeven. De zee aan de zuidkant van El Hierro, tussen La Restinga en de vuurtoren van gisteren, wordt Mar de las Calmas genoemd omdat hij geheel in de beschutting van het hoge eiland ligt. Wat ze vergeten te vertellen is dat de oever tussen La Restinga en onze haven een versnellingszone is met constant harde wind uit Noord Oost.
Een poging om de lava grotten Cueva de don Justo te vinden loopt op niets uit omdat er niets staat aangegeven langs de weg. We gaan de hoogte weer in, inderdaad de mist in en op zoek naar de heilige boom, Arbo Santo, Garoe. Op de bladeren van deze boom slaat de mist neer en zorgt zo voor een continue stroom van water langs de takken en de stam. Rondom de boom zijn kuilen gegraven waarin het water zich verzameld. Op deze wijze hadden de oude bewoners van El Hierro altijd water op deze plek. De oorspronkelijke boom is tijdens een orkaan in 1400 omgevallen maar in 1949 hebben ze een nieuwe neergezet.

Langs de kust zijn tal van natuurlijke zwembaden. Dit zijn kleine natuurlijke baaien, 50x100 meter, die speciaal zijn ingericht om te kunnen zwemmen. Zwemtrappen, reddingsboei, picknick plaats, barbeque, zonterrassen maken er een uitnodigend geheel van, helaas zijn niet overal zoetwater douches. Wij hebben 8 liter zoetwater bij ons om ons af te spoelen. Bij Pozo de las Calosas gaat er vanaf de weg een steil aflopend wandelpad naar de zwemplaats. Bij de zwemplaats is nog een verzamling gerestaureerde huisjes. Wij zien het van bovenaf aan en rijden door naar Charco Manso. Hier komt de weg tot bij het zwemwater. Het zwemmen is hier ook spectaculairder. Tijdens hoogwater stromen de golven over de rotsrand en maken het zwemwater tot een natuurlijk golfslagbad en als het ruig weer is een ware jacuzzi. Als kleine kinderen spelen we in de golven, verbaasd gade geslagen vanaf de zonterrassen door een handje vol spaanse badgasten. Later op de middag wordt het drukker met mensen, maar ook laagwater, de golven zijn weg voor ons is de lol er af. Afspoelen met zoetwater, nog wat boodschappen met de auto en op huis aan. Garoe, heilige boom die de mist opvangt en daarmee een bron vult

    Charco Manso, een natuurlijke inham in de kust die tot een waar golfbad annex jacuzzi is gemaakt     Charco Manso, een natuurlijke inham in de kust die tot een waar golfbad annex jacuzzi is gemaakt     El Golfo, een aardverschuiving deed de helling over een paar kilometer lengte en 1000m hoogte de zee in glijden    


==130711==19:00UTC==Positie:=27=47,1N==017=54,1E===Hierro=Puerto=de=la=Estaca=================================
Bij de busmaatschappij huren we voor 2 dagen een auto polo voor 29 euro per dag. El Hierro, met zijn circa 8500 inwoners, is het kleinste eiland van de Canarisch. 50.000 jaar geleden werd het eiland getroffen door een enorme aardbeving waarbij 1/3 deel, over 15 km lengte met een hoogte van ruim 750 meter, op sommige plekken zelfs 1000 meter, aan de noord kant van het eiland in de golven verdween. Dit gebied heet El Golfo en we zijn benieuwd naar hoe dat er uit ziet.
Aangekomen bij het uitzichtpunt "Mirador de Jinama" valt er niets te zien vanwege de potdichte mist. In de zomer maanden hangt er, vanwege de noordoost passaat, op een hoogte tussen de 800 en 1500 meter meestal mist op het eiland weten we inmiddels. Dan maar naar een lager gelegen gebied.
Op de noordwest punt van het eiland ligt Punta de la Dehesa, hier is een lavastroom de zee ingegaan. Er is een lang wandelpad, met uitzicht op rotsbogen in zee, pal aan de kust aangelegd. Na de wandeling die we er maken picniken we op de plek met het mooiste uitzicht. Daarna rijden we over een bloedstollend steil eng smal weggetje met veel haarspeldbochten en prachtige uitzichten naar de vuurtoren Orchilla op de zuidwest punt. In de 2de eeuw werd deze plek als het einde van de wereld beschouwd. Een kilometer ten westen hiervan staat er een monument ter ere van de 0 merediaan die hier vroeger liep, in 1884 is deze naar Greenwich verplaatst.
monument 0 merediaan

en wat zou hij er allemaal van denken, dat gesjouw met die heilige beelden Vervolgens rijden we landinwaarts omhoog naar de kapel "Ermita Senora de los reyes". Vanuit hier wordt er om de vier jaar een grootscheepse processie gehouden waarbij een heiligbeeld dwars over het eiland en de bergen naar het hoofdplaatsje Valverde wordt gesjouwd. Samen met nog iemand in de kapel hebben we zo onze bedenkingen over dit gebeuren.
Hierna gaan we het symbool van het eiland bekijken, de Sabina, een door de noordoostwind kromgewaaide boom. Via een zandweg met loslopende koeien komen we bij uitzichtpunt El Sabinar. Dit keer gelukkig geen mist. De terugweg naar het noorden via El Juan is een prachtige weg door de bossen, we komen de hele dag al veel valken en patrijssen tegen maar nu hebben we ook de mazzel om van heel dichtbij een tijd lang een Hop langs de kant van de weg te zien zitten. We pauzeren nog even bij "Hoya de Morcillo", een stille heerlijke picnik plek midden in het bos met BBQ faciliteiten, tafels en banken van boomstronken, water en toiletten. Omdat er geen mist meer hangt rijden we snel naar het uitzicht van vanmorgen en daarna naar "Mirador de la Pena" waar Manrique, de kunstenaar van Tenerife, een restaurant heeft ontworpen met een bijzonder mooi uitzicht op El Golfo. Dan is het tijd voor boodschappen doen, we laden de auto vol met nieuwe voorraad en zijn om 20 uur weer aan boord.

het heilige beeld van Senora de los Reyes dat eens in de 4 jaar over het eiland wordt gedragen     Sabina,heersende noord oost wind vervormt de boom     Restaurant bij mirador de la Pena met uitzicht over El Golfo


==090711==19:00UTC==Positie:=27=47,1N==017=54,1E===Hierro=Puerto=de=la=Estaca=================================
Erik aan de wandel over de PR.EH.3, Isora naar Las Playas Voor de buschauffeur van lijn 7 zijn we bekenden geworden, om de dag nemen we de bus vanaf de haven naar de hoofdstad voor boodschappen of een wandeling. Wij moeten nog even wennen aan het busje, bij het verlaten zelf de schuifdeur dicht doen, anders kan de chauffeur niet verder.
Gisteren hebben we gewandeld, vanaf het uitzichtpunt bij Isora naar het strand Las Playas een kleine 3 uur op ons gemak van 1100 meter naar zeeniveau. De wandeling gaat over een smal en steil geitenpaadje dat gebruikt wordt om de kudde tussen de hoge en lager gelegen grasgebieden te verplaatsen. Het lijkt erop dat veel wandelpaden apart voor ons zijn aangelegd want ook tijdens deze wandeling kwamen we niemand tegen onderweg. Eenmaal op de weg bij het strand nog even gekeken bij Roca Bonanza en toen via de tunnel (950m) richting haven gaan lopen. De eerst volgende bus zou nog ruim 2 uur wachten zijn. Erik stak zijn duim op bij de sporadisch passerende auto's, bij de tweede auto hadden we een lift naar de haven.
mirador Isora, vanaf 1100 meter uitzicht op Las Playas
Roca Bonanza     Tunnel met slechts 1 rijbaan en voetgangerspad, stoplichten regelen welke kant mag rijden.
Ter verkoeling na het wandelen zijn we in de haven gaan zwemmen en konden gelijk het anker controleren. We hebben aan de zijkant van de boot een anker uitgebracht die moet voorkomen dat we te gemakkelijk tegen de kade aan komen. Vanaf het anker hebben we lijnen belegd op de boeg en het hek zodat de boot ook moeilijker kan draaien. Een triplijn maakt het mogelijk om het anker onder de stenen vandaan te trekken. Ons 10kg gewicht uit Arrecife zorgt ervoor dat alle lijnen keurig onder water blijven en in het midden van de boot. Als je op de foto van het anker klikt kan je een filmpje zien hoe het er allemaal uit ziet. De landvasten worden dagelijks gecontroleerd door een grote krab, dus daar hebben we geen zorgen om.
Ook van de Grienden die nabij de haven Los Gigantes, tussen La Gomera en Tenerife, langszij kwamen staat er nu een filmpje op Youtube, klik hier om het te zien.
Een krab controleert de landsvasten     Het anker ligt net achter de stenen rij     Zijanker


==060711==19:00UTC==Positie:=27=47,1N==017=54,1E===Hierro=Puerto=de=la=Estaca=================================
Na de rust en opruim dag van gisteren konden we vandaag een eerste verkenning van de omgeving maken. De bus brengt ons in een kwartiertje naar de "hoofdstad" Valverde. El Hierro is een klein eiland en de hoofdstad is dan ook meer het grootste dorp, we kunnen slechts een Spar vinden. In het toeristen informatie centrum laten we ons, in het Engels, door een enthousiaste medewerkerster alle bezienswaardigheden vertellen die er zijn. Genoeg voor een paar dagen vermaak. De busverbindingen zijn spaarzaam en een auto is wel zo prettig als je meerdere dingen op een dag wil doen. Gelukkig is het mogelijk om bij dezelfde cooperatie als die de bussen rijdt, TransHierro, de goedkooptste auto te huren. We nemen een stapel folders en kaarten mee om de plannen voor de komende dagen te maken.
Daarna zoeken we een cafe uit waar je gratis wifi kunt gebruiken zodat we kunnen internetten. Pas als de koffie voor onze neus staat krijgen we te horen dat hun wifi niet werkt. Bij een ander cafe proberen we eerst buiten of we internet signaal kunnen ontvangen op het bankje op het plein ervoor. Dat lukt, het is beveiligd met een code, maar inmiddels weten we dat de codes simpel zijn. Meestal de naam van het cafe, of iets als 12345 of in dit geval 0987654321, even proberen en ja hoor het lukt, gratis internet en geen consumpties. "Draadloos goed voor de lijn" zou onze leuze kunnen zijn. Het pleintje ligt voor het gemeentehuis en het plaatselijke kerkje.
Valverde ligt in de bergen op een kleine 1000 meter hoogte. Deze hoogte is op de westelijke Canarische eilanden genoeg om met je hoofd in de wolken te lopen. Regelmatig trekken mistflarden door de straten en uiteindelijk is het zicht beperkt tot 50-75 meter, zie de foto's hieronder van het kerkje. Na een uurtje emails beantwoorden, websites van andere zeilers bekijken en de weerberichten binnenhalen krijgen we het zelfs koud en vochtig. Tijd om de andere boodschappen in te slaan bij de Spar en in de wachtruimte van de bus TV kijken tot onze chaffeur ons weer naar huis brengt.
Ernie aan het internetten in de mist
Kerkje van Valverde voor de wolken binnen trokken     Kerkje van Valverde nadat de wolken binnen trokken

==050711==19:00UTC==Positie:=27=47,1N==017=54,1E===Hierro=Puerto=de=la=Estaca=================================
Vanuit Gomera vertrokken we 3 dagen geleden voor een korte oversteek naar Tenerife. Los Christianos op de zuidwest punt van het eiland hadden we op het oog. De duitse buurman vertelde ons kort voor vertrek dat Los Gigantes een aanrader was en minder disco en toeristen getto is dan Los Christianos. Ach nog dichterbij ook, dus trossen los en op naar Los Gigantes. We steken de venturi zone met harde wind over en nog een stukje moteren, door gebrek aan wind, arriveren we laat in de ochtend in Los Gigantes. Onverschillig wordt ons toegeroepen dat de haven vol is en we aan de loswal moeten liggen. We voelen ons niet echt welkom en zetten koers naar Los Chirstianos, een paar mijl zuidelijker. Helaas staat er langs de kust een zuidelijke wind en tegenstroom dus wordt het motoren. We ontmoeten onderweg een grote groep grienden. We lezen de pilots nog eens extra door over de toegankelijkheid van de havens aan de westkant van Tenerife. Over allemaal wordt gemeld dat reserveren gewenst is omdat ze vol liggen met lokale boten. We besluiten de eerste de beste haven te proberen om zo onze kans op een plekje te vergroten. Bij Puerto Colon lijkt plek, maar het blijken allemaal prive plekken te zijn, we krijgen de loswal van de brandstofpomp toegewezen. Het is gratis maar wel om 07:00uur morgenvroeg vertrekken. OK als het gratis is zijn wij snel blije en tevreden klanten.
Een grote groep grienden ontmoeten we nabij Los Gigantes

Ernie, miss Perelli, met haar verjaardagscadeautjes van de havenpolitie Om 06:45, we zijn al wakker en de boot is bijna vertrek klaar, wordt er met een bezem tegen de verstaging geslagen. Als ik naar buiten kom zie ik nog net de pompbediende onverschillig weglopen. Ik wens hem ook goede morgen (Ola, buenos dias) en schouderophalend zonder om te kijken loopt hij verder. We besluiten om de zuidkaap van Tenerife te varen naar Marina San Miguel die komt er nog als beste uit in de pilot.
Nabij de kaap staat een flinke zuid-oost stroom, en soms varen we achteruit. Met nog amper 3Nm te gaan komen we ook in een venturi zone en trekt de wind aan tot 5Bft tegen. We besluiten dat San Miguel een haven te ver is en we zetten koers naar Hierro het meest zuidwestelijk gelegen eiland van de Canarische eilanden.
De tocht zal een nacht doorvaren betekenen maar volgens de pilot komen we dan in de haven van Puerto de la Estaca die gasten verwelkomt en sinds kort pontoons met water en stroom heeft voor 120 boten.
We steken de venturi zone tussen Tenerife en Gomera over met een flinke 5-6Bft halve wind, ervoor en erna is er nagenoeg geen wind en is het moteren. 's-Nachts komen we in de venturi zone tussen Gomera en Hierro, hier trekt de wind aan tot boven de 7Bft en regelmatig slaan er brekers over en in de boot. De neerhouder breekt los, de metalen schroef in de giek is gebroken. En later hangt ook een van de spibomen (die hangen bij ons voor aan de mast)los doordat de bevestigings schroeven los getrild zijn, gelukkig liggen de onderdelen nog aan dek. De boom zwiept met veel kabaal over het dek heen en weer. Uiteindelijk varen we alleen op de kotter en een beetje motorsteun om hoogte te houden. Over een paar uurtjes is het voorbij en liggen we aan het pontoon in de haven denken we. Tijdens het dekwerk is Erik helemaal nat geworden van overkomend water en ook Ernie blijft niet droog in de kuip. Tot aan de haven zitten we in een ruige zee met forse wind, we zijn moe en verlangen naar een zoete douche met de tuinslang op het pontoon.


Binnen de verlengde breekwater pier wordt het rustig en draaien we achter de grote veerpont (Tenerife-Hierro) de jachthaven binnen. Jammer genoeg is er geen foto van onze gezichten als we om de pier van de haven zijn gevaren, er zijn helemaal geen pontoons, slechts een verzameling moorings die halfvol liggen met lokale kleine motorbootjes. Wij zijn hier de enigste bezoekers. We pikken een vrije mooring in, doen de natte kleren uit, wassen ons een beetje en gaan slapen. Een fluitje, van wat later blijkt de havenpolitie te zijn, doet ons alleen maar omdraaien in onze kooien. Een paar uur later wordt er op de boot geklopt, de havenpolitie heeft een bootje gevonden. De mooring is prive, we mogen aan de kade liggen. Met tegenzin verplaatsen we de Gabber naar de hoge kademuur die ook nog een stuk overhang heeft en binnen de kortste keren voor verfschade zorgt. We gooien een anker aan de andere kant van de boot uit en beleggen deze voor en achter op de boot zodat we van de kade worden weggetrokken. Geen makkelijke ligplaats, we slapen de rest van de dag en volgende nacht onze vermoeidheid weg.
De havenpolitie is vriendelijk en behulpzaam. We krijgen water uit een van de grote waterputten en hij geeft 3 oude autobanden kado voor de vandaag jarige Ernie om de boot te beschermen tegen de kademuur. We spoelen de boot lekker fris, wassen onze zoute kleren, nemen een douche in de kuip en vullen alle voorraden aan. Een poging om 's-morgens brood en taartjes te kopen mislukt bij gebrek aan winkels in de nabijheid, 5km bergop is de eerst gelegenheid. Uiteindelijk zijn we best tevreden en blijven de komende dagen hier liggen. Hierro bekijken en onze vervolg tocht naar Tenerife plannen. Maar ook even een emailtje naar de schrijvers van de pilot, 120 ligplaatsen aan pontoons met water en electra ?, in geen 120 jaar !
we liggen aan de kade op Hierro, Puerto de la Estaca


==290611==19:00UTC==Positie:=28=05,4N==017=06,5E===Gomera=Sint=Sebastiaan===================================
Park Garajonay, waterval nabij El Cedro Met buslijn 1 zijn we vanaf San Sebastian naar Pajarito gereden, dit is vlak onder het hoogste punt van Gomera. Lopend stijgen we nog even naar het uitzichtpunt mirador de Contadero. Omdat de laatste wandeling op La Palma erg veel stijgen was had Erik nu een tocht uitgezocht die berg af ging. Vanaf Alto de Contadero staken we dwars het nationale park door naar El Cedro dan nog een stukje verder om in El Curate weer met buslijn 2 naar huis te komen. De gehele tocht was 10km, begon op 1435m hoogte en daalde af naar 325m.
Het geplande wandelingetje, voor het gemak, bergafwaarts bleek een 5,5 uur durende afdaling langs een ruw uitgehakte trap met eigenlijk iets te grote treden. Een groot deel van de tocht ging door de bossen. Op sommige plaatsen liepen we langs een verkoelende beek. Maar die ging regelmatig snel de diepte in, soms als een flinke waterval. Een paar honderd traptreden later volgden we dan weer de stroom. Eerst vonden we de trapjes nog leuk en gemakkelijk maar na een paar uur verlangden we naar een vlak stuk wandelen door het bos. Op een pick-nick plaats waren handtamme vinken en bij een camping zonder kampeerders verdween het uitzicht regelmatig in flarden mist van laag hangende bewolking. Onderweg veel mooie uitzichtpunten, groen fris bos en spectaculaire kloven.
Pas tegen vijf uur kwamen we aan in El Curate en we vroegen ons af waar is de bushalte en is de laatste bus al geweest ? De straat werd vernieuwd en er was nergens iets dat op een bushokje of halte leek, maar bij navraag verwees iedereen ons naar de bocht in de weg met de afsplitsing naar wat verderop gelegen gehuchten. De laatste restjes dagrantsoen aten en dronken we op, eerst blij dat we konden rusten, daarna toch meer bezorgd dat de bus al 20 minuten over tijd was. Gelukkig alles op zijn Spaans, een klein model bus stopt en we komen toch nog zoals gepland thuis. Een volgende wandeling zoekt Ernie liever zelf uit, en dat wordt er een zonder traptree!!


Park Garajonay, beek nabij Ermita e Nuestra Senora de Lourdes     Een hele dag trap aflopen in het park Garajonay     Park Garajonay, een zeldzaam horizontaal bospad


==280611==19:00UTC==Positie:=28=05,4N==017=06,5E===Gomera=Sint=Sebastiaan===================================

De tocht van La Palma naar La Gomera is circa 52 Nm wat voor onze boot ongeveer 12 uur varen is. De eerste 9 uur konden we zeilen maar daarna was de wind op en gingen we verder op de motor. De golven zorgden voor klappende zeilen dus rolde we het fok weg en zetten we 2 riffen in het grootzeil. Omdat er haast geen wind stond dachten we niet veel te zullen merken van het venturi effect (windversnelling tussen 2 eilanden). We hadden er over gelezen maar nu kunnen we er over mee praten. Tot onze verbazing trok de wind aan tot een dikke 5Bft en de electrische stuurautomaat kan het dan ook niet meer bolwerken, dus Ernie stuurde verder op de hand. Aan het einde van de tocht werd het nog even stevig zeilen, met het 2 maal gereefde grootzeil over bakboord en de kleine kotter over stuurboord, gingen we 5-6 knoop. In het zicht van de haven kwamen we weer in de luwte van wind en golven en konden rustig naar binnen varen.
De hele tocht hadden we 3 vislijnen uitstaan maar waarom we niets vingen werd ons duidelijk toen we in San Sebastian op La Gomera aankwamen. In de maand juni worden hier de kampioenschappen zeevissen gehouden. De haven ligt vol met heel grote sportvisboten die op Blue Marlins, Sailfish en andere grotere jagers van het open water vissen.
De havenprijs is hier vergelijkbaar met La Palma, helaas geen gratis Wifi. Op de foto hieronder aan de linker kant het eiland Tenerife met de vulkaan Teide, rechts de kliffen van La Gomera. De hellingen langs de kust van La Gomera zijn duidelijk minder groen dan La Palma. In het binnenland is het national park Garajonay dat bekend is om zijn nevelbossen, daar willen we een wandelingtje gaan maken.

Gabber vaart tussen Tenerife en Gomera door


==270611==19:00UTC==Positie:=28=05,4N==017=06,5E===Gomera=Sint=Sebastiaan===================================
Eergisteren was onze laatste dag op La Palma. Op de eilanden waar we in relatief dure havens moeten blijven door gebrek aan goede ankerbaaien proberen we zo kort mogelijk te blijven. Even wat praktische informatie voor mogelijke navolgers: havengeld Euro 16,36 (voor 8,66m lengte boot) en dat is inclusief de beruchte (lighthouse/boot) belastingen die hier per dag kunnen worden afgerekend. De haven met vriendelijk haven personeel, heeft flink last van swell. Helaas zit er de nodige horeca pal aan de haven die 's avonds voor het nodige lawaai zorgt, 's nachts geholpen door de 3 ferries die aan de andere kant op nagenoeg aanraak afstand van de zeilboten liggen. De haven kent ook het wonderlijke verbod op het ophangen van wasgoed op de boten. Autohuur Euro 25,- per dag (23 euro voor 2 dagen etc.).
Ook de laatste dag hebben we volop genoten van het groene landschap en de kronkelwegen. Ditmaal gingen we naar de laurierbossen de "los Tilos" in de vallei Lomo de Valle Grande en het historische park bij Zarza. In de laurierbossen wandelden we naar het uitzichtpunt Espignon Altravesado eerst continu en met een aantal haarspeldbochten 1,5 uur omhoog en als toetje traplopen naar het uitzichtpunt dat op een smalle richel was gemaakt. De inspanning werd beloond met een heel mooi uitzicht over de vallei met laurierbossen, zie foto hier beneden.
Een andere kortere wandeling was bij Zarza, hier is een klein museum over de grottekeningen van de oorspronkelijke bewoners van La Palma te bezichtigen. In het museum draaien ze ook een video over de vroegere bewoners van de Canarische eilanden. Hierin spreken ze over het "assimileren" van de bewoners met de Spaanse veroveraars, feitelijk was het uitmoorden na een uitnodiging voor vredesbesprekingen. Tja als primitieveling was je toen ter tijde altijd slechter af. Grappig is vervolgens om te horen hoe door de eeuwen heen verschillende theorien ontwikkeld werden over de oorspronkelijke bewoners en hun grottekeningen. Had ze laten leven en had het ze gevraagd zou je nu zeggen.
Erik en Ernie boven op mirador de Espignon


Drakenbloedboom     Tekeningen van de oorspronkelijke bewoners van de Canarische eilanden

Mirador de Espignon, de klim omhoog wordt beloond


==240611==19:00UTC==Positie:=28=40,7N==017=46,0E===La=Palma=Santa=Cruz==========================================
Woensdagavond zijn we aangekomen op La Palma. Voor ons een groene oase na al het woestijn, en vulkaan landschap van de afgelopen maanden. Onderweg er naar toe lezen we steeds meer bijzonderheden over het eiland. Zo is hier de grootste vulkaan krater van de wereld met 10km doorsnede, het land gaat zo steil omhoog dat het eiland het hoogst gelegen eiland is van de wereld. Er zijn vele bananenplantages, mistbossen, mooie wandelroutes en gitzwarte stranden. We blijven hier een paar dagen, huren een auto en gaan het allemaal eens bekijken.
Vandaag waren we om 07:00 uur al op pad met de auto. In de ochtend was de lucht nog helder en als we de bergen in gaan willen we van het uitzicht kunnen genieten. Een aaneenschakeling van haarspeldbochten brengt ons naar "Mirador de Franceses" hier parkeren we de auto en gaan te voet verder voor de laatste 200 meter stijging naar Roque de los Muchachos die op 2434m boven zee niveau ligt. We lopen dan over de rand van de grote krater langs Pico Nueva. Links van ons gaapt de afgrond van de krater en rechts van ons verschijnen tal van astronomische observatoria. Van de wolken hebben we geen last die liggen ver beneden ons wel is er een flinke kille wind. We lopen van uitzichtpunt naar uitzichtpunt, de lucht is zoet gevuld met de geur van de bloeiende brem. Rond 11 uur zijn we bij het hoogste punt.
We gaan verder met de auto, wederom bestaat de weg uit louter haarspeldbochten, via LP4, zo worden hier de wegen aangegeven, zijn we het eiland van Santa Cruz in westelijke richting overgestoken naar de Atlantische kust. Deze ligt in de luwte van de heersende windrichting en het is er aanzienlijk warmer. Bij Las Tricias bekijken we wat drakenbomen en een windmolen. Daarna naar het zuiden. De weg blijft op de berghelling en erg bochtig. Nabij Tazacorte, waar de andere haven is op La Palma, is nog een mooi uitzichtpunt over het kustgebied dat vol staat met bananenplantages. Via de LP3 rijden we weer oostwaarts naar onze haven. De autorit en wandeling waren feitelijk een rondje grootste vulkaan krater.
Erik en Ernie bij Roque de los Muchachos, 2434m


Een tros bananen en nog een restje bloem     Een tros bananen in wording     Bloeiwijze van de banaan

Ochtend zon schijnt door de pieken van de vulkaankrater over het Parque Nacional de la Caldera de Taburiente


==210611==16:00UTC==Positie:29=05,3N==015=50,6E===35Nm=North=East=of=Tenerife=====================================
Op de langste dag van het jaar zijn we bezig met de oversteek van Graciosa naar La Palma. De zon staat inderdaad erg hoog aan de hemel en de zonnetent bewijst zijn nut tijdens de tocht. Het is een paar dagen rustiger weer. Tot nu toe is het heerlijk zeilweer, 3 tot 5Bft en met een gemiddelte van 4,3 knoop genieten we van het zeilen. De oversteek naar La Palma houdt ons aan de noordkant van de Canarische eilanden. Hierdoor blijven de andere eilanden beneden winds waardoor ze makkelijk bereikbaar zullen zijn met de heersenden noorden winden.
Aan het begin van de tocht passeerden we een dode haai van circa 1,5 meter. Inmiddels vermoeden we dat ie aan ondervoeding gestorven is. Ook wij kunnen met de twee vislijnen, die al uren achter de boot hangen, geen vis vangen. Dat wordt dus een blikje vis bij de worteltjes vanavond. Als toetje eigen gemaakte yoghurt met vijgen jam. We komen niets te kort onderweg.
Hieronder een kaartje van de Canarische eilanden. De zwarte cirkel is de positie van de Gabber, de hele tocht is 226 mijl, het plaatje is van de tweede dag zeilen rond 13.00 uur gemaakt, de pijl is de vaarrichting.

Canarische eilanden, rondje met pijltje is de Gabber


==190611==16:00UTC==Positie:29=13,7N==013=30,2E===Islas=Graciosa==========================================
Het is springtij waardoor het hoogwater ook de laatste stenen op het strandje in de haven van Graciosa onderwater zet. Alleen dan is zichtbaar dat uit de stenen gas omhoog borrelt. Het verhaal is dat het vulkaan gas is, maar het zou natuurlijk ook gewoon lucht kunnen zijn dat uit de poreuze lave stenen omhoog borrelt. Klik op de foto hieronder voor een filmpje.
Tijdens het heen en weer snorkelen vanaf de boot naar de borrelende vulkaan ontdekte Erik een gitaar haai van circa 75cm die lag te slapen. Op Youtube staat weer een aflevering van "de Gabber in het wild", klik op de foto van de haai voor het filmpje.
Gisteravond zijn al onze Zweedse buren vertrokken aan boord van de I LI voor een bezoekje aan Lanzarote. Roger gaat er een surfplank kopen, ja ja dat past er nog bij op de 27 voeter Kauri. Perl wil zijn gasfles gevuld hebben. En ze gaan zich melden bij de douane om een stempel te krijgen dat ze weer in Europa zijn. Dat laatste lijkt ons wat overbodig, want tijdens ons korte bezoek aan Nederland vanuit Marocco kregen we geen stempels bij binnenkomst in de EU. Over een paar dagen komen ze weer terug naar Graciosa waar beide bemanningen hun boot dan achterlaten voor een lang bezoek aan Zweden. In het bericht van een paar dagen geleden stond de link naar de website van de Kauri, een Alegro 27, verkeerd, hierbij de goede link, www.kauri.se voor de liefhebbers. Sinds kort hebben we ook bezoekers uit Zweden op onze homepage omdat Roger en Terese ook over hun belevenissen vertellen op internet en een link naar onze site op hun site hebben gezet. Vandaar de vertaal optie van een paar dagen geleden op deze pagina.
Gitaarhaai in de haven van Graciosa


Onderwater vulkaan gas, of gewoon poreuze steen en lucht ?     De I Li en de bemanning van Kauri verlaten Graciosa


==180611==16:00UTC==Positie:29=13,7N==013=30,2E===Islas=Graciosa==========================================
De was hangt horizontaal aan de waslijn Vandaag een nieuwe opberg methode gemaakt voor de onvoorstelbare hoeveelheden plastic zakjes die je steeds mee krijgt bij de winkels. Bij een 5 liter water fles hebben we een gat in de bodem gemaakt en het andere uiteinde iets verbreed. De fles stampvol met plasticzakjes hangen we onderaan het opvul driehoekje in de voorpunt. Netjes, efficient en klaar voor hergebruik.
Gister avond hadden we de Zweden aan boord voor een etentje. Roger was jarig, hij is 31 jaar geworden, vandaar de balonnen. Als presentje voor zijn verjaardag en hun voorgenomen huwelijk (onderweg van Rabat naar Graciosa hebben ze zich verloofd) een theedoek met een plaatje van het eiland Graciosa.
Vanmiddag zijn we tegen de heersende wind in naar Pedro Barba gelopen een wandeling van 3 uur, heen en terug. Pedro Barba is het andere plaatsje hier op Graciosa. Eigenlijk kun je het geen plaatsje noemen, er staan een 10 tal keurig verzorgde huizen die allemaal onbewoond waren. We denken dat het vakantie huizen zijn van spanjaarden van Lanzarote of zo. Heen gingen we via het wandelpad dat langs de kust gaat en over de steile kliffen voert. Terug voor de afwisseling over de autoweg. De autowegen zijn hier allemaal onverharde paden, op het hele eiland is geen asfalt of bestrating te vinden. Eenmaal thuis nam Erik een verkoelende plons in de haven om al het zand af te spoelen. Ernie nam een douche onder de tuinslang. Daarna aan de Sangria in de kuip.
Zo langzamerhand willen we weer eens verder naar een volgend eiland maar al dagen lang staat er een stevige 6 BFT. Volgens de pilot zorgt het venturi effect, dat zijn windversnellingen tussen de eilanden, voor nog eens 2 a 3 Bft extra er boven op. Sinds vandaag deelt de Navtex mee dat er een storm met ruige zeeen komt precies in ons gebied, we blijven dus nog even liggen.


Een oude waterfles van 5 liter gebruiken we om plastic zakjes netjes op te bergen en gemakkelijk te kunnen pakken     Een oude waterfles van 5 liter gebruiken we om plastic zakjes netjes op te bergen en gemakkelijk te kunnen pakken
Roger is 31, dus balonnen tijdens het etentje aan boord van de Gabber     Voetpad langs de kust naar Pedro Barba     De golven slaan hoog over de kade bij Pedro Barba


==160611==16:00UTC==Positie:29=13,7N==013=30,2E===Islas=Graciosa==========================================
Aan boord van de Gabber doen we ons best om goed geinformeerd te blijven over het reilen en zeilen in Nederland. We vinden het leuk om te weten wat er thuis gebeurt, hoe het weer is en om het nieuws te volgen dat onze familie en vrienden bezighoudt. Zo kunnen we in email, tijdens skype gesprekken of chats en via de SSB meepraten, meedenken en van gedachten wisselen over het dagelijkse leven. Op onze beurt doen wij, met o.a. dit weblog, een poging om het thuisfront geinformeerd te houden.
Bijna dagelijks stemmen we af op de nederlands talige programma's van Radio Nederland Wereldomroep (RNW). Zelfs als we onderweg op zee zijn is het mogelijk om zo geinformeerd te blijven. Internet is echt niet overal de oplossing om in contact te blijven en geinformeerd te worden.
De radiouitzendingen, in het bijzonder de korte golf, blijven een onmisbare bron van informatie. De RNW is voor ons echt "..de mobiele band met Nederland". Helaas staan er ingrijpende bezuinigingen op stapel bij de RNW. Een van de onzalige plannen is om vooral de nederlandstalige nieuws redacties en programma's op te heffen. Raar omdat op deze manier het bezuinigingsmes vooral snijdt aan de kant van de luisteraars die via hun Nederlander zijn meebetalen aan deze omroep. Mogelijk dat de christelijke grondslag van dit kabinet er de oorzaak van is; het missie en zendings werk over het Nederlandse gedachtengoed in andere talen blijven ongemoeid. Of was het gedoog steun van PVV die onder het uitroepen van "eigen volk eerst" deze bezuinigingen niet helemaal begreep ?
Graag doe ik een oproep om de petitie van Wereldomroep te ondertekenen, klik op "RNW je mobiele band met Nederland".
Radio Nederland wereldomroep frequentie voor de canarische eilanden


==160611==16:00UTC==Positie:29=13,7N==013=30,2E===Islas=Graciosa==========================================
De hoes van de bijboot heeft een mooi gat gekregen Bij de aanlegplaats van de veerpont die de dagjes bezoekers vanaf Lanzarote brengt staan meerdere hippie achtige kunstenaars hun kettingen, armbanden en andere spulletjes aan de man te brengen. Een van hen maakt eenvoudige kleren en tasjes van kleurrijke stoffen. Voor speciale wensen heeft hij een naaimachine staan, dus iedere kleurcombinatie is mogelijk. Wij willen echter geen korte broek of portemonnee maar een mooi afgezoomd gat in het doek dat de bijboot beschermt tegen het felle zonlicht. Ook dat kan gemaakt worden, zie op de foto hiernaast het resultaat. We kunnen nu de bijboot en de beschermhoes beter en gemakkelijker vastleggen voor als we de zee op gaan.
Met onze Zweedse buren hebben we al een paar keer gezellige etentjes gehad. Aan boord van de Kauri aten we pannekoeken en gisteren waren we met zijn allen aan boord van de I Li voor een heerlijke spaghetti bolognese. Het was voor de solo zeiler aanleiding om de boot op te ruimen. In geen 15 jaar had hij eters op visitie gehad was het verhaal. We hebben heerlijke zitten smullen en kletsen, dus dat had niet zoveel jaren hoeven duren.


Een heerlijke spaghetti bolognese maaltijd aan boord van de I Li     Pannekoeken aan boord van de Kauri



==============================================================================================

=============================================================================================== ==120611==16:00UTC==Positie:29=13,7N==013=30,2E===Islas=Graciosa==========================================
Komen we voornamelijk groter dan groot boten tegen nu liggen we naast een heel klein bootje. Het is een Zweedse spitsgatter, de Kauri een Alegro van 27 voet lengte. Voor een solozeiler zou het misschien nog groot genoeg zijn maar voor twee mensen lijkt het ons toch echt behoorlijk klein.
Vol verbazing luisteren we naar de inhoud van het bootje: naast de bijboot, 65 meter ankerketting en 3 ankers hebben ze een komplete duikuitrusting, een generator en een grote naaimachien aan boord. Voor die laatste twee items vonden wij onze boot al te klein. Maar onze monden vallen pas echt open als ze nog even door gaan met de opsomming: 3 fietsen, 2 gitaren, een keyboard, een lasapparaat, gereedschappen en reserve gereedschappen, 4 putsen etc..etc...
Vorig jaar augustus zijn Roger, Terese en een vriend vanuit Zweden met zijn drieen aan boord vertrokken. Na Kieler kanaal, waddenzee en de staande mastroute door Nederland vonden ze binnendoor hun weg naar de Middelandse zee via Belgie en Frankrijk. Waarbij ze nog een week in Parijs bleven liggen. Langs de franse en spaanse kust ging het verder en daarna zijn ze overgestoken naar Marocco. In Rabat bleven ze een half jaar voor reparaties en een bezoek aan Zweden. Daarna gingen Terese en Roger samen verder, 1 dag eerder dan ons kwamen ze hier in Graciosa aan. Ze houden een weblog bij, maar helaas in het Zweeds, www.kauri.se.
Aan boord van de Gabber gaat het leven op zijn gemak verder. Ernie schildert wat, we vangen een kakkerlak, kijken hoe de vissers hun vangst aan wal brengen en hebben een goede tijd met onze Zweedse buren.
Roger en Terese, onze Zweedse buren


De Kauri van Roger en Terese, 27ft Alegro     Marokaanse kakkerlak gevangen, wat staat er in het chinees ?     De dag vangst van sardine wordt met een kruiwagen naar de viswinkel gebracht


=090611==16:00UTC==Positie:29=13,7N==013=30,2E===Islas=Graciosa==========================================
Kiemgroente als verse groente uit eigen bakje Een aantal jaren geleden werden we in de zeilers wereld raar aangekeken toen we een volkstuintje namen. De geruchten dat we de eeuwige vertrekkers in voorbereiding zouden blijven werden voor sommigen hiermee bevestigd. Tuinieren en zeilen zijn nu eenmaal hobbies die niet te combineren lijken.
Maar inmiddels blijken we niet alleen te staan in onze pogingen om geheel zelfsupporting aan boord van een zeilboot te leven. De solo-zeiler Simon van de Colombe meldde op zijn weblog dat hij tijdens de oversteek van de Atlantische oceaan een moestuintje ging onderhouden om zo verse groente aan boord te hebben. Onderweg kon hij al van verse Rucula en Basilicum genieten. En eenmaal in de Carieb aangekomen stak hij Dennis en Ank van de Bodyguard aan met zijn tuinliefhebberij. Ook op hun achterdek staat tegenwoordig een plantenbak met verse groente.
Tijdens ons laatste radionetje met Dennis werden tuinnierders tips uitgewisseld tussen de Gabber op de Canarische eilanden en de Bodyguard in de Carieb. Dat moet een rare conversatie zijn geweest voor toevallige luisteraars. Twee maritiem mobiele radio amateurs die over het verspenen van Rucula plantjes praten. Iets heel anders dan weerberichten, zeilplannen, of technische praat over propagatie, impedanties of HF en VHF storingen van zonnepaneelladers.
Aan boord van de Gabber kweken we al een aantal jaren op simpele wijze kiemgroenten. De zaden laten we 24 uur weken in water en strooien ze dan uit in een speciaal kweekbakje. Daarna dagelijks met water spoelen en na een week heb je een heerlijke verse salade. Als kweekbakje kan je ook een potje gebruiken dat je afsluit met vitrage. Het gaat erom dat de zaden vochtig blijven, met de vitrage kan je eenvoudig het teveel aan water afgieten terwijl de zaden dan niet wegspoelen. Zie ook ons item, groente uit eigen jampot, in de rubriek recepten onder combuis, of klik hier voor een directe link.


==070611==16:00UTC==Positie:29=13,7N==013=30,2E===Islas=Graciosa==========================================
Gisteren na de overtocht hebben we vooral kalm aan gedaan. Een goede lange nachtrust genomen en vandaag weer wat aan de klus. In het gangboord zat de verf onder de kleine roestspikkels, alsof er iemand naast ons met een slijptol bezig was geweest, dus Ernie ging weer aan het schuren en verven. Ook het loosgat van de bilge pomp had roestsporen en kon gelijk meegenomen worden. Over bilge gesproken, de 2 liter fles die het water vanuit de ankerbak moet opvangen was overgelopen waardoor er zoutwater in een bilge compartiment zat. Alles eruit, schoonmaken en weer opnieuw inruimen. zo komen we de dagen op Graciosa wel door.
Tussendoor is er altijd wat te kletsen op de steiger. Net als Perl langs komt zwemmen er een giga rog (1,75m) en een wittip haai (1,5m) rustig onder de boot door. Lopend over de steiger kunnen we ze vol verbazing een eindje volgen. Ernie wist nog dat de belg die hier al ruim 7 jaar met zijn boot ligt graag boeken wil ruilen. In januari kwam het er niet van omdat Ernie ze al aan de Vida had beloofd. Maar inmiddels is er een hele nieuwe voorraad die geruild kan worden. Vanmorgen kregen we al een tasje vol met nieuwe boeken en vanavond ging de bibliotheek service retour met boeken van de Gabber naar de Seahorse. Zo gaan deze boeken een eigen geschiedenis, avontuur en reis te gemoet. Erik heeft ze nog een Gabber stempel gegeven zodat ze traceerbaar blijven. Wie weet horen we er nog eens wat van ze.
Boeken ruilen met andere zeilers


==040611==16:00UTC==Positie:29=13,7N==013=30,2E===Islas=Graciosa==========================================
Cica, de winkel die alles heeft voor als je aan het klussen gaat in Agadir De boodschappen van onze Zweedse buurman brengen ons op het idee om ook onze voorraden technische onderdelen aan te vullen bij Cica. In Utrecht waren we al fan van winkelen in Lombok (veel goedkope Marokkaanse winkeltjes met groenten) en die traditie kunnen we hier voortzetten. Ernie gaat mee om na afloop ook te genieten van een kopje koffie met gebak. De oliekeerringen zijn er niet, maar geen nood er wordt iemand op pad gestuurd en een 10 minuten later zijn ze er wel. Een zelfde service biedt het winkeltje verderop waar we een kwartiertje moeten wachten op de juist maat koperen sluitringen. Voor een klein bedrag zijn we hele series oliekeerringen, slangenklemmen en sluitringen rijker. Bij de giga supermarkt Marjana slaan we ook groot in voor de oversteek naar de Canarische eilanden en met het oog dat we meer op anker willen gaan liggen en dus geen boodschappen kunnen doen. Helaas zit het er niet in dat we naar Madeira kunnen komen. Ook de komende 10 dagen blijft de wind uit het noorden waaien. Het Azoren hoog heeft zich voor dit zomer seizoen reeds blijvend gevestigd en bepaald dat er slechts noordelijke winden blijven waaien in ons gebied. Jammer, want de broer van Erik gaat begin Juli naar Madeira op vakantie. Een ontmoeting had ons leuk geleken, maar lijkt niet haalbaar.

Op de terugweg van boodschappen doen passeren we deze straatverkoper met de bekende Willem Duis goudvissen kommen. Alles kan handel zijn in dit land.
Terug aan boord vullen we al onze tanks met zoetwater, koken een paar dagen vooruit en maken ons klaar voor een oversteek naar Graciosa. De volgende dag komt de douane stipt op tijd onze papieren en paspoorten afleveren bij de boot en om 07:15 uur kunnen we losgooien. Aanvankelijk is er een matige wind en maken we niet meer dan 2-3 knoop, we zijn blij dat we voor meerdere dagen eten aan boord hebben. Maar met het vallen van de avond trekt de wind aan. Helaas staat hij noordwestelijk en moeten we dus aan de wind varen. Nog voor middernacht waait er een 5-6Bft en stuiteren we naar de overkant. Het gestuiter duurt ruim 24 uur en gelukkig draait de wind wat noordelijker zodat we goed op koers kunnen blijven voor Graciosa. Pas in de vroege ochtend van dag 2 neemt de wind wat af en kunnen we ons weer wat gemakkelijker bewegen aan boord.
Na een overtocht van 53 uur zijn we in de ons bekende haven van Graciosa. We meren af tegenover Perl (de Zweed) en worden welkom geheten door de Belg die ons nog herkent van ons bezoek in januari. Kleine wereld die zeilers wereld.
Geen gekheid, gezien in Agadir Marocco op de dag dat Willem Duis overleed, een fan met goudviskommen die de straat op ging


==310511==16:00UTC==Positie:30=25,3N==009=37,1E===Agadir========================================
De reacties op de oproep voor tips om van een verstopte WC-leiding af te komen gaven allen vergelijkbare oplossingen en blijk van herkenning (George, Ton en Derk bedankt). Maar ja de slang loskoppelen was nou niet een aantrekkelijk klusje vond Erik. Dus hij ging eerst aan de slag met de voorraad chemische oplosmiddeltjes. Bij de lokale supermarkt werden nog wat extra flesjes en poedertjes ingekocht. Alles om de beurt in de WC en/of de vuilwatertank, in hoge concentratie laten weken en dan flink doorspoelen met de waterslang in de afzuigdop van de vuilwatertank aan dek. Onaantrekkelijke witte, bruine walmen van vies water verlieten aan de onderkant de Gabber. We hadden succes leek het.
Helaas de volgende morgen werkte het toilet niet echt meer. Pompen ging fantastisch maar de afvoerslang leek wat op te bollen. Stug volhouden, was de aanmoediging van Erik die geen zin had in een vieze klus. Maar ja zo kon het niet doorgaan, dus toch maar aan het sleutelen. Bij magazine Cica is alles te koop op boten en motoren gebied dus daar een nieuwe slang gehaald. Erik neemt een zweedse solo zeiler uit de haven mee die een hele serie ringetjes voor zijn injectors van de motor nodig heeft en nog meer spulletjes. Alle boodschappen zijn aanwezig en het succesvolle middagje shoppen sluiten de heren af met koffie en gebak op een lokaal terrasje.
Bij het sleutelen ontdekken we dat de chemicalien hun werk goed gedaan hebben. Aan de toilet kant is alle aanslag losgekomen, maar heeft zich helaas in borkstukje opgehoopt bij de ingang van de vuilwater tank. Dus, inderdaad, even hameren en alle aanslag valt uit de slang. Nu ontdekken we ook dat het ontwerp van de vuilwatertank problemen geeft, de stijgbuis zit ook onder de aanslag en kunnen we alleen met moeite vanaf de onderkant benaderen. Met schroevendraaiers, dunnere slang, zaagbladen en alles wat er in past gaan we de aanslag te lijf. Uiteindelijk dan maar weer de chemicalien, de nieuwe slang maken we vast en houden we omhoog langs de tank. Vol gieten met gootsteenontstopper en bijvullen met water totdat ook de stijgbuis volstaat. Paar uurtjes laten weken, en dan weer spoelen met overvloedig water. Het was een klus maar de wc is weer in orde !
de verstopte kant van de wc-slang

de schone kant van de wc-slang     even hameren op de slang en de urinesteen brokstukken vallen er uit

Vandaag was eindelijk de grote dag voor Erik, we zijn een cadeautje gaan kopen. Met een "grand taxi" rijden we van Agadir naar het zuidelijker gelegen Inezgane. De chauffeur, een oudere vriendelijk marokkaan, spreekt geen Frans. Inezgane lukt nog maar Hassan-peche had hij nog nooit van gehoord. Op goed geluk stappen we uit, lopen heel even doelloos rond en vragen dan de weg, blijkt dat we in de straat moeten zijn waar we uit stapten. Iets meer dan 10 meter van waar de taxi stopte is Hassan-peche. De winkel is nog dicht tot 3 uur zodat we tijd hebben om de souk en de omgeving te verkennen. Het is voor de meeste winkeltjes middag sluiting zodat het erg rustig is. Toeristen zijn ze hier niet gewend dus we kunnen ongestoord wandelen. Buiten de souk, de heuvel af zijn ook winkeltjes en is er veel straatverkoop. De spullen die je hier te koop ziet kom je zelfs op een slechte koninginnedag niet tegen, alles is rijp voor het grofvuil denken we. Het beste vergelijk met wat hier als handel ligt uitgestald is een vuilscheidingsstation voor elektronica, huishoudelijke apparatuur en gereedschap. Het is een andere wereld hier.
Een waterverkoper heeft het dakje van zijn karretje en zelfs zijn waterkannen laten begroeien met gras. De verdamping zal voor verkoeling zorgen denken we, een slokje water hebben we maar niet geprobeerd.
Bij Hassan-peche kunnen we gelijk tot zaken komen, geen gedoe om prijzen, dezelfde als op zijn inernet site. Erik kiest voor de Cressisub Sioux. Een mooi handzaam model van 75 cm. Hoe langer hoe beter is het volgens de kenners, maar we moeten hem ook kunnen opbergen tenslotte.
jarige Erik met speergun, Cressi Sioux 75cm , bij Hassan peche
Alles is te koop in Inezigane, maar wat een zooi     Waterverkoper koelt zijn drinkwater met gras

==290511==16:00UTC==Positie:30=25,3N==009=37,1E===Agadir========================================
Het ziek zijn duurde wat langer dan gedacht. Na 2 a 3 dagen waren we zo "slim" om onze ziektes te ruilen, Erik te makkelijke stoelgang en Ernie keelontsteking en koorts. Pas na 5 dagen kwamen we weer uit de spelonken van Gabber te voorschijn. Gelukkig lag de boot vol blikvoer en crackers dus was er eten genoeg.
Afgelopen zaterdag zijn we op zoek gegaan voor het verjaardags cadeau van Erik. Hij wil heel graag een speergun. Op de Canarische eilanden waren we daar al mee bezig geweest alleen moet je daar eerst een gezondheidsverklaring van een dokter overleggen en een vergunning voor 3 jaar kopen. Onze dokters-duik-gezondheids-verklaring werd niet geaccepteerd omdat het niet van een spaanse dokter was. Hier in Marokko zijn ze wat makkelijker, het enige lastige is hoe je in je beste Frans of Arabisch uitlegt wat je hebben wil en waar is die winkel dan. In de souk zijn 5000 winkeltjes, moet lukken denk je dan. Maar nee, buiten de souk zijn nog wat meer winkeltjes. Helaas allemaal tweede hands meuk en dus niet cadeau/investering waardig. Bij het yacht Federika, een boot voor vistrips hier in de haven, hebben we het juiste adres gekregen, Hassan-peche.
Het verjaardags etentje hebben we gisteren alsnog gedaan. Erik wilde weer graag naar hetzelfde visrestaurantje vlak ten noorden van de Marina waar we 4 weken geleden ook hebben gegeten. De eigenaar van dit eetzaakje heet ook Hassan. Op zondag namiddag was het rustig en de eigenaar zat met Omar Belarabi naast ons aan tafel. Omar spreekt meerdere talen (arabisch, frans, pools, engels en spaans) en zo raakten we gezellig aan de praat. Hij is tandarts met een praktijk in Agadir, voor zijn studie heeft hij meerdere jaren in Polen gewoond. We lieten de foto's van ons vorige bezoek zien en die kunnen we nu via de email van Omar uitwisselen met Hassan.
Vis eten in Agadir

rechts Omar de tandarts     Ijsje eten bij venezia in Agadir


==230511==16:00UTC==Positie:30=25,3N==009=37,1E===Agadir========================================
De Hassan-toren en de restanten van de gebedsruimte van de grote moskee in Rabat, verwoest door een aardbeving in 1755. We zijn weer thuis op de Gabber. De afgelopen 19 dagen hebben voor zeilers verschrikkelijk veel mijlen gemaakt en in een moordend tempo. In Marocco reisden we circa 2500 km met trein, bus en minibus, en tussendoor nog even naar Nederland met het vliegtuig. Nu we thuis zijn is het even uit rusten hoor.
Op de terugreis van Fes naar Agadir zijn we 1 nacht in Rabat gebleven. Helaas het mausoleum was wederom alleen van de buitenkant te bezichtigen. Maar de ontspannen sfeer in de medina maakte veel goed, zelfs ons hotel, het duurste, vieste compleet met grote kakkerlakken, laaiwaaigste, kleinste dat we op deze trip gebruikt hebben namen we op de koop toe. We hebben veel in Marocco gezien, de trip naar Ouarzazata en daar de dromedarissen trip, de historische stad Fes en de ontspannen sfeer in de medina van Rabat zijn de beste herinneringen. De grote hoeveelheid plastic afval en de opdringerige mannetjes de slechtste. Al met al de moeite waard.

Bij terugkomst aan boord kon Erik gelijk de toilet repareren, de zuiger van het pompsysteem brak af. Iets waarvan we wisten dat het er aan zat te komen, dus de reserve onderdelen lagen aan boord. Maar tjonge tjonge wat een kalksteen aanslag in de leidingen en onderdelen. Dus we moeten ook binnenkort de afvoer slangen vervangen, van de 32mm diameter is na 5 jaar gebruik nog maar 10mm effectief over. Is er iemand die uit eigen praktijk hiervoor een oplossing heeft ?
Na de toilet reparatie zijn we gaan slapen, maar met de warmte, en Erik's aankomende keelontsteking viel dat wat tegen. De volgende dag is Erik jarig, buiten staat er geen wind en is het een ruime 32 graden in de schaduw. Met Ernie die kennelijk weer iets fouts heeft gegeten en Erik's zere keel, komen we niet veel verder dan , veelvuldig toilet bezoek wat wasjes doen voor de ventilatoren hangen en de nieuwe laadregelaar (Victron, blue solar power duo) plaatsen. De accu's kunnen weer geladen worden vanaf de zonnepanelen en nog geen storing op de marifoon gehoord. Erik krijgt veel felecitaties uit Nederland, het voorgenomen etentje ter ere van zijn verjaardag zal tot later deze week moeten wachten.
Illegale video copien op straat te koop, zie Ben Laden
Hoofddoekhoofden 3x woordwaarde;   Muiltjes in soorten en maten;   Muildier brengt gasflessen de oude Medina van Fes in
Noga winkel;   Mausoleum in Rabat


==210511==16:00UTC==Positie:===Fes=(Hotel=Dalila)=======================================
Met de eerste klas trein van Marrakech naar Fes, 7 uur treinen voor Euro 28,-pp. Met een eerste klas kaartje zijn we met de trein van Marrakech naar Fes gereden. We konden nog met de ochtend trein van 09:00 uur mee zodat we om 16.15 in Fes zijn. Vanaf het station nemen we de bus naar de oude stad, waar we aan de rand van de medina een hotel hebben uitgezocht. 's-Middags verkennen we op de bonnefooi de Medina en zijn al snel onder de indruk van de hoeveelheid monumentale gebouwen, duidelijk meer dan in Marrakech. 's-Avonds willen we ergens gaan eten, maar worden telkens belaagd door mannetjes die ongevraagd met je oplopen. Ze vertellen dan in gebrekkig frans of engels precies de dingen die je zelf ziet. "This is a mosk", "You like cheap food, I show you restaurant", "This is wood carving", .... Vriendelijk nee zeggen lijkt niet te helpen, net als doorlopen in een andere richting, we hebben honing aan onze kont lijkt het wel. Met de echte aanhouders spelen we af en toe verstoppertje door plots een steegje in te duiken. We willen echt niet met zo'n flapdrol bij een eettent uitkomen, uiteindelijk eindigen we voor een te dure maaltijd in een simpele toeristen tent naast ons hotel, jammer.
's-Avonds zoeken we in de reisgids en inmiddels aangeschafte plattegrond van de medina de monumenten op die we willen zien zodat we morgen zonder te veel twijfel kunnen doorstappen.

We passeren Slimane;   De bushalte naar de oude stad is duidelijk aangegeven     Leerlooierijen nog steeds hand en voeten werk
Ezels, paarden en handkarren zijn de transportmiddelen;   Fondouk el Nejjarine, een UNESCO monument    

We beginnen onze bezichtigingen bij de leerlooierijen. Het is nog vroeg en we worden nauwelijks lastig gevallen door "gidsen". Vervolgens lopen we met plattegrond in de hand verder. Een Italiaans stel loopt een eind met ons mee omdat ze ook moe zijn van lokale zeurpieten. Een aantal monumenten kunnen we van binnen zien, zo ook het UNESCO werelderfgoed Fondouk el Nejjarine dat prachtig gerestaureerd is. Het is een voormalig handelscentrum waar tegenwoordig een Houtmuseum in is gevestigd. Hierna bezoeken we het fraaie, maar helaas nog niet gerestaureerde, Medersa Bou Inania. Meer gebouwen zouden een restauratie kunnen gebruiken denken we. Op afstand zien we prachtige deuren, gipsmozaiken, tegelvloeren en mozaikwanden. Maar vele islamitische gebouwen mogen we, als niet moslims, niet in.
Vooral de opdringerige en irritant vasthoudende "gidsen" benadrukken bijna vijandig dat je er niet in mag, jammer want wat meer openheid zou goed zijn voor wederzijds begrip.
Duizenden toeristen brengen per week een bezoek aan deze stad juist vanwege de monumenten waarvan ze slechts de buitenkant mogen bekijken. Voor de rest moeten ze vooral hun geld achterlaten in de vele winkeltjes van de souk. Met plezier denken we terug aan Instanboel waar we op gereserveerde tijden wel een bezoek konden brengen aan prachtige historische Moskeeen die getuigen van monumentale architectuur en vakmanschap in het maken van decoraties.
Erik trekt zich niets aan van de "gidsen" en stapt regelmatig toch even nieuwsgierig een deur binnen (ja, ja zonder schoenen als het een moskee is). Dit brengt ons ook op de binnenplaats van een school waar de leerlingen vol enthousiasme vertellen over hun werkstukken. Het is de bovenbouw van de lagere school, een groep meisjes praat honderd uit in frans, engels en arabisch om ons hun projecten over taal, natuur en geografie uit te leggen.
Om te voorkomen dat iemand ongevraagd met ons blijft meelopen vragen we de weg alleen aan winkeliers die bij hun winkel moeten blijven. Later op de vrijdag middag dwalen we wat door de lege straten van de souk. Alleen deze dag zijn de meeste winkeltjes gesloten, hier is vrijdag vergelijkbaar met de christelijke zondag. Als we bij de grootste moskee van Fes komen is het net einde vrijdagsgebed en stromen duizenden mannen via de 14 uitgangen de nauwe straten in. We wachten een halfuurtje tot de meesten gepasseerd zijn en vervolgen onze weg naar de Andalusiche wijk. Ernie kent de verhalen van deze wijk en de leerlooierijen uit het boek "De hand van Fatima" van Ildefonso Falcones, (vooral bekend van zijn eerste boek "Kathedraal van de zee") Helaas wordt de Medersa Es Sahrij (Koran school) die we willen bezoeken gerestaureerd en kunnen we hem niet bekijken.
Hele smalle steegjes in Fes

Interieur van moskee;   We bezoeken een prive school waar de leerlingen werkstukken presenteren     Lege straten op vrijdag tijdens het middag gebed


==180511==16:00UTC==Positie:===Marrakech=(Hotel=Toulousain)=======================================
Mooi gipswerk in Museum van Marrakech Vandaag wandelen we de hele dag door Marrakech. Met de plattegrond en reisgids hebben we verschillende bezienswaardigheden gevonden die we willen bekijken. Vanaf ons hotel lopen we langs "Jardin Majorelle", maar laten het links liggen omdat het museum gerenoveerd wordt. De Medina komen we vanaf het noorden binnen . In deze wijk zijn weinig tot geen toeristen te vinden. We kunnen lekker wandelen zonder gezeur aan ons hoofd. Het plaveisel en de netheid laten te wensen over in deze janboel van nijverheid. We lopen door steegjes waar van alles gemaakt wordt: hekwerken, lampjes, schoenen, kleren en her en der wordt er gehandeld in groente, fruit, vlees en vis. Regelmatig zien we mannen bezig met een klein electra motertje op batterij om twee gekleurde draden in elkaar te vlechten. Een moderne versie van een touwslagerij. De gekleurde draden worden weer gebruikt in borduurwerk.
We bezoeken de "Sidi Bel Abbes" moskee, deze heeft een prachtig gedecoreerde ingang met gips en houtsnij werk. Het lukt ons niet om "Sidi Bel Slimane" te vinden, de stichter van de "Sofi-islam" in Marocco. We laten ons verleiden om 3 voor de prijs 1 toegangskaartjes te kopen voor het Museum van Marrakech, Madressa Ben Youssef en de Koubba Ba'Adiyn. De Madressa, een Koran school die halverwege de 14de eeuw werd gesticht met een capaciteit van 900 studenten, is rijk versierd met houtsnijwerk en gipswerk. De studenten kamertjes zijn spartaans klein en om hier in alle vroomheid de Koran te bestuderen lijkt ons net zo erg en wereld vreemd als het seminaar, de christelijke tegenhanger van deze gelovigen.
Het Museum is eveneens de moeite waard. Rijke islamitische decoraties aan wanden, vloeren en plafonds. Er zijn kleine tentoonstellingen met oude sierraden en moderne schilderijen. De Koubba is voornamenlijk vergane glorie die mogelijk nog mooi gerestaureerd wordt. De cisterne (waterkelder) is er nog maar de badkamers zijn vergaan evenals de bijbehorende moskee. Slechts een gebouwtje staat overeind, en dat heeft een prachtig bewerkt plafond.

Tussen het bezoeken van de 3 gebouwen door genieten we van een lunch in de buitenlucht; mixed-grill, salade, kous-kous, cola en mint thee toe. Bij het verlaten van de laatste atractie geven we onze kaartjes door aan twijfelende toeristen en prijzen de bezienswaardigheden aan.
Als we weer richting hotel lopen probeert Erik voor de zoveelste keer hibiscus thee te kopen, uiteindelijk lukt het voor de gewenste prijs. We blijven ons verbazen over de vreemde mengeling van de drukte op de weg. Een ruime 4 baans weg wordt gebruikt door; paard en wagen, ezelwagens, brommers, scooters, fietsers, motoren met een bakkie er achter, moderne 4x4, vele taxi's en bussen. De dampen en de drukte zijn erger dan de "Graad van rogge weg", een van de invals wegen van Utrecht. Het publiek is al even gemaleerd; moderne meiden met het haar los, vaak in zeg maar sexy kleding (of wordt onze norm nu door de andere omgeving bepaald), oudere mannetjes met ongeschoren verweerde gezichten, kromme vrouwtjes, hoofdoeken en soms is dat niet genoeg om je achter te verbergen, zonnebril sluiers en handschoenen zijn dan de oplossing.
Terug in ons hotel rusten we uit van de wandelingen, schrijven aan dit verslag en plaatsen nieuwe foto's op Picasa, zie ons foto album door hier op te klikken.
Lunchen met mixed grill in de Souk

Erik bij een fontein met mozaik in museum;   Gang met lampen in Koran school     Houtsnijwerk in Medersa Ben Youssef

Gips bewerker in actie     Islamitische kunst     Ernie in Medersa Ben Youssef

==170511==16:00UTC==Positie:===Marrakech=(Hotel=Toulousain)=======================================
Het weekje Nederland zit er al weer op. Wat ging dat snel voorbij deze keer. Met Foppe klussen we nog wat op zijn boot. Een antenne plug voor de auto radio is snel gevonden, maar op zoek waar de druppels vandaan komen ontdekken we een lekkend peilglas van de dieseltank. Gelukkig lukt het Foppe later in de week om een nieuw peilglas te plaatsen en de lekkage te verhelpen.
Helaas lukt het IVT niet om de laadregelaars op tijd retour te krijgen in Nederland. Een combinatie van niet echt doortastend zijn bij IVT en de duitse douane die denkt op de import van hoogwaardige electronica uit Marocco nog eens import belasting te moeten heffen. Bij George Kniest kopen we daarom een eenvoudige laadregelaar van Victron. In de winkel zien we een bekende lopen, maar twijfelen als we niet gelijk herkend worden. Na het onderling fluisteren van de naam, denken we allemaal "dus ze zijn het toch !" Ja, als je verwacht dat we in Marocco zijn denk je dat het niet klopt als je ons in Nederland ziet lopen. Onder het genot van koffie en appelgebak kletsen we met Henk en Angela van de Midushi bij.
Henk en Angela van de Midushi komen we tegen bij George Kniest
Hotel Toulousain, ons thuis in Marrakech Zondags nemen we een kijkje bij ons vroegere tuinhuisje. Tjonge, jonge wat kan zo'n tuin snel achteruit gaan. En wat een teleurstellende veranderingen: de smikkelhaag (braam, framboos, wijnbes, tayberry) verwijderd, 6 rode bessen struiken verwijderd, de liguster haag deels verwijderd, 3 hoge bergen stenen rondom het huisje die ooit nog iets moeten worden....het gras en de heggen ongeknipt en onkruid overal en net zo hoog als de rabarber.
Later op de middag bezoeken we de receptie van het 50 jaar bestaan van onze duikclub Nautilus. Het is een gezellig weerzien van oude bekenden. Maandag avond laat begint onze terug reis; de trein brengt ons naar Utrecht waar om 01:30 uur een bus vertrekt naar vliegveld Weeze (Dusseldorf). Met nog 4 andere passagiers arriveren we al om 03:00 uur op het vliegveld. Nog even hangen en lantefanteren, inchecken en in het eerst daglicht lopend naar het vliegtuig. Om 10:00 lokale tijd landen we op Marrakech. Daarna met de bus naar ons hotel waar we de rest van de dag niet meer van onze bedden komen. 's-Avonds eten we wat en nemen in een hippe tent met veel lokaal jong volk een heerlijke vruchten mix.


==130511==11:00UTC==Positie:==Bussum=========================================================================
Kijk dat heb je nou niet buiten Nederland We hebben een voorspoedige reis gehad met RaynAir. In het vliegtuig ontmoeten we een marokkaanse die al 20 jaar in Nederland woont. Ze is voor het eerst terug in Marokko na het overlijden van haar moeder die daar woonde. Wat vroeger een reis naar haar moederland was, met liefdevolle zorg van een moeder voor haar kind, werd nu een confrontatie met het gemis van thuiskomen. Ze was zichtbaar geemotioneerd. We krijgen met haar verhalen een inkijkje in een Marokko dat voor toeristen verborgen blijft. Goed opgeleide familie in Marrakesh heeft een inkomen van niet meer dan Euro 300,- per maand; taxi chauffeurs moeten een vaste opbrengst per dag inleveren bij de enkele eigenaars van de taxi's die zelf slechts thuis zitten. Een vergaande markt van onder-onder-onder-aannemers zorgt er voor dat de kwaliteit van werkzaamheden te wensen overlaat omdat een hele serie van tussenpersonen geld af romen zodat de daadwerkelijke uitvoerder door gebrek aan middelen, opleiding, ervaring nooit de kwaliteit kan leveren die voor de oorspronkelijke aanneemprijs verwacht mag worden.
We krijgen van haar een lift aangeboden van Dusseldorf (Weeze) naar Helmond. Een bevriend nederlands ouder echtpaar staat haar in Dusseldorf op te wachten. We genieten van de hartelijkheid die we hier ontmoeten. Vanaf Helmond kunnen we met de NS eenvoudig door reizen naar Bussum.

Eergisteren waren we bij een indrukwekkende bijeenkomst voor het afscheid van onze vriendin. Ernie haalt met een 10-tal andere sprekers herinneringen op aan Marieke en Erik helpt mee met het dragen van de kist. Doorgaands zijn dit soort bijeenkomsten in grijzige eenvormige aula's met gebrek aan symboliek en krachtige beelden omdat het door iedereen en alle gezinten gebruikt moet kunnen worden. Alles in een strak tijdsschema omdat de volgende bijeenkomst wacht.
Nu haalden we Marieke op bij het uitvaartcentrum en brachten haar naar het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam naar zaal Westerliefde. Te midden van cultuur, evenementen, horeca, architectuur en creativiteit, belangrijke ingredienten in het leven van Marieke, was er een intieme zaal gecreeerd waar we met elkaar (140 man) konden terugblikken op wat ze voor ons betekend had in verhalen en annekdotes. Nabije vrienden leidde de bijeenkomst, geen stijve onpersoonlijke buitenstaanders in zwarte pakken gezien. Vele bloemen, meegebrachte kaarsjes, licht, interieur en muziek gaven het een warme sfeer. Na afloop lekkere broodjes en gelegenheid tot kletsen rondom Marieke. Daarna in klein gezelschap naar het crematorium in Velsen, een paar minuten in stille gedachten voor het laatste afscheid en toen door naar een favouriete strandtent voor een afbouw van de dag. Het was een mooi afscheid, alleen vele jaren te vroeg. Het is een goed gevoel dat we er bij konden zijn.
Uitvaart


==090511==11:00UTC==Positie:==Marrakesh=(Hotel=Toulousain)=======================================
Om de hoek van het hotel kunnen we bij een internet winkel annex print en copy shop onze boarding passen laten printen. Daarna zijn we vrij om Marrakesh te verkennen. We besluiten lopend naar het stadscentrum te gaan. Onderweg verlaten we de brede en drukke Boulevard du Mohamed V en wandelen door het "Cyber park" verder. Het is hier een stuk koeler, groen door de bomen en struiken en er staan openbare internet zuilen waar schooljeugd achter staat te internetten. Na een klein uurtje lopen zijn we bij de grote moskee en nabij het bekende Jaman El Fna plein.
Het is er redelijk rustig, de slangen bezweerders trekken Erik zijn aandacht en al snel laat hij zich een waterslang om zijn nek draperen. Ernie staat op gepaste afstand griezelend toe te kijken, de slangen bezweerder mag dit keer de foto's maken. Daarna nog wat foto's van de cobra's en adders. Natuurlijk is het dan weer tijd voor afdingen vanaf een belachelijk hoge vraagprijs. Erik geeft 10,- Dh (1 Euro) inplaats van de gevraagde 100,-. Hij krijgt geen cobra achter zich aan gestuurd dus het zal wel in orde zijn.
Ernie laat een kleine henna beschildering zetten op haar hand. In een luttele 5 minuten schildert de vrouw met een soort van injectie spuit gevuld met henna een mooie bloem op haar hand. De injectie spuit is niet scherp en wordt slechts gebruikt om fijne dunne lijnen te kunnen "spuiten" vanaf vlak boven de huid.
moskee in Marakesh met galg, we houden ons rustig

Erne laat haar hand met henna schilderen Het cafe waar de aanslag is geweest is vandaag geheel afgeschermd met steigers en steigerdoek. Gisteren was hier nog een grote demonstratie tegen terrorisme met extremistisch geweld. Nog dagelijks zijn er nieuws items op TV en in de lokale kranten over dit gebeuren.
De rest van de dag lopen we door de souk op zoek naar souveniertjes. We hebben onze zin gezet op een klein mozaik steentje met mooie tekening en kleur. Maar tussen de honderden winkeltjes lijken kleine tegeltjes voor aan boord van de Gabber zeldzaam. We kopen een wat grotere tegel (10x10cm) als souvenier. Een paar steegjes verder is er plots volop keuze uit kleine mozaik tegeltjes, die wel aan boord van de Gabber passen. We kiezen er 2 en inmiddels zijn we geoefend in het onderhandelen en de verkoper lijkt ook redelijker, dus komen we snel tot zaken. Daarna opzoek naar een lantaarntje. Genoeg te koop, maar met onze favorieten kleuren glas lukt het maar moeilijk. In een 5-tal winkeltjes zoeken de winkeliers in hun schijnbaar oneindige voorraad lampen naar onze wensen. Twee keer willen we kopen maar de prijzen zijn absurd. De oh zo spraakzame en goed gehumeurde verkopers lijken hun tong en goede stemming plots te verliezen als Erik, even absurd, een tegen bod doet. De onderhandelingen vallen stil en lampen worden zwijgzaam terug gehangen, alsof er geen klanten in de winkel zijn. Dat klopt natuurlijk ook, want voor een half marokkaans maandsalaris kopen we geen lampje. Uiteindelijk lukt een koop een 10 tal stalletjes verder.

In de souk proberen de verkopers continu onze aandacht te trekken door in bijna alle Europeese talen iets te zeggen of onze nationaliteit te raden. Regelmatig duurt dat een land of 4-6, maar als we dan als Hollanders te boek staan is het gegarandeerd "allemachtig, prachtig". Een enkeling ziet het goed met een "kijken niet kopen" als we rustig doorlopen.
Terug op het Jaman El Fna plein begint het al vol te stromen met vele eettentjes. Het is nog vroeg, Erik niet echt hongerig en Ernie d'r maag is nog niet aan eten toe, dus we lopen door naar ons hotel. Onderweg kopen we nog wat komkommer, brood, yoghurt en water voor de avond en voor tijdens onze reis naar Nederland. Geen onderhandelingen, gewoon Dh 3,50 (3,5 Euro cent) voor twee kokommers, tomaat en 2 sinaasappels. We realiseren ons weer dat de souveniers met enkele weken eetgeld betaald zijn.
Als we net ons hotel binnen zijn begint het te regenen en onweren, gelukkig zijn we niet op het plein of onderweg bijven hangen voor een avondmaaltijd. In het hotel downloaden we het 20:00 uur journaal en controleren onze email. Zo vernemen we van Frank dat we Jolanda net zijn misgelopen tijdens onze woestijn trip. Ze liep voor het tweede jaar op rij mee met de "Marathon des Sables" een hardloop wedstrijd door de woestijn waar wij op de rug van dromedarissen doorheen sjokten. Frank en Jolanda reizen regelmatig, maar wel heel anders dan wij, zie hun site www.wilderness-effect.nl voor verslagen, actuele reizen, reisplannen en boeken.
Erik met waterslang


slangenop het marktplein van Marakesh


==080511==11:00UTC==Positie:==Marrakesh=(Hotel=Toulousain)=======================================
Tentenkamp in de woestijn Dag 3 begint om 5.45, helaas is het bewolkt en zien we geen spectaculaire zonsopkomst. Na het ontbijt, schommelen we op de ruggen van de dromedarissen weer terug naar de "boerderij". We nemen daar een heerlijke douche en daarna volgt er een dag van voornamelijk auto rijden. Voor de lunch stoppen we in een bergdorpje, waar het wederom te vies voor woorden is. We lunchen in een eethuisje waar het miegelt van de vliegen. Daarna volgt er nog 1 fotostop moment en worden we om 5 uur bij een benzinepomp 150 meter van het hotel afgezet. De chauffeur heeft gedurende onze trip vermoedelijk meer woorden tijdens zijn middag gebeden met Allah gewisseld dan met zijn klanten. Enfin het was een chauffeur en geen reisleider zullen we maar zeggen.
We zijn behoorlijk moe van 4 dagen non stop reizen. Na het eten van een Harira soep duiken we om 9 uur het bed in. Hoewel we de hele dag onze maaltijd hebben gedeeld en zodoende precies hetzelfde hebben gegeten slaapt Erik als een roos maar brengt Ernie de gehele nacht afwisselend zittend dan wel hangend boven de wc pot door. De volgende dag blijven we zolang als mogelijk is op de kamer maar om 11:30 moeten we die toch echt verlaten. Gelukkig kunnen we om 12:30 de bus naar Marrakesh nemen.

In dit geval is "gelukkig" een betrekkelijk begrip, de bus is propvol, er is amper ventilatie en de airco doet het niet. Het is bloedheet, de weg door de hoge Atlas is ongelooflijk bochtig en het duurt niet lang of we horen de braakgeluiden van iemand achter ons. De opluchting is groot als we na 5 uur bussen eruit kunnen. De volgende hobbel is de taxi chauffeur, de 1ste wil de meter niet aanzetten en de 2de die ons voor 3 euro weg wil brengen, zet ons hartje centrum af bij het Jaman El Fna plein (daar waar een bom aanslag onlangs was), waar we ontdekken dat ons hotel nog een kleine 3 km vandaan is. Chauffeur nummer 3 brengt ons uiteindelijk na wederom geharrewar over die meter naar ons hotel voor 1,60 euro. We ergeren ons over het misbruik dat mensen van je maken vanwege onze onwetendheid. Maar Ernie is al lang blij dat ze een bed ziet, ze slaapt 12 uur lang terwijl Erik de avond doorbrengt met het updaten van de homepage en het foto album op Picasa. jonge marokaantjes proberen verlegen roos te verkopen

==060511==11:00UTC==Positie:===Sud=Maroc=des=Sables=(Bedouin=tourist=camp)============================
Na het onbijt, compleet met dadels en olijven, is onze eerste zorg het vinden van een internet cafe voor het boeken van een vlucht naar huis. De dag voor het afscheid van Marieke zullen we naar huis vliegen vanuit Marrakesh naar Dusseldorf (Weeze). Voor het vervolg van de trip is er een passagiere bijgekomen, Celest een Braziliaanse die woonachtig is in Frankrijk. Ons gezelschap is nu goed voor 8 talen. De volgende stop is Gorges du Todra, de loodrechte wanden van de kloof zijn circa 300 meter hoog, een viertal klimmers onderweg naar boven, hangen halverwege tegen de wand aangeplakt.
Vervolgens rijden we uren door een dorre hoogvlakte, de bergen er omheen verdwijnen langzaam om uiteindelijk te veranderen in de woestijn. 13 km voor Merzouga, een plaats die bekend staat om van hier uit woestijntrips te maken, verlaten we het asfalt en na een 20 minuten hobbelen komen we uit bij een soort van dromedarissen boerderij. Van hier uit vertrekken we voor een 2 uur durende dromedaris tocht. In de verte zien we nog een aantal andere "karavanen", uiteindelijk komen we tegen zonsondergang aan bij een tentenkamp. Onderweg hebben we gezien hoe het zand wondermooi okergeel kleurt bij het ondergaan van de zon. Er staan meerdere kampen in dezelfde vallei maar omdat elk kamp bestaat uit in het rondom opgezette tenten heb je daar verder geen last van.
Ernie en haar dromedaris

Rit van 2 uur op dromedarisbrengt ons in tentenkamp De ontvangst is heel hartelijk, we krijgen mint thee, daarna een lekker maal van Harira soep, een verukkelijke tajine en fruit toe. Er wordt een kampvuur aangelegd en er komt een serie jembe's te voorschijn. Tot een uur of 1 wordt er muziek gemaakt, er zijn 19 gasten er hangt een gemoedelijk sfeertje, met een mooie sterrenhemel compleet met Berbergezang, getrommel en kampvuur. Wij vertrekken om 00.30 richting bed, we hebben een eigen tent maar geven aan buiten te willen slapen, niet vanwege de sterren, die zien we op zee genoeg, maar vanwege Ernie's allergie. Er wordt veel gerookt in het gezelschap en het beddegoed bestaat uit dekens. Beide zijn de juiste ingredienten voor een allergie aanval. Terwijl er voor ons een slaapplek wordt gemaakt voor de ingang van onze tent gaan wij nog even naar de wc. Dat wil zeggen, we lopen vanuit het tenten kamp een stukje de woestijn in en plegen allebei een plas. We poetsen onze tanden met het zelf meegebrachte water en kruipen met al onze kleren aan in onze eigen lakenzakken. Binnen 2 minuten hoort Ernie het bekende luidruchtige maar nu ook nog onritmische gesnurk van Erik, dwars door het getrommel en gezang heen.

Jembe trommels bij het kampvuur, of een slaapliedje voor Erik ?


==050511==11:00UTC==Positie:===Vallei=de=Dades=(Hotel=de=Vigue)============================
Om negen uur staat de minibus voor. Er kunnen maximaal 8 personen mee, maar slechts Justin (VS) en Rika (Hongarije) doen met deze trip mee. Nadat de bagage is ingeladen begint de chauffeur te rijden, zonder enig voorstellen of toelichting, aan onze rondreis. De tocht begint door de vallei van de Dades. Hier staan veel oude Kasbha's, huizen als forten opgetrokken van leem. Helaas zijn de meeste ernstig vervallen. Ze staan er als verwaarloosde overblijfselen uit betere tijden temidden van een mengeling van voortgang in deze moderne tijd met armoede en een levenswijze uit de Kasbha tijd. Huizen van B2 beton blokken die nimmer afgebouwd lijken, krotten van leem, tenten van dekens en plastic, sateliet schotels en keurige hotels in Kasbha stijl vormen een vreemd decor in deze dorpjes.
Vervallen Kasbha

Zakken vol met rozen worden er geoogst In de vallei des Rozes is er gelegenheid om een stukje te lopen, maar ja zonder enige toelichting van de chauffeur is het onwennig lopen hier. Naast de weg zijn talrijke kleine akkertjes die geirrigeerd worden met water vanuit de rivier. De akkertjes hebben heggen van rozenstruikjes, waarvan de bloemen worden geoogst voor het maken van rozenwater. Meestal zijn het vrouwen die aan het werk zijn op het land. Onkruid wieden tussen het graan en rozen plukken, hele zakken vol. Het is allemaal handwerk en de vrouwen gaan gebukt onder enorme lasten onkruid (voer voor ezels, geiten ?) en rozenblaadjes. Na een kort bezoek aan een rozenwater distilleerderij annex winkel gaat de rit verder. Onderweg wordt er nauwelijks gestopt voor een foto momentje. Nadat we een aantal uitzicht punten voorbij gereden zijn vragen we voor een foto momentje, de chauffeur lijkt wel niet te begrijpen dat wij hier voor het eerst zijn en niet verwachten in de reguliere non-stop lijndienst te zitten.

's-Middags komen we aan in ons hotel in gorges du Dades. Hotel des Vigues is een keurige tent waar we een twee persoons kamer met douche en toilet hebben. Nog voor het avondeten maken we met Brahim, een jongen van het hotel, als gids een geweldige tocht door de Gorges van de vingers van de aap. De rotsformaties langs de wanden lijken deze vorm te hebben, zie foto hieronder. Het hotel, Brahim, en de wandeltocht maken deze dag weer helemaal goed. De wandeltocht is wel voor de sportieve mens. Het is soms een klimpartij in de bedding van de rivier. Omdat het vorige week geregend heeft is het water regelmatig zo diep dat de schoenen beter uit kunnen. 's-Avonds eten we een heerlijk maal van Harira (soep), couscous en vers fruit toe.
Voor het slapen gaan controleren we de telefoon op berichten. Erik moet op het terras buiten gaan staan om verbinding te maken en het paar weken geleden aangekondigde bericht komt binnen. Marieke, een vriendin van ons, is helaas overleden meldt Foppe haar man. Op haar verzoek zullen we spreken op haar afscheid.
Sportieve wandeling door gorges van de hand van de aap

Gorge van de hand van de aap


==040511==11:00UTC==Positie:==Ouarzazata=(Hotel=Royal)============================
Een lange busreis brengt ons van de kust naar diep in het binnenland van Marokko. Onderweg passeren we tal van landschappen. Ondanks dat we de dalen van rivieren volgen wordt het steeds kaler. Slechts langs de bedding van de rivieren is er klein schalige akkerbouw. Hele gebieden liggen er onontgonnen bij met her en der altijd toch weer een herder met een kudde geiten. Het is een rare gewaarwording om in een woestijn-steppe landschap te rijden en op de achtergrond de besneeuwde toppen van de hoge Atlas te zien.
In Ouarzazata lopen we van het busstation eenvoudig naar ons hotel. De sleutel ligt klaar en de receptie verteld kort over de trip die we de komende dagen gaan doen. 's-Avonds wandelen we wat rond achter het hotel. Het is een voetgangers gebied en de eerste zijstraat brengt ons gelijk in de souk (wirwar van winkeltjes). We eten bij het goedkoopste restaurant uit ons Trotter gidsje. Daarna mengen we ons tussen al het andere volk dat door de straten slentert en bij elkaar zit rondom het grote plein. Hier drinken we nog een sapje en snoepen van een Marokaanse gebakje. Morgen vroeg op dus we maken het niet laat.
Hotel Royal, eenvoudig, goedkoop, precies wat we zoeken

gelukkig vermeldt de bus ook in het frans waar hij naar toe gaat    uren rijden we door steenwoestijn en steppe landschap    bij winkels onderweg hangen mooie kleden met berber motieven
Kasbha van Ouarzazata, te bezichtigen tegen betaling, wordt veel als filmdecor gebruikt    uitzicht vanuit hotel kamer op de hoge Atlas met sneeuw   


==030511==11:00UTC==Positie:30=25,3N==009=37,1E===Agadir========================================
We hebben vandaag onze kleine rugzakken gepakt en gaan morgen vroeg met de bus van Agadir naar Ouarzazata. Dat is een trip van ruim 7,5 uur bussen, vertrek om 9.00 aankomst 17.00, die ons aan de oost kant van de zuidelijke uitlopers van het Atlas gebergte brengt. In Ouarzazata stappen we overmorgen in een minibusje van "Ali aventures sud Maroc" waarmee we verder naar het oosten reizen. We reizen dan rond in het gebied van de vallei de Dades, vallei de Roses, Merzouga en vallei de Draa. Rond deze tijd staan de rozen in bloei en is er een festival op handen. Een nacht zullen we op de rand van de Sahara doorbrengen, de tocht ernaar toe biedt tal van landschappelijke uitkijkjes en historische steden. We zijn benieuwd want het zal voor het eerst sinds lange tijd zijn dat we op reis de Gabber verlaten voor overnachtingen elders. onze route met Ali aventures sud Maroc

Bus en trein routes in Marocco Op 8 mei nemen we de bus van Ouarzazata naar Marrakesh en overnachten daar in Hotel Toulioun tot 12 mei. We hebben vervolgens zin om met de trein naar Fes te reizen, dat is vanaf Agadir een afstand van circa 1000km. Een treinkaartje is in Marocco 5 dagen geldig, dus er is de mogelijkheid om tussendoor uit te stappen en later weer verder te reizen. Zo fantaseren we over onze mogelijke bezoekjes aan Casablanca, Rabat en Meknes. Wat het wordt weten we nog niet. Op het kaartje hiernaast in het paars de busroutes en in het groen de trein. Wij zitten nu dus links beneden in Agadir en onze eerste busreis gaat via Taroudant naar Ouarzazata. Als we internet contact kunnen maken onderweg zullen we dat doen en zo de site updaten. Anders zijn we slechts per sms bereikbaar.

==010511==11:00UTC==Positie:30=25,3N==009=37,1E===Agadir========================================
haven Agadir met zicht naar de heuvel waar de Casbha op ligt Alle dagen dat we hier zijn, in het land langs de rand van de woestijn, regent het in de ochtend. Meestal stopt het tegen negen uur, dan kan Erik pas vers brood halen voor het ontbijt. Een heel stokbrood voor slechts 1,5 euro cent ! Maar vandaag lijkt de regen de hele dag aan te houden. De paasdagen zijn drukke toeristen dagen in Marokko, alle hotels zijn dan vol. Wij kunnen pas vanaf 8 mei terecht in het hotel in Marrakesh tot die tijd doen we het kalm aan in Agadir en reizen eerst nog met de bus naar Ouarzazata om een tocht door de valei van de Dades te maken.
We gaan wat Marokkaanse recepten uit proberen, met 3 marokkaanse kookboeken aan boord moet dat goed komen. Gisteren zijn we naar de grote supermarkt, Marjane, geweest om inkopen te doen. De taxi chauffeur liet ondanks aandringen van Erik zijn teller gewoon op dubbel (nacht) tarief staan, even volhardend betaalden we hem aan het einde de gewone rit prijs, misschien wordt ie een keer wakker dat er ook uitgeslapen toeristen zijn.
De aanslag in Marrakesh is aanleiding voor strengere veiligheids controlles. Bij binnenkomst van de supermarkt werden we gecontroleerd. Op het reguliere Marokkaanse journaal zagen we beelden van Marakesh. Omstanders, politie en bestuurders waren zichtbaar aangedaan over deze aanslag.

De supermarkt is een wonderlijke plaats. Modern, een keuze uit produkten waar onze groot grutter een kleintje bij is, duur en goedkoop door elkaar en zelfs een slijterij afdeling met Marokkaanse wijnen. We slaan groot in en hebben moeite om alles op te bergen. Bij de visafdeling nemen we een flinke vis mee die we in de namiddag op de Cobb (compacte barbeque) in de kuip lekker in het zonnetje verorberen met marokkaans brood, wijn en een "Tajianade" van aubergine met de naam Zaalouk. Ernie had een marokkaanse salade gemaakt van gekookte stukjes wortel, daarna een 1/2 minuut warm gemaakt in een saus van olie en azijn met knoflook, verse koriander en peterselie, paprika en komijn poeder en wat zout, daarna laten afkoelen. Alles onder het genot van een lokale rose.
Eergisteren had Erik een flinke klus om het DHL-virus (zie DHL site) dat we per email binnen kregen te verwijderen van de PC. Het lijkt haast geen toeval dat we die email kregen kort na een slechte recensie over DHL. Het virus dwaalt al een aantal jaren rond, in de mail (die dus niet van DHL komt) zit een bijlage die bij openen de ellende op de PC brengt. En ja wij waren net pakketjes aan het versturen dus iets minder allert bij het openen van bijlagen.
Marokkaanse borrel, broodje met aubergine pasta en een rose


==280411==16:00UTC==Positie:30=25,3N==009=37,1E===Agadir========================================
Via de sms bereikte ons het bericht van de explosie in Marrakech. Wij waren op dat moment gewoon aan het shoppen in Agadir en hadden vermoedelijk pas vanavond met het Nederlandse Journaal dit nieuws vernomen. Via sms, twitter en facebook laten weten dat alles OK is met ons. Tja, Marrakech is al net zo gevaarlijk als winkelen in Alphen a/d Rijn.
Dat de wereld hier anders is werd duidelijk toen ik na de sms-jes vanmiddag de TV aanzette, geen van de 3 kanalen had aangepaste nieuws berichten. Ook ontdekten we onlangs dat een voorproefje van onze binnenland reis met Google Earth hier niet mogelijk is.

==280411==15:00UTC==Positie:30=25,3N==009=37,1E===Agadir========================================
Gabber afgemeerd in moderne marina van Agadir Al een paar dagen zijn we in Agadir. Bijna dagelijks nemen we de taxi om de Souk, postkantoor, of de copyshop of een grote supermarkt in de uitgestrekte stad te bezoeken. In de taxi is het altijd even aandringen dat de meter aan gaat, een ritje kost dan tussen de 15,- of 20,- dirham ( 1,5 tot 2,0 euro). We zijn inmiddels erg bedreven in het snel verlaten van een taxi als de chauffeur weigert de meter aan te zetten: zijn antwoord "mais no", "special price for you 45,- dirham" is een pertinente leugen hebben we ondervonden. Ernie controleert op de kaart of de route de kortste weg is, en leert zo gelijk de wegen en de stad kennen. Terug lopen we , want dat is de heuvel af.
Gisteren zijn we naar "Souk al Had" geweest. Een modern (althans, voor marokkaanse begrippen) opgezette overdekte markt met een wirwar van stalletjes en winkels. Alles is er te koop van toeristische prullaria, via vers markten van groente, fruit, vlees, levend pluimvee tot kleren en huishoudelijke spullen. Ernie kocht een paar leuke slippers waarvan de prijs in de onderhandelingen daalde van 170,- dirham naar 100,- dirham (17 naar 10,- euro). Het enthousiasme over de leuke slippers daalde toen we ze op de boulevard nabij de haven voor slechts 65,- dirham (6,5 euro) zagen liggen. En wij vroegen ons nog af of er een reden van bestaan was met de overweldigende hoeveelheid winkeltjes in de Souk die vergelijkbare producten verkopen.

Ruim opgezette Souk van Agadir Uw vers slager in de Souk van Agadir Naast vers vlees ook verse slakken te koop
Marcus heeft gedetaileerde kaarten van de rivieren in Senegal. Hij neemt ons mee naar een copy shop waar de zeekaarten eenvoudig gekopiert kunnen worden. De copy shop heeft het druk met het kopieren van allerlei bouwtekeningen. Hier in Agadir lijkt er geen gebrek te zijn aan bedrijvigheid en investeerders voor de bouw van nieuwe huizen, hotels of restaurants. Wij laten 7 grote zeekaarten voor de prijs van 100,- dirham ( 10,- euro) kopieeren. Tijdens het wachten op de kopieen biedt Marcus ons een drankje aan op een nabij terrasje. We praten over de reisplannen en Marcus geeft ons waardevolle tips voor onze tijd in Marokko.
De producent van onze laadregelaars voor de zonnepanelen, IVT, heeft nieuwe modellen gemaakt om de storing die we ondervonden op de marifoon te verhelpen. We kunnen onze exemplaren opsturen en krijgen dan nieuwe retour. Dichtbij de haven is een DHL kantoor dus dat leek een eenvoudige klus te worden. Helaas, DHL rekende een bedrag voor het versturen van ons pakketje van 2,5kg waarvoor we zelf makkelijk heen en weer vliegen met ieder 15kg bagage (Euro 256,-). Dus ondanks dat alle formulieren waren ingevuld zagen we daar maar vanaf.
Zeekaarten copieer je bij de copy shop

Opzoek naar storingsbron met mini antenne Opzoek naar PostMaroc internationale pakket dienst passeren we 2 verkeerde postkantoren, maar komen uiteindelijk toch bij het juiste lokket. In dit kantoortje is ook een ambtenaar van de douane aanwezig dus alles kan in een keer geregeld worden. Voor Euro 28,- zijn de laadregelaars nu onderweg naar Duitsland.
Op de foto hiernaast de snuffelaar die Erik gemaakt had om te zien waar de storing op de marifoon vandaan kwam. Van de handheld marifoon is de antenne vervangen door een klein kopspijkertje dat precies in het gaatje van de antenne plug past. De ontvangst is hierdoor minimaal geworden en je moet de portofoon dan ook dicht bij een apparaat houden om te zien of er storing vanaf komt. Op circa 5 cm van de laadregelaars begint de portofoon het bekende geruis te laten horen en geeft aan dat hij ontvangst heeft (busy). Ook als de portofoon heel dichtbij (2mm) de afvoerdraden van de panelen wordt gehouden is er storing te horen en ook de voedingsdraden van de marifoon geven dezelfde storing. Het lijkt er dus op dat de storing van de laadregelaars ook via de bedrading wordt doorgegeven.


==240411==15:00UTC==Positie:30=25,3N==009=37,1E===Agadir========================================
Swell van 3-4 meter belemmerd het zicht op nabije scheepvaart De oversteek van Lanzarote naar Agadir was er een met pittige wind en flinke swell. We zijn niet rechtstreeks gevaren maar hielden eerst noordelijk aan zodat we de hele tocht gunstige wind zouden houden. De tocht van 220 mijl werd zodoende 247 mijl die we volbrachten in 54 uur, dat is een gemiddelde snelheid van 4,6kn. De eerste 24 uur waren lekker snel 126 mijl in een etmaal. Daarna hebben we minder wind gehad, maar wel een aantal buien met flinke wind. We kozen voor een behouden zeilvoering, dag 2 hadden we alleen de fok en kotter op en ook de laatste mijlen gingen voor de wind op slechts het fok. Onderweg was er een flinke swell, zee deining, van circa 3-4 meter. Zie de video op Youtube door op de foto hiernaast te klikken.
In de haven van Agadir werden we opgewacht door Marcus en een jongen van de haven. Marcus vaart in een, door hem zelf opgeknapte, 26ft Lemster zeekruiser die hij vanuit Corfu langs de noord Afrikaanse kust naar Marocco heeft gevaren. Hij ligt al 6 maanden in deze haven en is een bron van informatie. We liggen in de nieuwe jachthaven, een prima beschutte havenkom met rondom appartementen en er onder luxe winkeltje en restaurants, het nieuwe Marocco. En daar zijn we best blij mee. In de lokale vissershaven liggen de vissersbootjes 40 dik gestapeld en was er voor jachten geen enkele voorziening. Hier is water, stroom, internet, douche, wasmachine en 24 uur bewaking. De prijs weten we nog niet want we kwamen in het weekend aan, maar we denken zo rond de 10 euro per nacht te moeten betalen.

We zijn ons aan het voorbereiden om het binnenland te verkennen. Met de reisgids en aantekeningen van Loes en Bert (nicht en neef Erik die hier vorig jaar november waren) en internet fantaseren we 's avonds over bus en treintrips met overnachtingen in Marrakech, Fes en het dal van wadi Draa. In de ochtend zijn we flink aan het wassen op de hand. Er is nu, na ruim 14 dagen op anker, weer voldoende water. Erik werd, tijdens het doen van de was, iets te nadrukkelijk begroet als Capitana door het havenpersoneel. Ook de douane en politie leken wat om over te kletsen te hebben. Het is niet echt gebruikelijk om als man de was te doen blijkbaar. Een franse passant attendeerde Erik op de aanwezigheid van een wasmachine, maar wij gaan liever uit eten.
Om de linkerhoek van de haven veranderd de wereld ineens, er bevindt zich een terrein met ontelbaar veel piepkleine eettentjes allemaal met een eigen nummer en 1 lange (bier)tafel er voor (voor de duidelijkheid: er is geen alcohol te verkrijgen). Het is er een drukte van jewelste: alleen lokale bevolking, muziek, dansers en acrobaten. Wij aten er een heerlijke gemengde visschotel van garnaal, inktvis, sardientjes en kleine platvis met brood, salade, olijven en wat sausjes voor de totaal prijs van 9 euro. Klik op de foto rechts hiernaast voor het filmpje.
Viseten op de lokale markt, om de hoek van de haven

De kleine visboten liggen tot 40 dik gestapeld     Moskee in Agadir


==200411==15:00UTC==Positie:29=09,0N==013=15,1E===========================================
Sloop lood om een ankergewicht van te maken    oud lood om een ankergewicht van te maken    Ankergewicht 10kg, in RVS pijp en groot oog

Al een paar dagen is er gunstige wind om noordelijker te komen. Marocco is haalbaar en vandaar uit wordt een overtocht naar Madeira ook weer makkelijker. We pakken de kansen die we krijgen en zijn vanmiddag vertrokken naar Agadir.
Gisteren hadden we ons laatste wijntje en Erik zijn zwijntje (spare ribs) in Marocco zal dat lastiger worden verwachten we. Ons vertrek werd ook nog wat opgehouden omdat we een gewicht voor de ankerketting aan het laten maken waren. Erik was in zoektocht naar goedkoop lood tegen een echt koopje aangelopen. De internationale handelsprijs voor lood is Euro 1,57 per kilo, in de meeste winkels was alleen vislood te koop voor Euro 4,50 per kilo, maar Erik kreeg een aanbod voor Euro 1,20 de kilo. Het was even op manana wachten maar uiteindlijk kreeg hij een doos vol met 10kg slooplood. Bij de ferreteria (ijzerwinkel) een stuk RVS pijp gekocht en wat straten en hoeken verderop zat wel weer een mannetje die het in elkaar kon zetten. Hier was manana ook echt manana, en een keurig stukje vakmanschap had alle onderdelen tot een mooi ankergewicht gemaakt.
Het ankergewicht hangen we op circa 90% van de waterdiepte aan de ankerketting vanaf de boot. Op deze manier zal de ankerketting meer horizontaal over de bodem aan het anker trekken. Bij golven liggen we dan rustiger en we kunnen in nauwe ankerbaaien met wat minder ketting steken af.
Bij vertrek lagen er 3 cruise schepen aan de kade van Arrecife. Een ervan was de Queen Victoria, een echte luxe cruiser, alle hutten met eigen balkon ! Het is bijna dagelijks dat een cruise schip Arrecife aan doet.

De Queen Victoria bezoekt Arrecife


==190411==18:00UTC==Positie:28=57,8N==013=32,4E===Arrecife=(Lanzarote)========================================
De Gabber heeft zijn eigen koffie corner met watertap Na de verkenning van het eiland zijn we weer aan het genieten op de ankerplek. Ondanks dat de dagen van de week niet echt tellen voor de bootbewoners alhier lijkt het er toch op dat zondag een relax dag is. Vele boten namen een zwempartij of gingen bij elkaar buurten. Erik vermaakte zich met het controleren en vervolgens verbeteren van de mooring. We liggen aan 2 lijnen een dikke (35mm) en een dunnere (16mm). De dikke zat bij controle slechts via wat warrige vislijnen verbonden aan het onderste stuk ketting van de dunne lijn. De dunne lijn zit vast aan een groot stuk plat beton op 5-8 meter diepte.
Beide lijnen hebben nabij de bodem een stuk ketting met schakels van 8 mm. De sluitingsharp op de dikke lijn ging na een kwartiertje weken in Ferrugem (verdund salpeterzuur) eenvoudig open. Na een uurtje snorkelen en de nodige hoekduiken zit de dikke lijn nu keurig vast aan een verzameling van 5 betonblokken die ook nog op de bodem lagen, kortom we liggen nu eigenlijk aan twee volwaardige moorings.
Het ontbreekt hier in Arrecife aan een watertap punt, dus we kopen flinke flessen drinkwater. Het is alleen erg lastig om vanuit zo'n grote 5 of 8 liter fles een kopje vol te schenken of de fluitketel. We hebben nu een opzet pompje voor deze flessen gekocht, ideaal. Maar wel een geklets hoor bij onze eigen koffie corner met watertap !


==180411==18:00UTC==Positie:28=57,8N==013=32,4E===Arrecife=(Lanzerote)========================================
In de uiterste noordpunt van het eiland gaan we naar "Mirador del Rio". Ook hier vind je de hand van Manrique in de vorm van een prachtig uitzichtspunt op het eiland Graciosa. Wij gaan een paar meter naast het uitzichtspunt staan zodat we gratis van het inderdaad prachtige uitzicht kunnen genieten. Het eiland Graciosa is in zijn geheel te zien. We staan nu ruim boven de pieken van de oude vulkanen die we een paar maanden geleden beklommen. Ons plekje in de haven, midden op de foto, is alweer in gebruik door een andere boot.
Een helicopter vliegt al geruime tijd rondjes boven deze plek zodat we toch ook eens aan de andere kant van de straat gaan kijken wat er dan te zien is. De duitse kunstenaar Luzius Ziermann blijkt daar zijn tweede aflevering van "Signatur des Lichtes" gemaakt te hebben. Met duizenden oude autospiegels maakt hij een logo dat slechts vanuit de lucht goed te zien. De spiegels die het zonlicht, wolken en de lucht reflecteren geven een bijzonder dynamisch lichtshow effect. De kunstenaar zoekt nog sponsers, voor Euro 200,- kan je een spiegeltje adopteren en meeleven in het sprookje "spiegeltje spiegeltje op de grond wie is de slimste in dit verbond". Klik op de foto voor meer info over dit project.
Hierna gaat het zuidwaarts we maken een wandeling door het leuke plaatsje Haria dat ligt in de vallei met zijn 1000 palmen. We stoppen op diverse uitkijkpunten zoals b.v. " Ermita de las Nieves" , helaas is het inmiddels zo heiig dat het geen zin heeft daar een foto van te maken. Jammer want het uitzicht over de vlakten met vulkanen is zeer de moeite waard.
We besluiten de dag met een bezoek aan de Lidl die hier in Arrecife net een maand geleden geopend is.
Signatur des Lichtes, honderden oude autospiegels vormen een kunstwerk van Luzius Ziermann
Het dorpje Haria, met zijn vele palmen

Islas Graciosa gezien vanaf de openbare weg nabij, Mirador del Rio

==170411==18:00UTC==Positie:28=57,8N==013=32,4E===Arrecife=(Lanzerote)========================================
Autodag 2 begint met het laten vullen van onze gasfles. Bij de gasfabriek Disa, in de buurt van de haven, wordt voor 15 euro de fles met propaan gevuld. Vandaag gaat de tocht naar het noorden maar we zijn nog niet lang onderweg of al snel klinkt er een alarm van de auto. Daar staan we dan in de "middle of no where" en hebben geen idee wat er aan de hand is. Het telefoonnummer wat we kunnen bellen in noodgevallen wordt bemand door alleen spaans sprekende mensen. We redden ons aardig in het spaans, maar dan met, indien nodig, mede gebruik van onze handen en voeten. Geluk is soms met de dommen, binnen 5 minuten stapt er een vriendelijke hulpvaardige spanjaard van zijn racefiets af. Hij belt het verhuurbedrijf en telefonisch is het euvel te verhelpen.
Opgelucht gaat de rit verder, we hebben de koffiekan bij ons en zoeken een plekje om te zitten. Bij het plaatsje Guatiza zien we een leuk molentje, dichterbij gekomen blijkt hij in de cactustuin van de kunstenaar Cesar Manrique te staan. Deze Manrique heeft naast de cactustuin nog meerdere toeristische trekpleisters gemaakt op dit eiland. We maken een foto van het molentje, drinken koffie maar bezoeken verder niet de tuin.
Vervolgens rijden we verder naar "Jameos del Agua" . Dit is een tunnel waar de lava door stroomde richting zee. Binnen in de tunnel is een meer van zeewater. Hier heeft Manrique het plan bedacht om een restaurant en bars om het meer te plaatsen. Daarnaast kwam er een zwembad en een concertzaal in een ander gedeelte van de tunnel. Boven kun je een tentoonstelling zien met uitleg over vulkanen. Alleen in dit meer komen de kleine blinde kreeftjes, Munidopsis polymorpha , voor die hier leven. Een nieuwe aflevering van "Ernie in het wild" is te zien door op de foto van de grot hieronder te klikken. Overal staan er waarschuwingsborden om vooral geen geld in het water te gooien omdat de corrosie de dood van deze zeldzame soort kan betekenen. Het water ligt vol met geldstukken !!!!!! Het geheel is architectonisch erg fraai en sfeervol gedaan. De "Cueva de los Verdes", een 8 km lange lava tunnel die we ook wel hadden willen zien, bezoeken we uit budgetaire overwegingen toch maar niet.
Gasfles laten we vullen bij de Disa gasfabriek
Proffesor Miguel, op fietstocht helpt ons bij auto pech
Jardin de Cactus, cactustuin     Jameos del Agua, grot met kreeftjes en mooie architectuur    


==160411==18:00UTC==Positie:28=57,8N==013=32,4E===Arrecife=(Lanzerote)========================================
In het zuiden van het eiland bezoeken we de zoutpannen van "Salinas de Janubio". Een stelsel van kanaaltjes en windmolens zorgden vroeger voor de bevloeing met zeewater van vele ondiepe basins. Tegenwoordig wordt er een elektrische pomp gebruikt voor het opvoeren van het zeewater. De zon en continue wind doen de rest van het werk, het water verdampt en het zout blijft achter om op te scheppen. Ook op andere plaatsen op het eiland herkennen we in onbruik geraakte zoutpannen, er is zelfs een groot stelsel op de heuvel vlak achter het haventerrein in Arrecife. Maar deze "Salinas de Janubio" zijn de bekendste.
Meer naar het noorden langs dezelfde kustweg bezoeken we "Los Hervideros" en "El Golfo". Dit laatste is een door algen groen gekleurd meertje direct achter een zwart lava strand. Van oorsprong is het een oude krater waarvan de zeekant geheel verdwenen is. Op het strandje kan je tussen de zwarte lava kiezels zoeken naar het mineraal "olivijn" , het zou de vinder geluk brengen. Dus Erik pakt zijn kans en is een uurtje zoet langs het strand.
El golfo, een groen krater meer nabij de zee

Salinas de Janubio, zout winning vanuit de zee door verdamping

Olivijn ligt tussen de kleine kiezels op het strand     De vondsten van Erik


==150411==18:00UTC==Positie:28=57,8N==013=32,4E===Arrecife=(Lanzerote)========================================
We zijn al weer ruim een week in Lanzarote en inmiddels liggen we op onze vierde anker/mooring stek. Bij aankomst lagen we meteen rechtsaf nabij de ingang, prima ankergrond maar wat verder weg van de stad en niet beschut tegen zuiderwind. De volgende morgen zochten we daarom een ankerplek meer de havenkom in, hoewel de pilot vermeldde dat het slechte anker grond zou zijn. Drie dagen ging het goed, ook met de stevige 5-6 Bft uit het noorden, maar uiteindelijk ging het anker alarm, we waren gelukkig aan boord. Onze buurman was net met zijn boot de wal opgegaan dus konden we zijn mooring boei "inpikken". Weer lagen we lekker stevig, maar de pret van "opgestaan plaats vergaan" duurde slechts 4 dagen. De buurman is terug en wij zijn wederom verhuisd naar een andere mooring dieper in de havenkom.
Met een gehuurde auto hebben we het eiland verder verkend. We bezochten zo het vulkaanpark "Parque Nacional de Timanfaya". De Canarische eilanden hebben allemaal een vulkanisch verleden, en Lanzarote zelfs nog recent. In 1730 waren hier grote vulkaanuitbarstingen die het huidige landschap herkenbaar hebben gevormd. De grond in het park is op sommige plekken nog zo heet dat je met een emmertje water in een gat van 6 meter eenvoudig een geiser van stoom kan maken. Op een andere plek stook je zo een vuurtje met wat takken in een kuil van amper 4 meter. Klik op de foto hiernaast voor een Youtube fimpje (88Mb). Het restaurant maakt er met een grote barbeque praktisch gebruik van op een soort van waterput. De warmte vanuit de aarde braadt het vlees.
Bij "Los Hervideros" zijn lava stromen tot in de zee, bij golven uit de juiste richting is het een spectaculair gebeuren van opspattend water. Wij bezochten het wandelpad met een balkonnetje en nog meer uitzicht punten.
Als we na een dagje land bezoek terug komen in de haven is het altijd een verrassing hoe de bijboot er bij ligt. Ditmaal lag hij hoog en droog op de rotsen. Even sjorren en sjouwen en we konden weer naar ons drijvende huisje.
Kunstmatige geiser in het Parque National de Timanfaya
Erik en Ernie op balkonnetje bij Los Hervideros     BBQ op een aardwarmte     Bijboot op de rotsen bij terugkomst na een dagje uit


==070411==18:00UTC==Positie:28=57,8N==013=32,3E===Arrecife=(Lanzerote)========================================
Haven Arrecife, een verzameling van vergane glorie De laatste klusjes voor het nieuwe vaarseizoen hebben we in Gran tarajal kunnen afmaken. Op de boulevard was er nog een scholenmarkt waar alle opleidingen van het eiland probeerden nieuwe leerlingen te werfen. Veel opleidingen hadden raakvlakken met toerisme of ecologisch landschapsbeheer of de mileuvriendelijke agrarische sector. De stand van een horeca opleiding bezochten we wat vaker (waren lekkere hapjes), maar voor de foto deze tuinarchitectuur school.
Gisteren hebben we geprofiteerd van de schaarse dagen dat de wind uit een andere richting dan noord waait om naar Lanzerote te varen. We zien het als een tussen stop op onze weg naar Madeira en Marokko. Ruim 12 uur zeilen met motorsteun bracht ons tijdens daglicht van Gran tarajal naar Arrecife op Lanzerote. Met het vallen van de avond kozen we anker aan het begin van de haven. Deze morgen zijn we meer naar binnen gevaren voor een beschutte anker plek tussen de vele andere boten. Hadden we onze twijfels over de vergane glorie van Culatra (Portugal) hier is het mogelijk nog triester. Op Culatra maakten sommigen "zee zigeuners" er nog wat leuks van, hier is de teloorgang van idealen aan veel boten af te lezen. Roestig, ongewassen, bleke verf, zonder mast, vieze touwen, gescheurde zeilen, .... Maar we liggen gratis op anker nabij de stad !
Tijdens het wekelijks radio netje van Dennis van de Bodyguard melde Erik zich ook in. De omstandigheden waren gunstig, vanaf de boot hadden we contact met Dordrecht en met het tropische Tobago in de zuidelijk Carieb. De laatste nieuwtjes werden uitgewisseld, en het enthousiasme van Dennis deed ons weer in de pilots (reisgids voor zeilers) kijken over wat ons nog te wachten staat.
Erik's schilderwerk verraadde zijn republiekeinse inslag, oranje onder is het tegenwoordig op de Gabber. Het roerblad van de windvaan is bij gebrek aan giftige antifouling geschilderd met oranje loodmenie.
Republiekeins gedachtengoed verraad zich     Gran tarajal, 1 april, scholen markt


==290311==18:00UTC==Positie:28=12,4N==014=01,7E===Gran=Tarajal==========================================
Een weekje is te kort voor een bezoek aan NL. Alle dagen waren we bezig met klusjes, boodschappen, bezoekjes en visitie maar toch hebben we vele vrienden en familie niet gezien. In oktober zijn we er langer en dan is er een herkansing.
Ernie heeft, met haar moeders naaimachine, de nieuwe zonnetent geperfectioneerd, zie onderstaande ontbijt foto, hij doet het prima. Ook heeft ze een hoes gemaakt voor over de bijboot, zodat het rubber beschermt wordt tegen de UV. Als basismateriaal gebruikten we de DYNING, schaduwdoeken van de IKEA. Een bilge alarm dat nooit goed gewerkt heeft konden we omruilen bij George Kniest, prima service ! Helaas zijn niet alle bedrijven zo. De IVT MPPT zonnepaneel laadregelaars geven storing op de marifoon. Het duurde even voor we achter de boosdoener waren. Zo vaak hebben we de marifoon niet aan, en de storing is er alleen tijdens het laadproces. Dennis van de Bodyguard ontdekte het en vroeg of wij het ook hadden. Helaas inderdaad het waren de laadregelaars. Inmiddels een email wisseling met winkel en producent begonnen over hoe dit probleem op te lossen. Een eerste antwoord "de laadregelaars zijn niet gemaakt om aan boord te gebruiken" vonden we wat te simpel.
De 22 uur durende terug reis ging voorspoedig. Net als met zeilen stond de motor ongeveer de helft van de tijd bij, de rest was wachttijd op stations en vliegveld. Raynair vertrok om 06:30 uur vanaf Charlerois, we waren te krenterig om geld aan een hotelletje te spenderen en brachten 6 uur door hangend op stoelen, en slapend op de grond. Twee Bengaleze studenten, van de universiteit van Madrid die op terugreis waren van een paar dagen Belgie en Nl bezoek, hielden ons gezelschap. Of we op vakantie gingen ? Hoe lang dan ? Toen we vertelden dat we naar de zeilboot gingen en dat dat onze manier van leven was volgde er verbazing, "So different form our culture" en volgde er een serie vragen: wat voor werk doe je ? huis verkocht ?, voor hoeveel dan ?, hoe duur was de boot? Inderdaad "erg anders dan we gewend zijn".
De eerste zonnestralen in NL, ouders van Ernie thee drinkend in de tuin
Nachtje hangen in Charleroi vliegveld, inchecken om 04:30 uur
Ontbijtje in de kuip onder de nieuwe zonnetent


==200311==18:00UTC==Positie:52=16,9N==005=09,9E==Bussum=====================================================================
linker voorband van vliegtuig kapot
linker voorband van vliegtuig kapot
We zijn voor een weekje in Nederland. De eerdere bezoeken vielen samen met de verjaardagen van de moeders en deze week is de vader van Ernie jarig. Ondanks de bagage beperkingen van het moderne vliegen hebben we toch kans gezien om wat van het mooie weer vanuit de Canarische eilanden mee te nemen, dus Nederland geniet ervan, deze week is het lente.
Tijdens het opstijgen hoorden we een luid brommen en trillen, alsof we over een rooster heen reden. Maar eenmaal in de lucht ging de vlucht voorspoedig. We keken uit naar een verrassingsbezoek aan de familie in Den Haag, neef Rob hield een huiswarming en dat is een mooie gelegenheid om iedereen weer even te zien. Maar we zijn te lang in Spanje geweest om nog serieus met tijd te kunnen rekenen ontdekten we. Pas 6 uur na aankomst in Belgie passeerden we om 21:30 Den Haag met de trein, te laat voor het feest.
Kort vooor de landing werd ingezet sprak de piloot de passagiers toe. Hij gaf niet alleen de routine melding over het tijdstip en het weer bij de landing maar ook dat het landingsgestel niet in orde was en we uit voorzorg opgewacht zouden worden door brandweer en ambulance diensten. Het cabine personeel zou ons nog uitgebreide informatie geven over de te nemen veiligheids maatregelen. Zorgen waren niet nodig.
Wij zitten het liefst bij de uitgang, lekker als laatste het vliegtuig in, als eerste er uit en onderweg veel beenruimte. Wat we niet wisten is dat je dan in noodgevallen back-up bent ter vervanging van het cabine personeel. De vriendelijk stewardes kwam ons met gerustellende glimlach uitleggen hoe de nooduitgang geopend moest worden. Erik kon dan in het gangpad de mogelijke dringende mensen tegen houden tot de deur en glijbaan open waren. Aarzelende en wat minder mobiele passagiers kon hij dan later met een vriendelijk duwtje in de onderrug naar buiten helpen. De passagiers naast Erik zouden de mensen onder aan de glijbaan opvangen en overeind helpen. Ernie, die aan de andere kant van het gangpad zat, had eenzelfde taak maar dan voor de rechterkant van het vliegtuig. Nog vragen ? "no worry, it is just procedure for the event I'm not there anymore" ("wees gerust, het is gewoon procedure, voor het geval mij iets overkomt").
Een korte krachtige landing volgde met het bekende gebrom en trillen van tijdens de opstijging. Daarna opluchting en applaus, alles was goed gegaan. Een kapotte voorband was de oorzaak, 10 minuten later dan gepland konden we het vliegtuig uit.
navigatie tafel eindelijk klaar


==140311==14:00UTC==Positie:28=12,4N==014=01,7E===Gran=Tarajal==========================================
De rust keert terug in Gran tarajal. Weken lang hebben we 's-avonds, 's-nachts en in de vroege ochtend tromgeroffel gehoord ter ere van allerlei festiviteiten rondom het carnaval. De laatste trommelslagen waren zondag ochtend omstreeks 06:30 toen een feestende massa de geest van het feest ter rustte bracht. Zaterdag was de optocht door het dorp. Verschillende verenigingen en groepen hadden rond het thema "Walt Disney" hun kleding of feestwagen versierd. Voor ons een leuke afleiding tijdens het vele klussen. Gezien het slechte weer van de laatste tijd was het een enorme mazzel dat het die dag tijdens de optocht droog was. De dag er na goot het van de regen en dat doet het nu, 2 dagen later nog steeds.
Carnaval optocht Gran tarajal

Carnaval optocht Gran tarajal De klussen die we nu doen zijn het onderhoud in combinatie met kleine aanpassingen en uitgestelde klusjes. Alles gaat natuurlijk in een Spaans tempo, en schilderen kan eigenlijk ook niet snel want na elke laag moet er weer een dag gewacht worden voor het aanbrengen van de volgende laag.
In de navigatie hoek is het meest veranderd. De tafel en de wand met apparatuur zijn wit geverfd en alle draden die in het zicht hingen zijn nu keurig achter de wand weggewerkt. Het was een kleine tangram puzzel om alle apparaten op de beperkte ruimte te hangen. Een nieuw, oud (van onze eerste boot),lampje geeft nu volop licht op de navigatie tafel. Zeven snoeren zijn uit zicht en als de klus geklaard is zijn in totaal ruim 30 snoeren en stekkers opnieuw aangesloten.

Internet maakt de wereld kleiner, ondanks dat we het journaal van 20:00 uur met een dag vertraging bekijken blijven gebeurtenissen ver weg ons bezig houden. De tsunami in Japan, was amper 4 uur later bij ons bekend. De onrusten in de arabische wereld, de helikopter in Lybie en nu weer de kerncentrales in Japan. Een maand abonnement UMTS heeft zijn voordelen maar ook zijn nare en rare kanten, want helemaal negeren door de knop uit te zetten doe je ook niet.
Leuk nieuwtje was te horen dat er weer een Breewijd op pad is gegaan. Margriet gaat er met haar "Madam Curie" een jaartje tussen uit in de Middelandse zee, ze is te volgen op haar weblog . Via een Engelse buurman werden we getipt om lid te worden van Sail the World, het lidmaatschap is al binnen een week terug te verdienen via de kortingen die je krijgt in de havens op Madeira.
Carnaval optocht Gran tarajal


Navigatie hoek wordt wit geschilderd en draden eindelijk weggewerkt    Vloer van de kuip bij schilderen    Erik neemt een douche in de kuip

==030311==14:00UTC==Positie:28=12,4N==014=01,7E===Gran=Tarajal==========================================
extra tokkel verlengt de achterstag Onze buurtjes zijn vertrokken, geen hollandse tradities meer als "gezellig een bakkie doen", "kletsen met de buuf" of praten over klussen en plannen. Het was niet alleen gezelligheid en luieren met de Vida naast ons. Af en toe leek het een wedstrijdje wie klust en poetst de mooiste boot bij elkaar. Regelmatig kregen we complimenten van voorbijgangers over de keurige staat van onderhoud van onze boten. Een ex-vertrekker, voor een weekje op vakantie in Fuerteventura, herkende zelfs dat het Breewijds waren. 5 jaar geleden gingen ze zelf met een Jan Haring voor 2 jaar op pad. Inmiddels zijn de nodige klussen gedaan. Een klus kwam zelfs van het "to do" lijstje van Henk en Antje, de oude eigenaren van de Gabber, eindelijk heeft de noodhelmstok nu zijn schroefgaten en is klaar voor gebruik. De achterstag is met een extra tussenstuk verlengd zodat hij eenvoudig met de hand kan worden losgemaakt, alle roestplekjes zijn verwijderd en geschilderd met 5 lagen verf, we kunnen films vanaf de PC op de TV tonen met een weggewerkte 10 meter VGA kabel, de bakskistluiken en toegangsdeurtjes hebben nieuwe verf en twee lekkende raampjes zijn opnieuw in de kit en verf gezet. In de boekenkastjes hebben we indirecte verlichting gemaakt zodat we wat gezelligere verlichting binnen hebben
De komende week nog meer te doen: snoeren bij navigatie tafel wegwerken en delen wit verfen, watertank eruit en bilge alarm controleren, zoutwater pomp schoonmaken, schilderen her en der, koffers pakken, ...


Feestje in Gran tarajal, carnaval 2011    Gran tarajal, dorp en haven gezien vanuit de bergen

Gran tarajal lijkt bij een kort bezoek een slaperig dorp te zijn waar weinig gebeurd. Maar na ruim 4 weken verblijf ontdekken we dat ze hier van feesten weten. Vaak is het na de siesta, fiesta ! Op 28 februari was er een soort van verkiezing van de koningin van het Carnaval. Vanuit de haven hoorde we al het ritmische slagwerk. Vanaf 21:30 stroomde de open feesttent op de boulevard vol met joelende en dansende jongenlui en een viertal slagwerkgroepen, allen in witte kleding. De dansende menigte strooide met talkpoeder in het rond. Op de boulevard werd het een aanstekelijk enthousiaste ongeorganiseerde danspartij van honderden jongeren, slagwerkgroepen en ergens op een podium stonden de bobbo's nog wat te speechen. Hoewel het chaotisch leek reageerde de slagwerkgroepen feilloos op de commando's van de leider. De ongedwongen gemoedelijke sfeer, met naast de feestende jongeren ook ouderen en kleine kinderen maakte van Gran tarajal een energiek dorp van feestende mensen. Klik op de foto van het feest voor een Youtube filmpje (15Mb).

sommige klusjes liggen al jaren te wachten in de punt    raampjes losmaken, schilderen, kitten, helaas duurt zo'n klus langer dan dit filmpje   

==230211==14:00UTC==Positie:28=12,4N==014=01,7E===Gran=Tarajal==========================================
UMTS dongle met prepaid abonnement, voor bredere blik op de wereld Door het klussen en kletsen met de buren komen we haast niet toe aan verhaaltjes schrijven. Het maken van een grotere bimini (zonnetentje) vorderde gestaag, maar met de laatste stiksels inzicht stopte het naaimachientje. Mogelijk heeft hij iets te veel complimentjes gekregen, want wat was Ernie blij dat hij door zoveel lagen stof en band heen kon.
Terwijl Ernie het schilderwerk voor haar rekening neemt doet Erik de handwas. We hebben sinds kort een ruime redelijk flexibele tobbe waar zelfs makkelijk de lakens in kunnen. Voor het geld dat we anders naar de wasserij zouden brengen hebben we een prepaid abonnement genomen voor UMTS (mobiel) internet. De dongle en prepaid kaart hebben we van de Vagebond kunnen lenen, want de dag dat wij naar de Vodafone winkel gingen was net de aanbieding van de "prepaid voor 1 maand mogelijkheid" ten einde. Opwaarderen van oudere prepaidkaarten was wel mogelijk.
Nu biedt ons patrijspoortje een bredere kijk op de wereld en zelfs toegang tot nederlandse TV. De verbinding is te traag om "live" te kijken, maar met behulp van het programma Gemistdownloader halen we 's-nachts een hele lijst van TV programma's op. De volgende avond kijken we dan journaal van 20:00 uur en rusten na een dag van klussen uit bij afleveringen van "Boer zoekt vrouw" en "Flikken Maastricht".


Ernie achter de naaimachine voor grotere bimini    Erik doet de handwas    Grotere bimini nu nog zonder zijflappen

==130211==14:00UTC==Positie:28=12,4N==014=01,7E===Gran=Tarajal==========================================
Na de toeristische verkenning van het eiland werd het weer tijd voor klussen en poetsen. Tot voor kort stonden we in de haven bekend als die "vieze Breewijd". De Vida ligt er keurig onderhouden en gepoetst bij, en wordt met de dag kaler als voorbereiding op de lange zomerstop. De Gabber daar in tegen kwam aanvaren van dagelijks gebruik en ruim 2700 zoute zeemijlen zonder grondige poetsbeurt en de nodige roestplekken. Met wat tips van Maarten voor de goede schoonmaak middeltjes en een overvloed aan water en zeepsop glimt de Gabber alsof ie in de verkoop gaat.
Onze laatste aanwinst op het gebied van schoonmaak spul is desoxidante. Mat en roestig aangeslagen RVS insmeren met een tandenborsteltje met dit spul, 15 minuten laten inwerken en dan afspoelen met sop en ruim water. Om het resultaat te bewonderen heb je een zonnebril nodig, want glimmen dat het doet. In de bilge liggen nog meer handige schoonmaak flessen. Aqua forte (verdund zwavelzuur) gebruiken we voor het verwijderen van kalk/urine steen aanslag in de leidingen van het toilet. En Ferrugem (verdund salpeterzuur) is een prima voorbehandeling van roestige plekken die een schilder beurt nodig hebben. Ook de roestsporen in de verf verdwijnen met dit spulletje als sneeuw voor de zon. Wel altijd goed naspoelen met sop en een overvloed aan water want het zijn argressieve doorbijtertjes deze zuren. De gasbun en de toegangsdeurtjes en de nodige andere roestplekken hebben een schilderopknapbeurt gehad. Voorlopig staan er nog meer klussen op de agenda, 2 ramen die er nog uit moeten wegens lekkage en roestsporen, een deksel van een bakskist die nodig gerepareerd en geschilderd moet worden, een nieuwe bimini die we gaan maken etc.
Grondeekhoorn eet pinda uit de hand

==100211==14:00UTC==Positie:28=12,4N==014=01,7E===Gran=Tarajal==========================================
Feest in Gran Tarajal, dansen op de boulevard op de melodie van volksmuziek Onze herkansing voor een feestje in Gran Tarajal krijgen we bijna iedere week lijkt het wel. Met Candelaria was het meerdere avonden dansen op de boulevard onder begeleiding van volksmuziek en nu horen we steeds vaker luide drums. Binnenkort is het carnaval dus er moet geoefend worden denken we. Het was een bijzondere avond vorige week. We genoten temidden van de lokale bevolking van verschillende folklore groepen met muziek en zang. De ruimte voor het podium was eerst nog leeg, maar wat later op de avond en met de juiste muziek vulde deze zich met dansende stelletjes van alle leeftijden. Om 22:00 uur was er een mooi vuurwerk en daarna ging de muziek en het dansen tot laat in de ochtend door pas na 05:00 lokale tijd werd het stil vanaf de boulevard. Op Youtube staat een filmpje van het gebeuren, klik op de foto hiernaast en je kan mee genieten.

Met een auto kom je nog eens ergens hebben we ontdekt de afgelopen dagen. Samen met de Vida huurden we voor 3 dagen een auto om het eiland te verkennen. Een absolute aanrader en budgetair verantwoord, voor Euro 65,- 3 dagen een auto. De brandstofprijzen zijn op de Canarische eilanden door het gebrek aan belastingen erg vrolijk, Euro 0,93/liter. Een ruime 600km toerden we over verharde en onverharde (het gebrek aan belastingen moet zich toch ergens laten gelden) wegen. En hebben zo alle landschappen, uitkijkpunten, stranden, dorpjes en havens kunnen bekijken. Gran tarajal stak kwa haven en plaats met kop en schouders boven de andere steden/dorpjes uit. De haven is het best beschut, het stadje nog oorspronkelijk.
Dorpjes met witte stranden zijn door de toeristen industrie omgetoverd tot steden met een aaneenschakeling van appartementen, hotels, shopping centra met prularia en gelardeerd met een veelheid aan eettenten. OK, ook wij kochten er een souveniertje en aten bij een buffet Chinees, maar het kon overal zijn waar het warm weer is en een heerlijke zee voor de deur bruist.
Gabber en Vida huren een auto en verkennen het eiland

Fuerteventura het geiten eiland Fuerteventura telt meer (100.000) geiten dan inwoners (60.000) en wordt daarom ook wel het geiten eiland genoemd. De geiten lopen los door het dorre landschap waar sinds de komst van de toeristen nauwelijks meer aan landbouw wordt gedaan. Op vele hellingen hebben we verwaarloosde terrassen gezien en slechts sporadisch werden de akkers in de dalen bebouwd. Een uitzondering is de valei van "Rio de las Palmas" en rondom de oude hoofdstad Betancuria. Van de geitenmelk maken ze heerlijke kaas. Te koop bij het fabriekje van "El Tofio" tegen dezelfde prijs als in de supermarkt. Helaas geen sfeervol geitenboerderijtje met verkoopsters in klederdracht, gratis kaas proeverij met bijpassend lokaal wijntje en betaalde rondleiding. Ondanks de toeristen getho's langs de kust is er nog ruimte voor nieuwe ontwikkelingen denken we.
Een paar van de hoogte punten die we niet hadden willen missen: zwemmen aan het strand van Costa Calma, uitzicht op Playa de Cofete, de zandduinen van El Jable en het zwarte strand en wandelpad bij Ajuy.

Zandduinen van El Jable
Zandduinen van El Jable, ten zuiden van Corralejo.

Heuvels van Macizo de Jandia
Cactussen op de heuvels van Macizo de Jandia.

Playa de Cofete
Uitzicht op Playa de Cofete, de zuidelijke noordkust.

Punta de Jandia
Punta de Jandia, het uiterste zuidpuntje met vuurtoren.

De grillige kust bij Ajuy
Kliffen en grotten bij Ajuy.

Haarspeld bocht
Een van de vele haarspeldbochten onderweg.

==040211==14:00UTC==Positie:28=12,4N==014=01,7E===Gran=Tarajal==========================================
De bemanningen van de Gabber en de Vida waren gisteren even hun tijd ver vooruit. Met de viering van het Chinees nieuwjaar stond de kalender aan boord in het jaar 4707. We hadden verschillende schotels gemaakt en zelfs de grote tafel van de Gabber was te klein om alles uit te stallen. Het menu bestond uit: gefrituurde visballetjes en verse kroepkoek, Fou yong hai (gebakken ei met groenten), Gado gado (groenten schotel met pindasaus), Sate ajam (kipsate), rundvlees in kokosketjap saus, komkommer op zoetzuur alles met nasi (rijst, groente, omelet, ham) en pinda saus. De recepten worden later onder de rubriek combuis gepubliceerd. Er was een overvloed aan eten, dus vanavond komen we weer samen om de restjes soldaat te maken. Marscha maakt nu Tiramisu als toetje om de laatste gaatjes te dichten.
In Gran Tarajal hadden ze ook hun lokale feestje rond deze datum, Candelaria. De hele week zijn er festiviteiten. Eergisteren trok er een kleine processie vanuit de kerk door het dorp. Tot 's-avonds laat hoorden we muziek uit het dorp, wij zaten thuis voor de buis naar een DVD van inspecteur Frost te kijken. We waren voor de processie naar het dorp gegaan, maar hadden nog niet gegeten dus toen de processie eindelijk begon waren we behoorlijk flauw van de honger en hebben de rest van het feestje overgeslagen. Morgen hebben we een herkansing, er is een muziekfestijn op de boulevard.
Wie verlegen zit om een feestje of een excuus om een dag bijzonder te maken moet maar eens kijken op de site van Beleven.org . Hier zijn van verschillende culturen alle feestdagen te vinden met een korte uitleg over de betekenis.
Candelaria processie in Gran tarajal

Chinees nieuwjaar aan boord van Gabber    Candelaria processie in Gran tarajal    Chinees nieuwjaar, toasten op het jaar van het konijn

==310111==14:00UTC==Positie:28=12,4N==014=01,7E===Gran=Tarajal==========================================
Interieur Vida vagabunda
Interieur Gabber
Een nachtje doorvaren heeft ons dan eindelijk bij de Vida vagabunda in Gran Tarajal (Fuerteventura) van Marsha en Maarten gebracht. De laatste uurtjes van de tocht stond de wind wat harder en we kwamen eerder dan de oorspronkelijke ETA (estimated time of arrival) aan. Met de scheepstoeter hebben we ze gewekt. We liggen nu 1 boot verder van hun aan dezelfde steiger. Marsha en Maarten zijn al wat jaartjes onderweg en om de scheepskas op niveau te houden werken ze zomers als schipper en flottielje begeleiding in Turkije. Entousiast praten we bij over de belevenissen van onderweg, krijgen tips voor havens en ankerbaaitjes op de Canarisch. De Vida is ook een breewijd 31 en dat is aanleiding tot vergelijken, plussen en minnen. We eten bij elkaar en maken plannen voor de komende tijd. Eerst samen chinees oudjaarsavond vieren, a.s. woensdag schijnt er een processie te zijn in Gran Tarajal en een auto voor een paar dagen huren staat ook op het programma.
Via de SSB wordt het afscheid nemen van de sneller doorzeilers die nu op de Cape Verden, onderweg naar de Carieb of al in Suriname zijn. Vanuit de haven is het lastiger om verbinding te maken. De afstanden worden groter en de plannen, vaartips, weersituaties minder relevant voor ons. Het duurt nog een paar maanden voor we de Canarische eilanden verlaten. We blijven ze volgen via hun logboeken op internet.
Erik heeft een snoertje in elkaar geknutseld om de Ipod aan te sluiten op de AUX-in van de auto radio, nu kunnen we het bedieningsgemak van de Ipod combineren met de weergave via de auto radio om de kajuit te vullen met muziek. Onderweg van Portugal naar de Canarisch is er een dop van een jerry-can overboord gevallen. Zonder dop heb je aan een jerry-can niet veel, maar gelukkig hebben we een dop van een jerry-can die bij het afval stond passend kunnen maken. Klein randje eraf snijden, dikkere O-ring erin en vanmorgen het geheel met Loctite 5923 "vlakkenafdichting" dichtgeplakt. Voordeel is dat deze jerry-can twee afsluitdoppen heeft, dus een originele bijven we gebruiken voor open en dicht draaien.

==270111==14:00UTC==Positie:29=13,7N==013=30,2E===Islas=Graciosa==========================================
De afgelopen dagen raasde er een flinke storm over Graciosa. Wind van ruim 8-9 Bft volgens de gribfiles en heftige regenbuien. Met wat extra lijnen lag de Gabber veilig te dansen aan de steiger en hebben we de storm zonder probleem doorstaan. Voor de houten catamaran die tijdens de storm de haven binnen kwam liep het minder gunstig af. De "havenmeester" sommeerde hem met zijn fluitje om zich te melden aan de aan lager wal "liggende" steiger. Gade geslagen door de verbaasde zeilers in de haven meerde de gehoorzame schipper van de catamaran af langs de dansende steiger waar de wind en swell volop grip op hadden. Vermoedelijk na het opschrijven van de bootgegevens mocht de catamaran naar de veiliger beschutte pontoons om een ligplaats te nemen. Helaas was de schade al gemaakt. Meerder gaten waren boven de waterlijn in een van de drijvers van de catamaran geslagen door het rond dansende pontoon, waar de "havenmeester" door gebrek aan zeebenen zich met moeite staande wist te houden. Dus wees gewaarschuwd bij een bezoek aan Graciosa, de havenmeester is een landrot en vermoedelijk is het beter zijn fluitje te negeren en eerst je boot in veiligheid te brengen.
Zandwegen, witte huizen, blauwe kozijnen en landrovers, straatbeeld Graciosa

Graciosa heeft sinds 2 dagen gratis internet. De hambrugerzaak naast de broodjes zaak die tot voor kort, tegen woeker prijzen, als enigste cybercafe naam maakte op Graciosa biedt gratis internet aan. Hoe dat verder moet tussen die twee buren is ons onduidelijk maar gratis internet vinden we prima !
Naast de email check even snel al onze favouriete sites langs. Zo konden we eindelijk weer eens lezen hoe het Shelly van de Northwind en Simon van de Colombe vergaat in de Algarve. Lazen we dat de Nightfly koers zet richting Pacific en dat Dennis en Ank zich prima vermaken op de Cape Verden. De twee weekse scheepsberichten van de Inish hebben we gedownload en gaan we vanavond lezen. Tussen de emails een bericht van de Alishan , die helaas niet in Thailand maar al weer geruime tijd in Japan zijn, helaas want ook daar is het winter.
Lang zullen we geen plezier hebben van het gratis internet want morgen hopen we los te gooien en richting Marsch en Maarten te koersen. Een nachtje doorvaren en we zijn eindelijk in Fuertaventura om gezamenlijk nieuwjaar te vieren. We hopen dat ook op de andere Canarische eilanden de diesel prettig geprijsd is, hier op Graciosa betaalden we een keer Euro 0,71 en 0,84 per liter en een lokale visser kreeg het voor 0,66.

Schade aan catamaran provisorisch gerepareerd, aan de meldsteiger tijdens 8Bft     Weinig aangroei op het onderwaterschip     Prettige brandstof prijzen


==240111==14:00UTC==Positie:29=13,7N==013=30,2E===Islas=Graciosa==========================================
Op de top van een andere oude vulkaan in Graciosa De dagen gaan ongemerkt voorbij op dit rustige eilandje. Een wandeling, een dagje zwemmen, een dagje niks, een dagje regen, .... Eigenlijk zouden we gisteren doorvaren richting Fuerteventura maar de storm van morgen maakt dat we nog een paar dagen hier blijven. Vandaag hebben we de oude vulkaan in het zuiden van het eiland beklommen. Deze hogere vulkaan trekt duidelijk minder bezoekers en het ontbreekt dan ook aan een goed herkenbaar pad. Op de top is een officieel meetpunt van het Spaans Geografisch Instituut, een plaquette en betonnen paal markeren het.
Vanaf de top hebben we weer een prachtig uitzicht naar de andere eilanden, rechts op de foto ligt Lanzerote, links Isla Montana Clara en in de verte Isla de Alegranza. Na de wandeling heeft Erik nog even gezwommen in de haven en gelijk de aangroei van het onderwaterschip bekeken. De antifouling doet goed zijn best, een simpel borstelbeurtje in het water is voldoende om de romp weer schoon te maken. Maar die vermoeiende klus kan nog wel even wachten.


UItzicht vanaf de vulkaan, recht Lazerotte

Meetpunt op het hoogste punt van Graciosa


==210111==14:00UTC==Positie:29=13,7N==013=30,2E===Islas=Graciosa==========================================
Op de top van een oude vulkaan in Graciosa Na een vaartocht van 597 Nm (136 uur varen) zijn we op Graciosa aangekomen. Helaas hebben de tonijnen die wisten te ontsnappen via de tamtam kennelijk doorgegeven dat het uitgeplozen touwtje een gemene haak in zich heeft en zeker geen lekker visje is om op te eten, want we hebben geen vis meer gevangen. Tijdens de tocht stond de Bukh veel aan door gebrek aan wind, maar we zijn er in geslaagd om zo vroeg in het jaar de oversteek erg comfortabel te maken. Normaal waait het hier regelmatig hard uit zuidelijke richtingen. Het eiland heeft een toepasselijke naam, want het weer is hier Grandioos. Rond de 25 graden overdag en 's-nachts circa 15 graden.
Op het eiland is een dorpje, met alleen maar zandwegen. Het is keurig schoon en opgeruimd, het havengeld een aantrekkelijke Euro 5,15 en nog geen aanvullende toeristen belasting zoals op Gomera en Gran Canaria van Euro 60,- per maand. Kortom het oorspronkelijke verblijf van slechts één dag is verlengd tot 5 dagen. Dan staat de wind ook weer uit het noorden en kunnen we via Lanzerote door naar Fuerteventura.
Gisteren hebben we een wandeling gemaakt naar de top van een oude vulkaan. Vanaf de haven ziet het er uit als een gewone heuvel, maar eenmaal bovenop kan je zelfs nog afdalen in de oude krater die in de top van de heuvel ligt. Het landschap is dor en droog met vele vetplantjes. Verrassend is te zien dat de grond bedekt is met een laagje slakkenhuisjes en inderdaad tussen de doornige struiken zitten vele levende slakjes. Hoger op de heuvel groeien tussen de zwart bruine lava stenen nog wat wolfsmelk struikjes en op de top zijn de stenen aan de noord kant bedekt met korstmossen. Na de wandeling zijn we op een terrasje wat wezen drinken, vandaag wordt het zwemmen vanaf een van de mooie strandjes.


Oude vulkaan kraters op Graciosa    Terrasje pakken na wandeling


==160111==14:00UTC==Positie:29=59,1N==012=50,0E==57Nm=Conception=Bank==========================================
Driemaal is scheepsrecht zeggen "ze", dus nu zitten we te wachten op de derde schildpad en de derde tonijn van deze tocht. Die moeten dan wel gauw komen want we hebben nog maar 57 mijl te gaan tot Graciosa. De kunst van het tonijnvissen is niet het aan de haak slaan van die beesten maar het aan boord brengen hebben we inmiddels, door schade en schande, geleerd. Tot twee keer toe hing er zo'n hele grote jongen aan de lijn, maar allebei de keren wisten zij zich los te werken. Een hevig beteurterde Erik achterlatend.
Normaal kijk je varend vooruit maar wij kijken sinds tonijn nummer 2 nu voornamelijk achteruit om te zien of tonijn nummer 3 zich al gemeld heeft. Hoewel er sinds vandaag vooruit ook iets te zien is, namelijk de enige wolkenpartij aan een verder strak blauwe lucht. Of te wel de aankondiging van de Canarische eilanden. Zelfs voor een foto waren de tonijnen ons te snel af, zodoende "dan maar weer" een plaatje van de dolfijnen die net nog een tijdje met ons mee zwommen.
dolfijnen


==160111==14:00UTC==Positie:32=58,9N==011=06,5E==322Nm=noord=van=Gran=Tarajal===========================================
Zeekkaart met aantekeningen van tocht Henk en Antje met Gabber We zijn over de helft, nog 255 Nm tot de ankerbaai bij Graciosa. Maar mogelijk varen we gelijk door naar Gran Tarajal, op het eiland Fuerteventura, een kleine 65 Nm verder zodat we bij daglicht aankomen. Een rustig windje van 3-4Bft brengt de Gabber steeds zuidelijker. De temperaturen zijn aangenaam warm, rond de 23 graden en 's-nachts koelt het wat af tot 15 graden. Achter de boot hangen inmiddels twee vislijnen, maar de vis wil niet bijten. Al een paar keer zwom een groep dolfijnen met ons mee. Een schildpad manouvreerde voorzichtig langs de vislijnen, en verder is het voornamelijk zee dat er te zien is. De scheepvaart is na het passeren van de Straat van Gibraltar nagenoeg verdwenen, in nacht 2 waren er nog 3 schepen waarvan we voor 2 er van onze koers moesten verleggen maar de laatste 36 uur hebben we geen scheepvaart meer gezien.
Op dit moment gebruiken we als zeekaart een van de overzeilers uit de oorspronkelijke collectie van de Gabber. Het is een kaart die het gebied van zuid Portugal tot de Cape Verden beslaat. Zoals op al onze kaarten staan de aantekeningen van een vorig gebruik er nog op. Zo zijn op de kaarten die we recent overnamen vanuit de beroepsvaart de logstanden te zien die de coasters gebruiken. Handig want zo weten wij ook waar deze schepen varen en kunnen we er rekening mee houden bij het uitzetten van onze eigen koers. Op de huidige kaart van Henk en Antje zien we de oude route uit de jaren tachtig. Zij staken over van Alvor via Madeira naar Tenerife. Navigeren was toen wat anders dan een waypoint in de GPS zetten. Sleeplogstanden, radiobaken signalen, berekeningen van ware koers, kompaskoers, deviatie en ook hoogte lijn, hulplijn en fix punten van plaatsbepalingen met de sextant staan nog op de kaart.

Gabber onderweg naar de zon


==140111==18:00UTC==Positie:35=25,8N==009=07,5E==115Nm=zuid=van=Faro===============================================
De kop is er af. We zijn 24 uur onderweg en hebben 104 Nm afgelegd. Het gemis van de SSB (zendinstallatie) heeft Erik gelijk de eerste dag volledig kunnen compenseren door deel te nemen aan 3 radionetjes. Zo werd hij bijgepraat over alle boten die onderweg zijn. De koplopers in het groepje zitten nabij Frans Guyana, anderen liggen nog bij de Canarische eilanden, zijn onderweg naar de Cape Verden of zijn daar al. Het zeilers wereldje heeft niet stilgezeten toen wij in Nederland waren zullen we maar zeggen.
De nacht hebben we slalomend doorgebracht aangezien het erg druk was op het verkeersscheidingsstelsel. Om 04:00 uur kwamen er 3 grote zeeschepen naast elkaar aanvaren. Dit maakte de oversteek met onze snelheid van slechts 4,5 knoop een soort haasje over. De eerste twee konden we voor langs, de derde lieten we passeren door korte tijd tussen de schepen in te koersen. Gelukkig was er ruimte genoeg en kwam er nimmer een boot dichterbij dan 1Nm. Zo gek hebben we het op de Noordzee nog niet gehad. Een arabische variant van de veel gebruikte nederlandse botennaam "Deo Valente", de "Alshala" stelde ons op zijn eigen initiatief gerust door te melden dat hij achter ons langs zou gaan. Helaas kon de Portugese verkeersgeleidings dienst de conversatie tussen ons en de Alshala op het werkkanaal niet horen. En zo volgde er op de geruststellende woorden van de arabier een korte moeizamere conversatie met de Portugese verkeersleiding. Automatische vermogensreductie op de werkkanalen kan dan wel een keurige nederlandse marifoon zijn, maar is in de praktijk niet altijd handig. Onze marifoon, RS8100, hebben we voor vertrek laten aanpassen (Technisch Buro Wilkeshuis), zodat we kunnen kiezen tussen keurig nederlands of een geheel vrij instelbare marifoon. Maar ja dan moet je wel even de juiste knopjes induwen.
De temperatuur 's nachts valt ons heel erg mee, de zeilpakken hebben we nog niet aangehad. Sinds vanmorgen 11:45 uur konden we heerlijk zeilen maar inmiddels is de wind weer op en varen we op de motor. Nog 433 mijl te gaan tot Graciosa.
Gabber onder zeil



==130111==18:00UTC==Positie:36=50,3N==007=59,8E==Straat=van=Gilbrartar=================================================
Ma Slim jarig Ruim 3 weken waren we in Nederland bij temperaturen van rond het vriespunt. Sinds eergisteren zijn we weer thuis aan boord van de Gabber, drinken we koffie aan dek en wandelen in korte broek door de ons bekende straten van Olhao. De zon, temperatuur en rustige wind uit het oosten versnelde onze plannen om verder te gaan. Drie uur geleden hebben we losgegooid en zijn we weer onderweg.
Op de verjaardag van Ma Slim troffen we een groot deel van Erik's familie. Neef Bert en nicht Loes maakten ons lekker voor Marocco met foto's van hun reis. De Globetrottergids en een envellop met Dirhams (Marokkaans geld) ze zullen echter nog even op gebruik moeten wachten. Om het Chinees nieuwjaar samen te kunnen vieren met de bemanning van de Vida laten we Marocco links liggen en koersen rechtstreeks naar de Canarische eilanden, nog 535 Nm te gaan (5 dagen varen). Later in het jaar is het onze bedoeling om alsnog naar Madeira en Marokko te zeilen.
Aan boord van de Kuch van Joop en Ria zagen we de thermometer (zie foto) buiten op het vluchtluik zitten. Misschien een goede tip voor vertrekkers in spe die motivatie zoeken tijdens hun voorbereidingen als ze al aan boord wonen en zich afvragen waarom ze het allemaal doen. Hier in de Algarve is het nu in januari een aangename 20 graden. Nog nooit eerder begon voor ons het zeilseizoen zo vroeg in het jaar !
Onderweg naar Den Haag had Erik vanuit de trein nog de gelegenheid om de gedeeltelijke zonsverduistering te fotograferen. Naast bezoekjes, etentjes en reizen waren het drukke tijden voor ons in Nederland. De gehele klassieke muziek collectie van Ernie is van CD op de Ipod gezet. Ruim 200 dia's van Erik en een kleine 1700 van Pa van Geenen hebben we gescand. Deze actie gebeurde in volcontinu dienst met een wachtregime van 5 minuten op (dia magazijn vullen) 2 uur af (45 dia's scannen).

De temperature waren rond het vriespunt     Gedeeeltelijke zonsverduistering


==020111==18:00UTC==Positie:52=16,9N==005=09,9E==Bussum=====================================================================
Etentje bij George en Karin De kerstdagen en oudjaar zijn weer in Hollandse traditie gevierd door ons. De vader van Ernie maakte naar oud recept Gluhwijn.Het recept is te vinden onder combuis, misschien iets voor de Patagonia zeilers onder de lezers.
Oliebollen en appelflappen haalden we bij de vrijwilligers van de kerk in Eemnes. Goede kwaliteit voor het goede doel. We waren toch in de buurt om de schaatsen uit de garage te halen. Ernie heeft oudjaars dag nog met tweelingbroer Mark wat rondjes gemaakt op FlevOnice. Helaas was het natuur ijs in de omgeving van Giethoorn niet meer betrouwbaar.
Deze dagen in Nederland begonnen rustig aan, maar inmiddels loopt de agenda vol met bezoekjes en etentjes. Zo hadden we reunie van ons eetclubje, de kerstdiners bij familie en een feestelijke jubileum maaltijd bij George en Karin. De oude winterhaven in Eemnes, vrienden en familie gaan we nog bezoeken, en natuurlijk de verjaardag van Erik's moeder. Daarna wordt het koffers pakken en retour naar de Gabber.

Appelsschillen   Oliebollen en appelflappen bakken   Koelen, sorteren en inpakken   Oudjaar traditie, oliebollen en Gluhwijn


==311210==18:00UTC==Positie:52=16,9N==005=09,9E==Bussum=====================================================================
Beste wensen voor het nieuwe jaar

Gelukkig nieuwjaar
en
behouden vaart

Erik en Ernie

Anti collision flare